สวัสดีคะเพื่อนๆชาวพันทิป
เราที่เราจะพูดถึงคือ เรื่องเพื่อนหลายคนอาจคิดว่าเรื่องแฟน555ไม่ใช่น้า
คือเราจะไม่เล่าอะไรละเอียดมากเพราะเพื่อนเราก็ชอบอ่านพันทิปเหมือนกันเนอะ
เข้าเรื่อง คือเรากับเพื่อนรักกันมากเพื่อนเหมือนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเราเลยนะ แต่มันมีเหตุทำให้ต้องแตกกันแบบไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีก
เราทำให้เพื่อนๆผิดหวัง ไม่สมหวังกับสิ่งที่คิดกันไว้เพราะเราไปทำลายของบางอย่าง ที่เรียกว่าเป็นไสยศาสตร์ของอีกคนที่เข้ามาในกลุ่มเพื่อน ทำให้งานที่ตกลงกันไว้ไปต่อไม่ได้ฝันของเพื่อนพัง เรารู้สึกผิดจนแบบแทบบ้าช่วงเวลานั้น แล้วก็ตัดสินใจทำสิ่งนึงที่เหมือนเป็นการทิ้งเพื่อนคือโทรหาพ่อแม่ บอกไม่ไหวแล้วหนูทำทุกอย่าวพัง พังหมดเลยร้องไห้แทบขาดใจแต่บอกเพื่อนว่าเราขอไปสงบสติที่บ้านแล้วจะกลับมาเราไม่ทิ้งแกนะเรารักแกนะ โดยที่เพื่อนคนนี้เราจะคุยกันทุกเรื่องอยู่ด้วยกันบ่อยที่สุด เพื่อนคนอื่นไม่อยู่ ณ ช่วงเวลานั้น พ่อเราขับรถมารับเราแบบอารมณ์ของคนที่ไม่ได้เห็นน่าลูกนาน คือเราลืมคนอบครังไปเลยแทบจะตัดทุกอย่างเพราะคิดว่าพ่อแม่ก็ไม่เข้าใจเรา แต่พออ่อนแอร้องไห้กลับเป็นพ่อกับแม่และเจ็กเป็นคนพยุงเราขึ้นมา วันที่พ่อมารับเป็นอะไรที่.....ดีที่สุดและแย่ที่สุดเพราะถ้าเลือกพ่อคือตัดเพื่อน คือการทิ้งเพื่อน ผลสุดท้ายเราเลือกพ่อเลือกครอบครัว วันนั้นเราร้องไห้เหมือนคนบ้าเรารู้นะว่าทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจ แค่ไหนที่เราเป็นแบบนี้ แต่พ่อไม่ได้พาเรากลับบ้านพ่อพาไปบ้านเจ๊ก ให้อาบน้ำมนต์ล้างวิ่งไม่ได้เพราะลูกน้องเจ็กเห็นว่าในรถนั้งมา 5 คนทั้งที่มาแค่4คน เจ๊กบอกว่าเราอยู่ในช่วงดวงตกที่สุดคนทำอะไรเรารับเข้าตัวหมดเลยใฟ้เราอาบน้ำมนต์สวดมนต์แล้วนอน พอตอนเช้าเจ๊กก็พาไปบวชที่วัดดึงสติเรากลับมาทุกอย่างเราร้องไห้ทั้งคืนไม่นอน แต่สิ่งนึงที่เราเห็นยิ่งเราร้องพ่อแม่ยิ่งกอดเราแน่นมากกว่าเดิม หลังจากนั้นคำว่าเพื่อนหายไป 7วันที่เราอยู่ที่วัด พอออกจากวันอยากกลับไปคุยกับเพื่อนแต่ทุกอย่างสายไปแล้ว เราพูดไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างรู้แค่กลับไปไม่ได้แล้ว จบลงหมดทุกอย่างไม่รู้ว่าโดนอะไรบ้างเป็นคำพูดที่ เพื่อนโพสกันแล้วเราก็คิดว่ามันสายเกินไปแล้วจริงๆไม่มีใครมองเราเหมือนเดิม พ่อได้แต่บอกว่าพ่อแม่เจ๊กอยู่ข้างหนูนะเริ่มชีวิตใหม่นะลูก หนูรู้ไมหนูเปลี่ยนไปมาก หนูไม่ฟังใครเลยเถียงพ่อแม่ตลอด สิ่งที่เราเห็นคือน่ำตาของพ่อกับแม่ เราทำพ่อแม่เสียใจมากๆเพราะเราคิดว่าทางที่เราเลือกดีที่สุดแล้ว จะไม่ฟังใครนอกจากเพื่อนและตัวเองเท่านั้น
