สวัสดิ์ครับ ผมชื่อ ตงฟาน(นามสมมุติ)
ตามหัวข้อครับ เริ่มเลยนะครับ ย้อนไปเมื่อสมัย8 ปีก่อนนี้ครับ ตอนนั้นผม เพิ่งเข้าเรียน ม.4 ครับ ผมต้องบอกตรงนี้เลยว่า ผมเรียนโรงเรียนที่เคยเป็นโรงเรียนหญิงล้วนมาก่อนครับ ตอนนั้นห้องผมมีผู้ชายอยู่สามคนครับ ทั้งระดับชั้นมีผู้ชายไม่ถึง 60 คนครับ มี 16 ห้องครับผู้ชายน้อยครับ โรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด อ่าาถ้าเป็นผู้ชายคงต้องอิจฉาผมแน่ๆ มีแต่ผู้หญิงรายล้อม ช่างดีจริง...ผมก็เป็นผู้ชายคนนึงครับ ที่อยากมาเรียนทุกวันเพราะสาวๆเต็มไปหมด. อิอิ เทอมแรกผมลั๊นลามากครับ มีน้องๆ มาให้ขนมทุกวันครับ รุ่นพี่ก็มี เพื่อนต่างห้องก็มีครับ บวกกับเราเป็นนักบาสโรงเรียน หน้าตาก็พอได้ครับ สาวๆเลยเต็มเลยเลือกไม่ถูก แต่ผมยังไม่มีใครครับ จนปลายเทอมครับ ผมเจอกับผู้หญิงคนนึงครับ เค้ากำลังเดินขึ้นบันไดไปเรียนครับตอนนั้นผมก็กำลังจะไปเรียนคณิตศาสตร์ครับอ้อ ผมเรียนศิลคำนวญครับ ตอนที่ผมเห็นเธอครั้งแรกผมแทบจะหยุดเวลาไว้ตรงนั้นเลยครับ อาการตอนนั้นเหรอผมไม่อยากให้มันเดินต่อเลยอยากหยุดตรงที่มีเธออยู่ในสายตาผมตรงนั้นครับ. มันเหมือนเจอคนที่ใช้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขออธิบายลัษณะของเธอนะครับ ตอนที่ผมเห็นครั้งแรก เธอเป็นคนน่ารักครับในสายตามผมเธอเหมือนนางฟ้าของผมเลย ตัวเล็กๆขาวๆหน้าหมวยดูเรียบร้อย แต่การพูดจ่ะห้าวๆหน่ิอยๆ น่ารักมากๆเลย
พอต่อจากวันนั้นที่ผมได้เจอเธอ จากที่ผมชอบมาโรงเรียนมันทวีคูณ จนอยากมาเรียนตลอดไม่อยากจะกลับบ้านละ อยากอยู่โรงเรียนตลอดตอนอยู่โรงเรียนอยากให้เวลาเดินไปช้าๆ เพื่อจะได้เจอเค้า เป็นหนักนะกรู...555 ผมหวังแค่วันนึงผมเดินผ่านเจอเธอแค่ครั้งเดียวก็พอใจละครับ ผมพยายามถามชื่อเธอจากเพื่อนจากเพื่อนห้องอื่นบ้างจนรู้ครับว่าเธอชื่ออะไร เธอชื่อ....ไม่บอกหรอกแฮร่... เธออยู่ห้อง 1 ครับเธอเรียนเก่งครับ เด็กEp ส่วนตัวผมเหรอ หึหึ ห้อง10 ครับ แค่ห้องก็ไกลกันแล้วครับ เธอเรียนได้4.00 ครับ ส่วนตัวผมเพื่อหวังจะให้เธอมองผมบ้างไร่มาไกลๆครับ 3.25 ต้นๆ55 ที่ผมตั้งใจเรียนขนาดนี้ไม่ใช่เพราะผมเก่งครับ ผมพูดเลยว่าส่วนนึงมาจากเธอคนนั้นครับ ผมรู้สึกว่าผมเริ่มรักเธอมากขึ้นๆมากขึ้นเลื่อยๆ มาถึงตรงนี้ผมกล้าพูดครับว่าผมรักเธอครับ พอถึงตอนนี้ผมเริ่มเขียนไดอารี่ครับ ผมเขียนถึงเธอตลอดครับ เพ้อบ้าง เอาเพลงมาเขียนบ้าง ผมเหมือนรู้ตัวผมนะว่าผมกับเค้ามันอยู่คนละโลกกัน.... ตอนนั้นเพลงนี้มันดังอยู ในหัวผมเพลง ก็พอ ของเต็มวุฒิสิทธิ์ ชีวิตม.5 เริมต้นขึ้น....