ขอบคุณทุกคนนะคะที่เข้ามาอ่านคือกระทู้แรกผิดถูกยังไงก็ขอทษด้วยนะคะ ^^
คือเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เข้าปี1ค่ะ หนูสอบติดมหาลัยแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ที่เด่นเรื่องรับน้องมากกก หนูได้พี่รหัสเป็นผู้ชายอยู่ปี3คือเป็นน้องทบเค้าอีกทีคือพี่ปี2รหัสหนูไม่มีเค้าเลยมาดูแลแทนตอนแรกๆก็เหมือนเด็กๆทั่วไปยังตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆแต่พี่รหัสหนูเค้าก็ดูแลหนูดีมากนะคะก็ไปพาเลี้ยงซื้อนู้นนี่ตามธรรมเนียมช่วงที่ย้ายหอก็เจอเพื่อนใหม่รูมเมททั้ง4คนก็น่ารักทุกคนคะเพื่อนคนแรกของหนูเค้าสวยมากเป็นได้คณะแถมยังเป็นรูมเมทห้องเดียวกันอีกชีวิตในมหาลัยกับการเป็นน้องใหม่ก็เหมือนจะสดใสนะคะแต่ต้องมาตกม้าตายตอนแฟนทิ้งไปมีคนใหม่หลังจากนั้นชีวิตหนูก็ดราม่ามาทันที่คนเดียวที่หนูจะระบายได้ก็คือพี่รหัสหนูคุยกับเค้าทุกเรื่องทุกอย่างจนสนิทกันไปตอนไหนไม่รู้อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าแอบชอบเพื่อนหนูที่เป็นดาวคณะด้วยอีกอย่างหนูก็เป็นแม่ชักแม่สื่อให้เค้าอีกคอยยุโยงอยากให้คนที่เรารักทั้งคู่เป็นแฟนกันสุดท้ายเรื่องแย่ๆก็เกิดเพื่อนหนูเค้ามีแฟนแล้วและเค้าก็เลือกแฟนเค้าพี่รหัสเลยอกหักหนูเลยรู้สึกผิดมากพยายามทำให้เค้ากลับมาเป็นคนเดิม คนที่มีแต่เสียงหัวเราะ มีแต่รอยยิ้ม และชอบกวนๆหน่อย เพราะเหตุการณ์เหล่านี้เองมันทำให้หนูต้องเข้ามารู้จักพี่เค้ามากขึ้นผูกพันมากขึ้นมารู้ตัวอีกที "หนูชอบพี่เค้าไปแล้ว" ไม่รู้ว่าชอบไปตอนไหนแต่รู้ว่าทำทุกอย่างให้เค้าได้เสมอ อะไรที่เค้าชอบจะหามาให้ อะไรที่ทำให้เค้ามีความสุขก็จะทำให้ได้เท่าที่ทำ เค้าเป็นคนที่หนูทุ่มเทให้มากตอนที่หนูเค้ามหาลัยมาครั้งแรกหนูน้ำหนักอยู่ที่ 60 แต่ที่ผ่านมาเห็นเค้าชอบแต่คนสวยๆแล้วก็บอกหนูอ้วนหนูเลยตัดสินใจลดน้ำหนักจนตอนนี้เหลือ 48 ถึงจะเปลี่ยนตัวเองมากแค่ไหนหนูก็รู้ว่า "ยังไงหนูก็ไม่ใช่สำเค้าอยู่ดี" แต่ด้วยความที่หนูชอบเค้ามากเลยแอบเอาโอกาสที่เป็นน้องรหัสตอนเนี้ยดูแลเค้าถึงแม้ว่าเค้าจะมองข้ามหนูมาตลอดก็ตามที่ผ่านมาหนูดูแลเค้าอย่างห่างๆมาตลอดดูแลทุกเรื่องเป็นที่ปรึกษาทุกอย่างอะไรที่เค้าต้องการอะไรที่ช่วยพี่เค้าได้หนูทำให้ได้หมดหนูขอแค่ระยะเวลา2ปีที่หนูได้อยู่กับเค้าหนูขอทำทุกอย่างให้มันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของหนูก็พอเวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่ว่าจะปิดเทอมหนูก็คอยติดตามเค้าในเฟสบุ๊คถ้าหนูคิดถึงเค้าจริงๆหนูก็จะทักเค้าไปแต่ก็ต้องเตือนตัวเองเสมอว่าว่าคุยกันในฐานะพี่กับน้องมันดูเหมือนว่าจะโอเคมากกับการที่เรายอมอยู่กับความรูสึกบ้าๆนี่ฝ่ายเดียวทั้งๆที่เค้าไม่รู้สึกด้วยเลยเคยอึดอัดมากจนคิดจะเขียนไป club friday