เราอาจพิมพ์งงๆนะเพราะเราก็ร้องไห้ตอนพิมด้วย คือไม่เคยลืมเรื่องนี้เลยจริงๆพยายามสวดมนต์แผ่เมตตาให้ทุกคนทุกสิ่งที่เจอให้เขาอโหสิกรรมเพราะเราทำให้คนที่ทำของชิ้นนั้นที่เราทำร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจต้องเข้าโรงพยาบาลป่วยหนัก ทำให้เพื่อนไม่สมหวังกับงานที่ทำ ทุกครั้งที่นึกถึงเราจะโทษตัวเองว่าเราทิ้งเพื่อนๆ เราควรทำไงดีเรารู้ว่ามันคืออดีตแต่มันทำร้ายเราตลอดเลยเพื่อนที่คบกันมานานพังหมดเลย เราอยากบอกพวกแกนะเว้ยว่ารักพวกแกมาก ไม่เคยคิดที่จะทิ้งเลย ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ด้วย
ปล.อยากถามเพื่อนๆว่าเราควรทำไงดีกับความคิดตัวเองเราทำให้มันดีได้แค่บางครั้ง แต่พอนอนๆมันก็นึกถึงตลอดการสูญเพื่อนมันไม่ตลกเลยจริงๆแล้วโดนมองไม่เหมือนเดิมอีกมันยิ่งแย่ เพื่อนดีกับเรามากพ่อแม่เช่นกัน เราว่ามันคือเรื่องที่หนักที่สุดในชีวิตเราแล้วนะไม่อยากนึกให้ตัวเองทุกข์ใจ แต่เวลาจิตตกก็อดไม่ได้มันวนมาตลอด เ
ใครอยากแนะนำอะไรเราบอกได้นะพร้อมรับฟัง ด่าก็ได้ ขอบคุนนคะ^_^
เรื่องในอดีตที่ยังลืมไม่ได้ เริ่มต้นชีวิตใหม่แต่ไม่มีความสุขเลย
เราที่เราจะพูดถึงคือ เรื่องเพื่อนหลายคนอาจคิดว่าเรื่องแฟน555ไม่ใช่น้า
คือเราจะไม่เล่าอะไรละเอียดมากเพราะเพื่อนเราก็ชอบอ่านพันทิปเหมือนกันเนอะ
เข้าเรื่อง คือเรากับเพื่อนรักกันมากเพื่อนเหมือนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเราเลยนะ แต่มันมีเหตุทำให้ต้องแตกกันแบบไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีก
เราทำให้เพื่อนๆผิดหวัง ไม่สมหวังกับสิ่งที่คิดกันไว้เพราะเราไปทำลายของบางอย่าง ที่เรียกว่าเป็นไสยศาสตร์ของอีกคนที่เข้ามาในกลุ่มเพื่อน ทำให้งานที่ตกลงกันไว้ไปต่อไม่ได้ฝันของเพื่อนพัง เรารู้สึกผิดจนแบบแทบบ้าช่วงเวลานั้น แล้วก็ตัดสินใจทำสิ่งนึงที่เหมือนเป็นการทิ้งเพื่อนคือโทรหาพ่อแม่ บอกไม่ไหวแล้วหนูทำทุกอย่าวพัง พังหมดเลยร้องไห้แทบขาดใจแต่บอกเพื่อนว่าเราขอไปสงบสติที่บ้านแล้วจะกลับมาเราไม่ทิ้งแกนะเรารักแกนะ โดยที่เพื่อนคนนี้เราจะคุยกันทุกเรื่องอยู่ด้วยกันบ่อยที่สุด เพื่อนคนอื่นไม่อยู่ ณ ช่วงเวลานั้น พ่อเราขับรถมารับเราแบบอารมณ์ของคนที่ไม่ได้เห็นน่าลูกนาน คือเราลืมคนอบครังไปเลยแทบจะตัดทุกอย่างเพราะคิดว่าพ่อแม่ก็ไม่เข้าใจเรา แต่พออ่อนแอร้องไห้กลับเป็นพ่อกับแม่และเจ็กเป็นคนพยุงเราขึ้นมา วันที่พ่อมารับเป็นอะไรที่.....