ภาวนาให้เป็นวันเปิดเทอมเร็วๆ เพื่อจะได้เจอเธอ ผมมีเพื่อน สนิดสองคนครับที่เป็นผู้ชาย ก็ห้องผมมีผู้ชายสามคนจะให้สนิดกะใครได้ละเนอะ ขอเรียกมัน ไอ้ด่างละกัน555. ถ้ามันรู้ว่าผมให้มันชื่อด่างมันด่าผมแน่ๆ ไอ้ด่างเนี่ยผมชอบไปเล่นบ้านมันบ่อยๆ จนเหมือนฟ้าลิขิต มีเพื่อนห้องอื่น มาบอกกบผมว่า เธอคนนั้น อยู่หมู่บ้านเดียวกับเพื่อนผม ผมคิดในใจเอาละเว้ย ต้องไปหาให้ได้จากที่ไปบ้านมันบ่อย คราวนี้ผมไปทุกวันครับบบบ เพื่อไปหาบ้านเค้าแหละประเด็นหลัง ไปอยู่เป็นอาทิตย์ แล้วก็เหมือนฟ้าลิขิต 555. วันนั้นผมจำได้เค้านั้งรถมอไซเพื่อนเค้า เข้าหมู่บ้านนั้นพอดี มันเป็นจังหวะที่ผมกำลังจะกลับบ้านผมพอดี ผมนี้แถบเลี้ยวหักคอมอไซตามไปในบัดดล สุดท้ายก็ได้รู้สักที แค่นั้นแหละ ขับรถกลับบ้านด้วยอรมณ์ดีแบบสุดๆ มโนตลอดทาง555. ต่อมาๆๆๆๆ อย่างที่ผมบอกผมเป็นนักกีฬาบาสโรงเรียนครับ ช่วนนั้นมีกีฬาจังหวัดครับ ผมไอ้ด่างและไอ้ ป้าง เพื่อสนิด อีกคน ก็เป็นตัวเเทนไปแข่งครับ ในใจผมนี้ภาวนาให้เค้ามาดูทีเถอะ ผมคงจะฟิสยิงลงทุกลูกแน่นอน555เเละแล้วเค้าก็มาครับ แต่มาแปปเดียวผมนี่หง่อย-เลย แต่ชนะนะครับ มอ5 ผ่านไปแบบไม่ได้อะไรเลยครับ ก็คนมันรักเลยกลัวความผิดหวังกลัวเค้าไม่สนใจ เลยไม่กล้าทำอะไรนอกจากมองๆแล้วก็มอง หลังคาบ้านเค้านี้มองจนกระเบื่องสึกหมดละ เห็นเค้าแว๊บๆ ในบ้านก็ดีใจละคร้าบบบช่วงนั้น มาถึงปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย มอ6 ละนะเออ มอหกนี้มีอะไรเยอะครับ เป็นรุ่นพี่สุด รุ่นน้องแอบกรี๊ดบ้างไรบ้าง555 ตามภาษา ห้องผมผู้ชายค่อนข้างฮ๊อทครับ สาวๆเยอะครับ 555 ถามว่าผมเจอคนน่ารักๆมาชอบผมอดใจไหวได้ไง ผมตอบตรงนี้เลย ไม่ไหวหรอกครับ ก็มีคุยบ้างแต่ไม่ถึงเป็นแฟนจริงๆจังๆ มาๆเข้าเรื่องต่อ. มอหก พอถึงตรงนี้ ผมมีเวลาไม่มากแล้วครับ ต่างก็ต้องอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย ไดอารี่ ที่ผมเขียนมาตลอดผมยังเขียนมันทุกวัน