เคยคิดอยากจะตายกันมั่งไหมครับ ?

เคยสงสัย แล้วก็หัวเราะเยาะคนที่เขาฆ่าตัวตายนะ ว่าเป็นคนโง่ ทำไปเพื่ออะไร ? พอมาถึง ณ จุด ๆ นึงมีเรื่องให้น้อยใจ กดดัน +กับความเก็บกดที่เรามีมามาก ๆ ตั้งแต่เด็ก เคยสงสัยนะว่าตัวผมเองขาดความอบอุ่นหรือป่าว ก็เคยตอบกับตัวเองว่าไม่นะ แต่ทำไมเรารู้สึกว่าโครตเหงาเลยว่ะ รู้สึกเบื่อกับสิ่งรอบข้าง ชีวิตประจำวัน หรือ ทุก ๆ อย่างบนโลกนี้ ถ้าเป็นประเภทอยากมีแฟนละก็ สำหรับผมคงไม่อะ เพราะคนคุยด้วยแนวจีบกัน หรือแฟนก็มีมาบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นผมมากกว่าที่อยู่ ๆ ก็หยุดความสัมพันธ์ไปซึ่งเกิดจากความรู้สึกข้างต้นอะแหละ ครอบครัวผมไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ พ่อตายตั้งแต่ 4 ขวบ ก็ไม่เคยเอาส่วนนี้มาเป็นเหตุทำอะไรน้อยใจ ผมเป็นลูกคนเดียว ผมเป็นคนประเภททนได้ทน เก็บได้เก็บ รู้ทุกอย่างแต่ไม่อยากพูด ไม่อยากให้ใครมาทะเลาะกัน ตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ไม่ค่อยได้อยู่กับแม่ แม่ไปทำงานไกลหน่อย แม่ค่อนข้างจะตามใจ ผมเคยหยุดเรียนไปปีนึงตอน จบ ป.6 และกำลังจะขึ้น ม.1 และตอนนี้เรียนอยู่ ปวช.3 ปีสุดท้าย แต่ผมคิดว่าผมคงไม่ได้เรียนต่อแล้วล่ะ เพราะผมก็ไม่ได้ไปเรียนเลยตั้งแต่เปิดเทอมมา ทั้ง ๆ ที่เทอมก่อน ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ผมค่อนข้างเป็นเด็กเรียนเก่ง ไม่กินเหล้า ไม่ดูดบุหรี่ และด้วยรูปร่างที่ใหญ่โต สมส่วน ก็จะไม่ค่อยมีปัญหาทะเลาะกับใครด้วย(วิทลัยอาชีวะ) ปัญหาทางโรงเรียนก็ไม่มี จนเปิดเทอมผมรู้สึกว่าการเรียนไม่เหมาะกับผม ผมอยากจะทำอะไรสักอย่าง ผมยอมรับว่าผมมีความคิดที่แตกต่างจากคนอื่น ผมไม่เข้าใจว่า จะถูกจะผิดเป็นเพราะอะไร ใครเป็นคนกำหนด ที่ผ่านมาก็เห็นแค่ลมปาก คำพูดคนเป็นคนกำหนดผิดถูก ชั่วดี สิ่งที่ผมทำไม่เคยมีคนอื่นทำ แต่ทุกคนกลับมองเป็นเรื่องผิด ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน แต่เพียงเพราะแค่สิ่งที่ผมทำผมรู้สึกมีความสุข มีแต่คนคอยจะขว้างผมในสิ่งที่ผมจะทำ ไม่เคยได้รับการสนับสนุนไม่ว่าจากทางไหน แม่ หรือ พี่น้อง ครอบครัว กดขี่ผมได้ก็กดผม ลืมบอกไป ผมน้องคนเล็กที่สุดในบ้าน ใครไม่เคยเป็นน้องคนเล็กละก็ไม่รู้แน่ ๆ ในแบบที่มีพี่ชายทั้งบ้าน ทำไมผมถึงไม่ได้รับการสนับสนุน เพราะผมเคยเกเรียนตอน ป.6 หรอ หรือผมทำไม่ดีตรงไหน ทั้ง ๆ ที่ผมก็ลองทำในแบบที่อยากให้เป็น ในแบบที่ทุกคนคิดว่าดี ผลลัพธ์ก็กลับเหมือนเดิม แต่พอผมจะทำในแบบของผม ในแบบที่ผมมีความสุขกลับกลายเป็นผิดร้ายแรง ผมรู้สึกอยู่คนเดียวมาตลอด ไม่มีใครเข้าใจ แม้แต่แม่ของผม (อันนี้เรื่องจริง) แม่คอยจะบังคับผมให้เป็นแบบที่คนอื่นพูด ไม่เคยถามผมว่าต้องการแบบไหน ผมรู้สึกเหงามาโดยตลอด อยากจะมีใครสักคนเข้าใจ อยากจะมีใครสักคนที่เราพูดออกไปได้ ก่อนหน้านี้ความรู้สึกอยากตายก็ไม่เคยมี ตั้งแต่ผมตัดสินใจทำในแบบผมทุกสิ่งรอบตัวก็บีบเข้ามา จนรู้สึกอารมณ์นี้ขึ้นมา

ปล. อารมณ์ในข้อความข้างต้นอาจจะดูเอาแต่ใจไปหน่อยนะครับ แต่มันมีบางอารมณ์ที่สื่อออกมาเป็นคำพูด หรือคำเขียนไม่ได้ ผมเชื่อว่าถ้าไม่มาเจอจุดผมจริง ๆ ก็ไม่รู้เลยว่าหนักแค่ไหน

ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน ผมต้องการแค่ระบาย