ถึงเรื่องมันจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ผมยังอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ เคยมีผู้หญิงคนนึงสมมุติชื่อ โบว์ มาจีบผมตอน ปวช.1 โบว์ชอบผม แต่ผมมองโบว์เป็นเหมือนเพื่อน เราเลยกลายเหมือนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน ร้องคาราโอเกะ ผมไปซ้อมดนตรีโบว์ก็ไปนั่งดูเพราะเพื่อนโบว์ที่เป็นผู้หญิงเป็นแฟนเพื่อนผมด้วย วันเกิดผมโบว์จะซื้อของให้ตลอด มีขนมอร่อยๆมาให้ตลอด เอาการบ้านให้ลอก 55 โทรมาคุยประจำ ผมก็จะหาเรื่องวางตลอด ที่ผ่านมาผมเคยบอกโบว์ตั้งแต่ปีแรกแล้ว ว่าเรารู้สึกเป็นแค่เพื่อนนะ แต่โบว์บอกกับผมว่าเธอรอได้ไม่เป็นไร เราจะรอ
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย กลัวโบว์เสียความรู้สึก เลยไม่กล้าบอกตรงๆแต่ผมพยายามทำตัวเป็นเพื่อนให้มากที่สุด เราไปไหนด้วยกันบ่อย เดินห้าง กินข้าว แต่ไม่ค่อยไป 2 ต่อ 2นะ จนบางครั้งคนอื่นอาจนึกว่าเราเป็นแฟนกัน แต่กับผมมองโบว์เป็นแค่เพื่อน พอนานวันเข้าผมกลับไม่กล้าพูด จนเข้ามหาลัย
โบว์เรียนคนละที่กับผม โบว์ก็ยังแวะเวียน และโทรมาหาผมทุกวัน ชวนผมไปเที่ยว กินข้าว บ่อยๆ โบว์สม่ำเสมอมาก จนบางครั้งผมหวั่นไหวก็มี แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่(อยากจะขอโทษเป็น1000ๆ ครั้ง ) จนถึงปี 3 ผมจริงจังกับผู้หญิงคนนึงคิดว่าคนนี้และใช่ ที่ผ่านมาผมก็คุยกับผู้หญิงคนอื่นคุยเล่นๆผ่านๆไป (นิสัยแย่สุดๆเรา) เพื่อนผมคงทนไม่ไหว เลยบอกโบว์ไปว่า ผมคิดกับเธอแค่เพื่อน และผมมีแฟนแล้ว คืนนั้นผมนั่งเล่นอยู่ เธอโทรมาเสียงเหมือนร้องไห้ ผมก็ถามโบว์ว่าอยู่ไหน โบว์บอกอยู่บ้าน โบว์บอกกับผมแค่ว่า "ขอโทษที่กวนใจมาตลอดนะ เราคงพอและแหละ มีความสุขมากๆนะ "ตอนนั้นผมอาจไม่ได้รู้สึกผิดอะไรมาก อาจจะแค่หายอึดอัด และเธอก็หายไปจากชีวิตผม
แต่พอมาตอนนี้ผมโตขึ้น รู้โลกมากขึ้นกลับรู้สึกผิดมาก ไม่รู้จะติดต่อเธอยังไงแค่อยากจะบอกซักครั้งว่าขอโทษ ไม่นานมานี้แฟนเพื่อนผมบอกว่า โบว์ไปทำงาน ตจว แต่โทรไปหาล่าสุดบอกโบว์ไม่ได้ใช้เบอร์นี้แล้วเลยขาดการติดต่อกัน facebook เธอก็ไม่มี เห็นเธอเล่นล่าสุดก็ hi5 ถ้าเธอได้อ่านก็อยากจะบอกว่าขอโทษจากใจจริง ที่ทำให้เธอเสียเวลา เพราะความไม่กล้าพูดของเรา เรายังเป็นเพื่อนที่ดีกันได้นะ เราแค่ไม่อยากเสียเพื่อนดีๆไป ขอโทษจริงๆ
รู้สึกผิดครับ ที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนึงรอผมถึง 6 ปี
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย กลัวโบว์เสียความรู้สึก เลยไม่กล้าบอกตรงๆแต่ผมพยายามทำตัวเป็นเพื่อนให้มากที่สุด เราไปไหนด้วยกันบ่อย เดินห้าง กินข้าว แต่ไม่ค่อยไป 2 ต่อ 2นะ จนบางครั้งคนอื่นอาจนึกว่าเราเป็นแฟนกัน แต่กับผมมองโบว์เป็นแค่เพื่อน พอนานวันเข้าผมกลับไม่กล้าพูด จนเข้ามหาลัย
โบว์เรียนคนละที่กับผม โบว์ก็ยังแวะเวียน และโทรมาหาผมทุกวัน ชวนผมไปเที่ยว กินข้าว บ่อยๆ โบว์สม่ำเสมอมาก จนบางครั้งผมหวั่นไหวก็มี แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่(อยากจะขอโทษเป็น1000ๆ ครั้ง ) จนถึงปี 3 ผมจริงจังกับผู้หญิงคนนึงคิดว่าคนนี้และใช่ ที่ผ่านมาผมก็คุยกับผู้หญิงคนอื่นคุยเล่นๆผ่านๆไป (นิสัยแย่สุดๆเรา) เพื่อนผมคงทนไม่ไหว เลยบอกโบว์ไปว่า ผมคิดกับเธอแค่เพื่อน และผมมีแฟนแล้ว คืนนั้นผมนั่งเล่นอยู่ เธอโทรมาเสียงเหมือนร้องไห้ ผมก็ถามโบว์ว่าอยู่ไหน โบว์บอกอยู่บ้าน โบว์บอกกับผมแค่ว่า "ขอโทษที่กวนใจมาตลอดนะ เราคงพอและแหละ มีความสุขมากๆนะ "ตอนนั้นผมอาจไม่ได้รู้สึกผิดอะไรมาก อาจจะแค่หายอึดอัด และเธอก็หายไปจากชีวิตผม
แต่พอมาตอนนี้ผมโตขึ้น รู้โลกมากขึ้นกลับรู้สึกผิดมาก ไม่รู้จะติดต่อเธอยังไงแค่อยากจะบอกซักครั้งว่าขอโทษ ไม่นานมานี้แฟนเพื่อนผมบอกว่า โบว์ไปทำงาน ตจว แต่โทรไปหาล่าสุดบอกโบว์ไม่ได้ใช้เบอร์นี้แล้วเลยขาดการติดต่อกัน facebook เธอก็ไม่มี เห็นเธอเล่นล่าสุดก็ hi5 ถ้าเธอได้อ่านก็อยากจะบอกว่าขอโทษจากใจจริง ที่ทำให้เธอเสียเวลา เพราะความไม่กล้าพูดของเรา เรายังเป็นเพื่อนที่ดีกันได้นะ เราแค่ไม่อยากเสียเพื่อนดีๆไป ขอโทษจริงๆ