โดยใส่ความรู้สึกของผมลงไปในตัวหนังสือทุกตัวครับ วันหนึ่ง ณ โรงอาหาร เธอจะมีที่นั้งประจำของเธอครับ ผมก็จะมีที่นั้งประจำของผม วันนั้น พอทานข้าวเสร็จเป็นอีกหนึ่งวันที่แสนพิเศษสำหรับผม เพราะอะไรเหรอ เค้าสบตาผมครับ แล้วเค้าก็อมยิ้มให้ผม เราสบตากัน ผมก็ยิ้มให้เค้า เหมือนโลกของผมกำลังหยุดหมุนครับ. แค่ได้สบตาแค่เค้ายิ้มให้ผมแทบจะละลายอยู่ตรงนั้นครับ พอถึงตรงนี้ผมก็เพิ่งรู้ว่าเค้ารู้ครับว่าผมชอบเค้า เพราะเพื่อนห้องอื่นอีกแล้วมาบอกผม ใจหนึงผมดีใจนะที่เค้ารู้ตัวสักที ที่ผ่านมา ผมว่าเค้าน่าจะรู้แหละ แต่เค้าคงไม่สนใจไม่ใส่ใจผมมากกว่า เพราะเพื่อนของเค้าทุกคนรู้ มีเหรอเค้าจะไม่รู้ ผมเหมือนผู้ชายขี่ขลาดครับ ผมบอกเลย ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร และก็ไม่มีใครเลยที่ผมรู้สึกได้มากมายขนาดนี้ ไม่กล้าทำอะไรสักอย่างเพราะกลัวคำตอบของเค้านั้นเอง ซึ่งมันก็ชัดเจนอยู่แล้วแต่ผมก็ได้แต่มีความหวังโง่ๆครับ ได้แต่รอรอแล้วก็รอ ไม่รู้จะรออะไร จนวันสุดท้ายของการจะได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ก็มาถึง ผมตั้งใจ จะให้ไดอารี่ ที่ผมเขียนมาตลอดสามปี ให้กับเค้า วันรักวันลา มาถึงสุดท้ายผมก็ให้เค้าครับ แต่ให้ดอกกุหลาบแทน ไดอารี่เล่มนั้น อย่าเพิ่งด่าว่าผมโง่นะครับที่ไม่ให้เค้า ผมไม่กล้าจริงๆไม่กล้าบอกความรู้สึกกับเค้าจริงๆ เพราะถ้าผมให้มันก็เหมือนผมบอกทุกๆความรู้สึกของผม ผมกลัวกลัวทุกอย่างกลัวเค้าจะไม่สนใจมันกลัวเค้าเอาความรู้สึกของผมที่อยู่ในนั้นไปทิ้งๆข้วางๆ โดยไม่สนใจมันอีกเลย. วันสุดท้ายผมได้คุยกับเธอครับ (เราเอาดอกกุหลาบมาให้รับไปนะ แล้วเขียนเสื่อให้เค้าหน่อยนะ)แค่นั้นจริงๆครับ ผมคิดในใจกูมันก็แค่ผู้ชายขี่ขลาดไอ้กระจอกควายเอ้ย เท่านั้นจริงๆ จบมอหกทุกคนต่างแยกย้ายครับ ไอ้ด่าง ติดธรรมศาสตร์ ไอ้ป้างติดมหาลัยเชียงใหม่ ส่วนตัวผม ติดศิปกรณ์ พระนครเหนือ สุดท้ายเลือกเรียน มอกรุงเทพ ครับ เข้าสู่โหมดเด็กมหาลัยเต็มตัว ส่วน เธอเหรอครับ เธอติดแพทย์ศาสตร์ ครับ ผมบอกแล้วเธอเก่งครับ ชวิตมหาลัยของผม มีผู้หญิงมากมายเลยละ ตั้งแต่ หรีดนิเทศน์ ยันดาวคณะ ผมเจอมาหมดละ ผมใช่ชีวิตเพลย์บอย สุดๆครับ ผมกล้าพูดตรงนี้เลย ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักและเป็นรักแรก