แต่ก็ไม่ดีกว่าหนูยอมรับว่ามันเจ็บมากกับการแอบรักใครฝ่ายเดียวคือเราต้องเก็บอาการถึงเราจะอยู่ไกล้เค้าสักแค่ไหนเราก็เก็บความรู้สึกของตัวเรามันแย่มากแต่หนูก็ยอมและเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ที่ตัวเองจนผ่านมันมาได้จนตอนนี้หนูอยู่ปี2พี่เค้าก็อยู่ปี4และมันก็เป็นเรื่องที่เริ่มจะไม่เป็นความลับคือเพื่อนๆหนูมันดูออกว่าหนูคิดยังไงกับพี่เค้าและหนูรู้ว่าตลอด1ปีที่ผ่านมาหนูก็เป็นห่วงเป็นใยซื้อนู้นทำนี่ไปให้ดูแลเค้าดีมากแคร์ความรู้สึกพี่เค้ามากจนลืมตัวเองและเหมือนว่าไอ้ความรู้สึกที่หนูมีให้เค้าที่มันมีอยู่เป็นทุนเดิมเนี้ยชักจะเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนหนูเกิดอาการเห็นแก่ตัว "ไม่อยากให้เค้าไป" ทั้งๆที่ก็รู้ว่าถ้าเค้าเรียนจบเค้าก็ต้องไปหนูอึดอัดรู้สึกเสียใจที่ทำอะไรแบบรู้ว่าเค้าจะไปแต่มันทำอะไรไม่ได้เพื่อนๆก็แนะนำให้พูดในสิ่งที่หนูอยากพูดให้พี่เค้าฟังก่อนที่จะไม่ได้พูดมันอีกหนูรู้ว่าการบอกชอบมันยากแค่พี่เค้ามายืนอยู่ตรงหน้าหนูก็สั่นจนพูดอะไรไม่ออกแล้วหนูก็อยากจะบอกความรู้สึกที่หนูมีให้พี่เค้าฟังให้เค้าได้รับรู้ว่า "หนูชอบเค้าและรักเค้ามาก" ก่อนที่เค้าจะจบออกไปแต่หนูก็กลัวคำตอบกลัวว่าถ้าบอกไปแล้วทุกๆอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมแม้คำว่าพี่น้อง หนูคิดว่าหนูจะบอกเค้าตอนนี้หรือตอนบายเนียร์ดี?? เล่ามาซะยาวสรุปนี้หนูถามแค่นี้แหละคะว่าหนูคิดว่าหนูจะบอกเค้าตอนนี้หรือตอนบายเนียร์ดีหรือว่าจะไม่บอกเลยเก็บไว้เป็นความลับกับตัวเราตลอดไปดี
เราควรบอกชอบคนที่เราชอบดีมั้ย ??
คือเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เข้าปี1ค่ะ หนูสอบติดมหาลัยแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ที่เด่นเรื่องรับน้องมากกก หนูได้พี่รหัสเป็นผู้ชายอยู่ปี3คือเป็นน้องทบเค้าอีกทีคือพี่ปี2รหัสหนูไม่มีเค้าเลยมาดูแลแทนตอนแรกๆก็เหมือนเด็กๆทั่วไปยังตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆแต่พี่รหัสหนูเค้าก็ดูแลหนูดีมากนะคะก็ไปพาเลี้ยงซื้อนู้นนี่ตามธรรมเนียมช่วงที่ย้ายหอก็เจอเพื่อนใหม่รูมเมททั้ง4คนก็น่ารักทุกคนคะเพื่อนคนแรกของหนูเค้าสวยมากเป็นได้คณะแถมยังเป็นรูมเมทห้องเดียวกันอีกชีวิตในมหาลัยกับการเป็นน้องใหม่ก็เหมือนจะสดใสนะคะแต่ต้องมาตกม้าตายตอนแฟนทิ้งไปมีคนใหม่หลังจากนั้นชีวิตหนูก็ดราม่ามาทันที่คนเดียวที่หนูจะระบายได้ก็คือพี่รหัสหนูคุยกับเค้าทุกเรื่องทุกอย่างจนสนิทกันไปตอนไหนไม่รู้อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าแอบชอบเพื่อนหนูที่เป็นดาวคณะด้วยอีกอย่างหนูก็เป็นแม่ชักแม่สื่อให้เค้าอีกคอยยุโยงอยากให้คนที่เรารักทั้งคู่เป็นแฟนกันสุดท้ายเรื่องแย่ๆก็เกิดเพื่อนหนูเค้ามีแฟนแล้วและเค้าก็เลือกแฟนเค้าพี่รหัสเลยอกหักหนูเลยรู้สึกผิดมากพยายามทำให้เค้ากลับมาเป็นคนเดิม คนที่มีแต่เสียงหัวเราะ มีแต่รอยยิ้ม และชอบกวนๆหน่อย เพราะเหตุการณ์เหล่านี้เองมันทำให้หนูต้องเข้ามารู้จักพี่เค้ามากขึ้นผูกพันมากขึ้นมารู้ตัวอีกที "หนูชอบพี่เค้าไปแล้ว" ไม่รู้ว่าชอบไปตอนไหนแต่รู้ว่าทำทุกอย่างให้เค้าได้เสมอ อะไรที่เค้าชอบจะหามาให้ อะไรที่ทำให้เค้ามีความสุขก็จะทำให้ได้เท่าที่ทำ เค้าเป็นคนที่หนูทุ่มเทให้มากตอนที่หนูเค้ามหาลัยมาครั้งแรกหนูน้ำหนักอยู่ที่ 60 แต่ที่ผ่านมาเห็นเค้าชอบแต่คนสวยๆแล้วก็บอกหนูอ้วนหนูเลยตัดสินใจลดน้ำหนักจนตอนนี้เหลือ 48 ถึงจะเปลี่ยนตัวเองมากแค่ไหนหนูก็รู้ว่า "ยังไงหนูก็ไม่ใช่สำเค้าอยู่ดี" แต่ด้วยความที่หนูชอบเค้ามากเลยแอบเอาโอกาสที่เป็นน้องรหัสตอนเนี้ยดูแลเค้าถึงแม้ว่าเค้าจะมองข้ามหนูมาตลอดก็ตามที่ผ่านมาหนูดูแลเค้าอย่างห่างๆมาตลอดดูแลทุกเรื่องเป็นที่ปรึกษาทุกอย่างอะไรที่เค้าต้องการอะไรที่ช่วยพี่เค้าได้หนูทำให้ได้หมดหนูขอแค่ระยะเวลา2ปีที่หนูได้อยู่กับเค้าหนูขอทำทุกอย่างให้มันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของหนูก็พอเวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่ว่าจะปิดเทอมหนูก็คอยติดตามเค้าในเฟสบุ๊คถ้าหนูคิดถึงเค้าจริงๆหนูก็จะทักเค้าไปแต่ก็ต้องเตือนตัวเองเสมอว่าว่าคุยกันในฐานะพี่กับน้องมันดูเหมือนว่าจะโอเคมากกับการที่เรายอมอยู่กับความรูสึกบ้าๆนี่ฝ่ายเดียวทั้งๆที่เค้าไม่รู้สึกด้วยเลยเคยอึดอัดมากจนคิดจะเขียนไป club friday แต่ก็ไม่ดีกว่าหนูยอมรับว่ามันเจ็บมากกับการแอบรักใครฝ่ายเดียวคือเราต้องเก็บอาการถึงเราจะอยู่ไกล้เค้าสักแค่ไหนเราก็เก็บความรู้สึกของตัวเรามันแย่มากแต่หนูก็ยอมและเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ที่ตัวเองจนผ่านมันมาได้จนตอนนี้หนูอยู่ปี2พี่เค้าก็อยู่ปี4และมันก็เป็นเรื่องที่เริ่มจะไม่เป็นความลับคือเพื่อนๆหนูมันดูออกว่าหนูคิดยังไงกับพี่เค้าและหนูรู้ว่าตลอด1ปีที่ผ่านมาหนูก็เป็นห่วงเป็นใยซื้อนู้นทำนี่ไปให้ดูแลเค้าดีมากแคร์ความรู้สึกพี่เค้ามากจนลืมตัวเองและเหมือนว่าไอ้ความรู้สึกที่หนูมีให้เค้าที่มันมีอยู่เป็นทุนเดิมเนี้ยชักจะเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนหนูเกิดอาการเห็นแก่ตัว "ไม่อยากให้เค้าไป" ทั้งๆที่ก็รู้ว่าถ้าเค้าเรียนจบเค้าก็ต้องไปหนูอึดอัดรู้สึกเสียใจที่ทำอะไรแบบรู้ว่าเค้าจะไปแต่มันทำอะไรไม่ได้เพื่อนๆก็แนะนำให้พูดในสิ่งที่หนูอยากพูดให้พี่เค้าฟังก่อนที่จะไม่ได้พูดมันอีกหนูรู้ว่าการบอกชอบมันยากแค่พี่เค้ามายืนอยู่ตรงหน้าหนูก็สั่นจนพูดอะไรไม่ออกแล้วหนูก็อยากจะบอกความรู้สึกที่หนูมีให้พี่เค้าฟังให้เค้าได้รับรู้ว่า "หนูชอบเค้าและรักเค้ามาก" ก่อนที่เค้าจะจบออกไปแต่หนูก็กลัวคำตอบกลัวว่าถ้าบอกไปแล้วทุกๆอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมแม้คำว่าพี่น้อง หนูคิดว่าหนูจะบอกเค้าตอนนี้หรือตอนบายเนียร์ดี?? เล่ามาซะยาวสรุปนี้หนูถามแค่นี้แหละคะว่าหนูคิดว่าหนูจะบอกเค้าตอนนี้หรือตอนบายเนียร์ดีหรือว่าจะไม่บอกเลยเก็บไว้เป็นความลับกับตัวเราตลอดไปดี