ดีที่สุดและแย่ที่สุดเพราะถ้าเลือกพ่อคือตัดเพื่อน คือการทิ้งเพื่อน ผลสุดท้ายเราเลือกพ่อเลือกครอบครัว วันนั้นเราร้องไห้เหมือนคนบ้าเรารู้นะว่าทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจ แค่ไหนที่เราเป็นแบบนี้ แต่พ่อไม่ได้พาเรากลับบ้านพ่อพาไปบ้านเจ๊ก ให้อาบน้ำมนต์ล้างวิ่งไม่ได้เพราะลูกน้องเจ็กเห็นว่าในรถนั้งมา 5 คนทั้งที่มาแค่4คน เจ๊กบอกว่าเราอยู่ในช่วงดวงตกที่สุดคนทำอะไรเรารับเข้าตัวหมดเลยใฟ้เราอาบน้ำมนต์สวดมนต์แล้วนอน พอตอนเช้าเจ๊กก็พาไปบวชที่วัดดึงสติเรากลับมาทุกอย่างเราร้องไห้ทั้งคืนไม่นอน แต่สิ่งนึงที่เราเห็นยิ่งเราร้องพ่อแม่ยิ่งกอดเราแน่นมากกว่าเดิม หลังจากนั้นคำว่าเพื่อนหายไป 7วันที่เราอยู่ที่วัด พอออกจากวันอยากกลับไปคุยกับเพื่อนแต่ทุกอย่างสายไปแล้ว เราพูดไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างรู้แค่กลับไปไม่ได้แล้ว จบลงหมดทุกอย่างไม่รู้ว่าโดนอะไรบ้างเป็นคำพูดที่ เพื่อนโพสกันแล้วเราก็คิดว่ามันสายเกินไปแล้วจริงๆไม่มีใครมองเราเหมือนเดิม พ่อได้แต่บอกว่าพ่อแม่เจ๊กอยู่ข้างหนูนะเริ่มชีวิตใหม่นะลูก หนูรู้ไมหนูเปลี่ยนไปมาก หนูไม่ฟังใครเลยเถียงพ่อแม่ตลอด สิ่งที่เราเห็นคือน่ำตาของพ่อกับแม่ เราทำพ่อแม่เสียใจมากๆเพราะเราคิดว่าทางที่เราเลือกดีที่สุดแล้ว จะไม่ฟังใครนอกจากเพื่อนและตัวเองเท่านั้น
เราอาจพิมพ์งงๆนะเพราะเราก็ร้องไห้ตอนพิมด้วย คือไม่เคยลืมเรื่องนี้เลยจริงๆพยายามสวดมนต์แผ่เมตตาให้ทุกคนทุกสิ่งที่เจอให้เขาอโหสิกรรมเพราะเราทำให้คนที่ทำของชิ้นนั้นที่เราทำร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจต้องเข้าโรงพยาบาลป่วยหนัก ทำให้เพื่อนไม่สมหวังกับงานที่ทำ ทุกครั้งที่นึกถึงเราจะโทษตัวเองว่าเราทิ้งเพื่อนๆ เราควรทำไงดีเรารู้ว่ามันคืออดีตแต่มันทำร้ายเราตลอดเลยเพื่อนที่คบกันมานานพังหมดเลย เราอยากบอกพวกแกนะเว้ยว่ารักพวกแกมาก ไม่เคยคิดที่จะทิ้งเลย ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ด้วย
ปล.อยากถามเพื่อนๆว่าเราควรทำไงดีกับความคิดตัวเองเราทำให้มันดีได้แค่บางครั้ง แต่พอนอนๆมันก็นึกถึงตลอดการสูญเพื่อนมันไม่ตลกเลยจริงๆแล้วโดนมองไม่เหมือนเดิมอีกมันยิ่งแย่ เพื่อนดีกับเรามากพ่อแม่เช่นกัน เราว่ามันคือเรื่องที่หนักที่สุดในชีวิตเราแล้วนะไม่อยากนึกให้ตัวเองทุกข์ใจ แต่เวลาจิตตกก็อดไม่ได้มันวนมาตลอด เ