เป็นรักที่บริสุทธิ์ จริงโดยไม่มีส่วนไหนในสมองของผมคิดกับเธอไม่ดีเลยสักนิดก็ไม่มีครับ ผมมีแต่ความหวังดี ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากมีเธอคนเดียวครับ ทุกวันเกิดของเธอ ผมจะอวยพร ให้เธอทุกปีเลยครับ เป็นอย่างนี้ตลอด ตอนผมอยู่ปีสองผมมีโออาศกลับไปโรเรียนเก่าผมก่อนไปผมพูดกะไอ้ด่าง ผมกับไอ้ด่างอยู่หอด้วยกันครับ เพราะมหาลัยอยู่ใกล้กัน ถ้ากลับไปโรงเรียนเก่าขอให้ได้เจอเธอคนนั้นทีเถอะ และแล้วผมกลับไปโรงเรียนเก่าเหมือนสวรรค์ ดลบัดดารให้เรามาพบกัน ผมกับเธอได้เจอกันครับ แต่ผมก็ทำได้แค่ มอง ควายเนอะผมอ้ะ มาถึงวันที่ผมกำลังจะจบปี 4 เลยละกัน ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดทั้งมวล ขอพลังอำนาจ สิ่งศักดิ์ศิด วันนั้นผมทักแชท ในเฟสไปหาเธอครับ ถามว่าเธอเป็นไงบ้างสบายดีมั้ย เรียนหนักมั้ย จะจบยัง ตามประสา อยู่ดีดีความคิดชั่ววูบมาละ บอกความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี กับเธอทั้งหมดเลยครับ แบบบอกยาวมาก เพราะอะไรเหรอผมถึงกล้าบอก เพราะด้วยวัยที่เหมาะสมเพราะสถานะการณ์ สุดท้ายเลยเพราะความรักความรู้สึกของผม มันกลั่นไม่อยู่แล้วเราคุยกันอยู่หลายวันครับ คำตอบที่ผมได้ยินคือ #ผมยังไม่ลืมเธออีกเหรอเรื่องมันผ่านมาหลายปีละนะเค้าไม่อยากให้ผมต้องหวังอะไรจากเค้ามากขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้กัน# ผมนี้อึ้ง-สิครับรอไร มันคือคำตอบที่ผมกลัวที่สุดครับ สุดท้ายก็ได้ยินมันสินะ แต่อย่างน้อยผมก็ได้ทำในสิ่งที่ผมกลัวมาตลอด เจ็บนะ เเต่คุ้มค่าที่ได้บอกเธอ ปัจจุบันนี้นะตอนนี้วันนี้ ผมก็ไม่มีใครนะ อยู่คนเดียว มีคนเข้ามาละก็ผ่านไป แต่รักแรกและรักของผมยังเป็นของเค้าคนนั้นอยู่ ทุกวันนี้ผมภาวนาขอให้ได้เจออีกสักครั้ง ผมคงมีความสุขมาก .... เพลงที่ผมชอบที่สุด คงเป็นเพลง เพราะใจ # เพราะมันอยู่ในไดอารี่เล่มนั้น สุดท้ายไดอารี่ที่ผมเขียน ผมฝากเพื่อนไปให้เค้าละ แต่มันดันยังไม่เอาไปให้ รอมาสองปีละ เย้ยเข้...........
.......
( นี่คงเป็นเรื่องราวความรักของผม มันไม่มีสุขมีทุกข์ ไม่มีดีและไม่ดีแต่มันขึ้นอยู่กับว่า ความทรงจำของคุณจะจำความรักของคุณในด้านไหน )
เคยแอบรักใครมา8ปีมั้ยรักแบบริสุทธิ์ใจอ่ะครับ???
ตามหัวข้อครับ เริ่มเลยนะครับ ย้อนไปเมื่อสมัย8 ปีก่อนนี้ครับ ตอนนั้นผม เพิ่งเข้าเรียน ม.4 ครับ ผมต้องบอกตรงนี้เลยว่า ผมเรียนโรงเรียนที่เคยเป็นโรงเรียนหญิงล้วนมาก่อนครับ ตอนนั้นห้องผมมีผู้ชายอยู่สามคนครับ ทั้งระดับชั้นมีผู้ชายไม่ถึง 60 คนครับ มี 16 ห้องครับผู้ชายน้อยครับ โรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด อ่าาถ้าเป็นผู้ชายคงต้องอิจฉาผมแน่ๆ มีแต่ผู้หญิงรายล้อม ช่างดีจริง...ผมก็เป็นผู้ชายคนนึงครับ ที่อยากมาเรียนทุกวันเพราะสาวๆเต็มไปหมด. อิอิ เทอมแรกผมลั๊นลามากครับ มีน้องๆ มาให้ขนมทุกวันครับ รุ่นพี่ก็มี เพื่อนต่างห้องก็มีครับ บวกกับเราเป็นนักบาสโรงเรียน หน้าตาก็พอได้ครับ สาวๆเลยเต็มเลยเลือกไม่ถูก แต่ผมยังไม่มีใครครับ จนปลายเทอมครับ ผมเจอกับผู้หญิงคนนึงครับ เค้ากำลังเดินขึ้นบันไดไปเรียนครับตอนนั้นผมก็กำลังจะไปเรียนคณิตศาสตร์ครับอ้อ ผมเรียนศิลคำนวญครับ ตอนที่ผมเห็นเธอครั้งแรกผมแทบจะหยุดเวลาไว้ตรงนั้นเลยครับ อาการตอนนั้นเหรอผมไม่อยากให้มันเดินต่อเลยอยากหยุดตรงที่มีเธออยู่ในสายตาผมตรงนั้นครับ. มันเหมือนเจอคนที่ใช้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขออธิบายลัษณะของเธอนะครับ ตอนที่ผมเห็นครั้งแรก เธอเป็นคนน่ารักครับในสายตามผมเธอเหมือนนางฟ้าของผมเลย ตัวเล็กๆขาวๆหน้าหมวยดูเรียบร้อย แต่การพูดจ่ะห้าวๆหน่ิอยๆ น่ารักมากๆเลย
พอต่อจากวันนั้นที่ผมได้เจอเธอ จากที่ผมชอบมาโรงเรียนมันทวีคูณ จนอยากมาเรียนตลอดไม่อยากจะกลับบ้านละ อยากอยู่โรงเรียนตลอดตอนอยู่โรงเรียนอยากให้เวลาเดินไปช้าๆ เพื่อจะได้เจอเค้า เป็นหนักนะกรู...555 ผมหวังแค่วันนึงผมเดินผ่านเจอเธอแค่ครั้งเดียวก็พอใจละครับ ผมพยายามถามชื่อเธอจากเพื่อนจากเพื่อนห้องอื่นบ้างจนรู้ครับว่าเธอชื่ออะไร เธอชื่อ....ไม่บอกหรอกแฮร่... เธออยู่ห้อง 1 ครับเธอเรียนเก่งครับ เด็กEp ส่วนตัวผมเหรอ หึหึ ห้อง10 ครับ แค่ห้องก็ไกลกันแล้วครับ เธอเรียนได้4.00 ครับ ส่วนตัวผมเพื่อหวังจะให้เธอมองผมบ้างไร่มาไกลๆครับ 3.25 ต้นๆ55 ที่ผมตั้งใจเรียนขนาดนี้ไม่ใช่เพราะผมเก่งครับ ผมพูดเลยว่าส่วนนึงมาจากเธอคนนั้นครับ ผมรู้สึกว่าผมเริ่มรักเธอมากขึ้นๆมากขึ้นเลื่อยๆ มาถึงตรงนี้ผมกล้าพูดครับว่าผมรักเธอครับ พอถึงตอนนี้ผมเริ่มเขียนไดอารี่ครับ ผมเขียนถึงเธอตลอดครับ เพ้อบ้าง เอาเพลงมาเขียนบ้าง ผมเหมือนรู้ตัวผมนะว่าผมกับเค้ามันอยู่คนละโลกกัน.... ตอนนั้นเพลงนี้มันดังอยู ในหัวผมเพลง ก็พอ ของเต็มวุฒิสิทธิ์ ชีวิตม.5 เริมต้นขึ้น....ภาวนาให้เป็นวันเปิดเทอมเร็วๆ เพื่อจะได้เจอเธอ ผมมีเพื่อน สนิดสองคนครับที่เป็นผู้ชาย ก็ห้องผมมีผู้ชายสามคนจะให้สนิดกะใครได้ละเนอะ ขอเรียกมัน ไอ้ด่างละกัน555. ถ้ามันรู้ว่าผมให้มันชื่อด่างมันด่าผมแน่ๆ ไอ้ด่างเนี่ยผมชอบไปเล่นบ้านมันบ่อยๆ จนเหมือนฟ้าลิขิต มีเพื่อนห้องอื่น มาบอกกบผมว่า เธอคนนั้น อยู่หมู่บ้านเดียวกับเพื่อนผม ผมคิดในใจเอาละเว้ย ต้องไปหาให้ได้จากที่ไปบ้านมันบ่อย คราวนี้ผมไปทุกวันครับบบบ เพื่อไปหาบ้านเค้าแหละประเด็นหลัง ไปอยู่เป็นอาทิตย์ แล้วก็เหมือนฟ้าลิขิต 555. วันนั้นผมจำได้เค้านั้งรถมอไซเพื่อนเค้า เข้าหมู่บ้านนั้นพอดี มันเป็นจังหวะที่ผมกำลังจะกลับบ้านผมพอดี ผมนี้แถบเลี้ยวหักคอมอไซตามไปในบัดดล สุดท้ายก็ได้รู้สักที แค่นั้นแหละ ขับรถกลับบ้านด้วยอรมณ์ดีแบบสุดๆ มโนตลอดทาง555. ต่อมาๆๆๆๆ อย่างที่ผมบอกผมเป็นนักกีฬาบาสโรงเรียนครับ ช่วนนั้นมีกีฬาจังหวัดครับ ผมไอ้ด่างและไอ้ ป้าง เพื่อสนิด อีกคน ก็เป็นตัวเเทนไปแข่งครับ ในใจผมนี้ภาวนาให้เค้ามาดูทีเถอะ ผมคงจะฟิสยิงลงทุกลูกแน่นอน555เเละแล้วเค้าก็มาครับ แต่มาแปปเดียวผมนี่หง่อย-เลย แต่ชนะนะครับ มอ5 ผ่านไปแบบไม่ได้อะไรเลยครับ ก็คนมันรักเลยกลัวความผิดหวังกลัวเค้าไม่สนใจ เลยไม่กล้าทำอะไรนอกจากมองๆแล้วก็มอง หลังคาบ้านเค้านี้มองจนกระเบื่องสึกหมดละ เห็นเค้าแว๊บๆ ในบ้านก็ดีใจละคร้าบบบช่วงนั้น มาถึงปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย มอ6 ละนะเออ มอหกนี้มีอะไรเยอะครับ เป็นรุ่นพี่สุด รุ่นน้องแอบกรี๊ดบ้างไรบ้าง555 ตามภาษา ห้องผมผู้ชายค่อนข้างฮ๊อทครับ สาวๆเยอะครับ 555 ถามว่าผมเจอคนน่ารักๆมาชอบผมอดใจไหวได้ไง ผมตอบตรงนี้เลย ไม่ไหวหรอกครับ ก็มีคุยบ้างแต่ไม่ถึงเป็นแฟนจริงๆจังๆ มาๆเข้าเรื่องต่อ. มอหก พอถึงตรงนี้ ผมมีเวลาไม่มากแล้วครับ ต่างก็ต้องอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย ไดอารี่ ที่ผมเขียนมาตลอดผมยังเขียนมันทุกวัน โดยใส่ความรู้สึกของผมลงไปในตัวหนังสือทุกตัวครับ วันหนึ่ง ณ โรงอาหาร เธอจะมีที่นั้งประจำของเธอครับ ผมก็จะมีที่นั้งประจำของผม วันนั้น พอทานข้าวเสร็จเป็นอีกหนึ่งวันที่แสนพิเศษสำหรับผม เพราะอะไรเหรอ เค้าสบตาผมครับ แล้วเค้าก็อมยิ้มให้ผม เราสบตากัน ผมก็ยิ้มให้เค้า เหมือนโลกของผมกำลังหยุดหมุนครับ. แค่ได้สบตาแค่เค้ายิ้มให้ผมแทบจะละลายอยู่ตรงนั้นครับ พอถึงตรงนี้ผมก็เพิ่งรู้ว่าเค้ารู้ครับว่าผมชอบเค้า เพราะเพื่อนห้องอื่นอีกแล้วมาบอกผม ใจหนึงผมดีใจนะที่เค้ารู้ตัวสักที ที่ผ่านมา ผมว่าเค้าน่าจะรู้แหละ แต่เค้าคงไม่สนใจไม่ใส่ใจผมมากกว่า เพราะเพื่อนของเค้าทุกคนรู้ มีเหรอเค้าจะไม่รู้ ผมเหมือนผู้ชายขี่ขลาดครับ ผมบอกเลย ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร และก็ไม่มีใครเลยที่ผมรู้สึกได้มากมายขนาดนี้ ไม่กล้าทำอะไรสักอย่างเพราะกลัวคำตอบของเค้านั้นเอง ซึ่งมันก็ชัดเจนอยู่แล้วแต่ผมก็ได้แต่มีความหวังโง่ๆครับ ได้แต่รอรอแล้วก็รอ ไม่รู้จะรออะไร จนวันสุดท้ายของการจะได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ก็มาถึง ผมตั้งใจ จะให้ไดอารี่ ที่ผมเขียนมาตลอดสามปี ให้กับเค้า วันรักวันลา มาถึงสุดท้ายผมก็ให้เค้าครับ แต่ให้ดอกกุหลาบแทน ไดอารี่เล่มนั้น อย่าเพิ่งด่าว่าผมโง่นะครับที่ไม่ให้เค้า ผมไม่กล้าจริงๆไม่กล้าบอกความรู้สึกกับเค้าจริงๆ เพราะถ้าผมให้มันก็เหมือนผมบอกทุกๆความรู้สึกของผม ผมกลัวกลัวทุกอย่างกลัวเค้าจะไม่สนใจมันกลัวเค้าเอาความรู้สึกของผมที่อยู่ในนั้นไปทิ้งๆข้วางๆ โดยไม่สนใจมันอีกเลย. วันสุดท้ายผมได้คุยกับเธอครับ (เราเอาดอกกุหลาบมาให้รับไปนะ แล้วเขียนเสื่อให้เค้าหน่อยนะ)แค่นั้นจริงๆครับ ผมคิดในใจกูมันก็แค่ผู้ชายขี่ขลาดไอ้กระจอกควายเอ้ย เท่านั้นจริงๆ จบมอหกทุกคนต่างแยกย้ายครับ ไอ้ด่าง ติดธรรมศาสตร์ ไอ้ป้างติดมหาลัยเชียงใหม่ ส่วนตัวผม ติดศิปกรณ์ พระนครเหนือ สุดท้ายเลือกเรียน มอกรุงเทพ ครับ เข้าสู่โหมดเด็กมหาลัยเต็มตัว ส่วน เธอเหรอครับ เธอติดแพทย์ศาสตร์ ครับ ผมบอกแล้วเธอเก่งครับ ชวิตมหาลัยของผม มีผู้หญิงมากมายเลยละ ตั้งแต่ หรีดนิเทศน์ ยันดาวคณะ ผมเจอมาหมดละ ผมใช่ชีวิตเพลย์บอย สุดๆครับ ผมกล้าพูดตรงนี้เลย ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักและเป็นรักแรก เป็นรักที่บริสุทธิ์ จริงโดยไม่มีส่วนไหนในสมองของผมคิดกับเธอไม่ดีเลยสักนิดก็ไม่มีครับ ผมมีแต่ความหวังดี ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากมีเธอคนเดียวครับ ทุกวันเกิดของเธอ ผมจะอวยพร ให้เธอทุกปีเลยครับ เป็นอย่างนี้ตลอด ตอนผมอยู่ปีสองผมมีโออาศกลับไปโรเรียนเก่าผมก่อนไปผมพูดกะไอ้ด่าง ผมกับไอ้ด่างอยู่หอด้วยกันครับ เพราะมหาลัยอยู่ใกล้กัน ถ้ากลับไปโรงเรียนเก่าขอให้ได้เจอเธอคนนั้นทีเถอะ และแล้วผมกลับไปโรงเรียนเก่าเหมือนสวรรค์ ดลบัดดารให้เรามาพบกัน ผมกับเธอได้เจอกันครับ แต่ผมก็ทำได้แค่ มอง ควายเนอะผมอ้ะ มาถึงวันที่ผมกำลังจะจบปี 4 เลยละกัน ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดทั้งมวล ขอพลังอำนาจ สิ่งศักดิ์ศิด วันนั้นผมทักแชท ในเฟสไปหาเธอครับ ถามว่าเธอเป็นไงบ้างสบายดีมั้ย เรียนหนักมั้ย จะจบยัง ตามประสา อยู่ดีดีความคิดชั่ววูบมาละ บอกความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี กับเธอทั้งหมดเลยครับ แบบบอกยาวมาก เพราะอะไรเหรอผมถึงกล้าบอก เพราะด้วยวัยที่เหมาะสมเพราะสถานะการณ์ สุดท้ายเลยเพราะความรักความรู้สึกของผม มันกลั่นไม่อยู่แล้วเราคุยกันอยู่หลายวันครับ คำตอบที่ผมได้ยินคือ #ผมยังไม่ลืมเธออีกเหรอเรื่องมันผ่านมาหลายปีละนะเค้าไม่อยากให้ผมต้องหวังอะไรจากเค้ามากขอบคุณความรู้สึกดีดีที่มีให้กัน# ผมนี้อึ้ง-สิครับรอไร มันคือคำตอบที่ผมกลัวที่สุดครับ สุดท้ายก็ได้ยินมันสินะ แต่อย่างน้อยผมก็ได้ทำในสิ่งที่ผมกลัวมาตลอด เจ็บนะ เเต่คุ้มค่าที่ได้บอกเธอ ปัจจุบันนี้นะตอนนี้วันนี้ ผมก็ไม่มีใครนะ อยู่คนเดียว มีคนเข้ามาละก็ผ่านไป แต่รักแรกและรักของผมยังเป็นของเค้าคนนั้นอยู่ ทุกวันนี้ผมภาวนาขอให้ได้เจออีกสักครั้ง ผมคงมีความสุขมาก .... เพลงที่ผมชอบที่สุด คงเป็นเพลง เพราะใจ # เพราะมันอยู่ในไดอารี่เล่มนั้น สุดท้ายไดอารี่ที่ผมเขียน ผมฝากเพื่อนไปให้เค้าละ แต่มันดันยังไม่เอาไปให้ รอมาสองปีละ เย้ยเข้...........
.......
( นี่คงเป็นเรื่องราวความรักของผม มันไม่มีสุขมีทุกข์ ไม่มีดีและไม่ดีแต่มันขึ้นอยู่กับว่า ความทรงจำของคุณจะจำความรักของคุณในด้านไหน )