ขอเริ่มเล่าเลยนะครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกนะผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะครับ
อาจจะพิมพ์ผิดๆถูกๆเพราะพิมพ์ในโทรศัพท์อะครับ แหะๆ
คือตอนแรกผมเคยรักผู้หญิงคนนึงซึ่งเธอ เป็นคนที่สำคัญในชีวิตผมในอันดับ2 รองจากพ่อกับแม่เลยครับ
ผมคบกับเธอได้ 1เดือนกว่าๆ ผมรักเธอมากๆเลยนะครับ ผมกับเธอช่วยกันเรียน เธอโตกว่าผม3ปีครับ
เวลาผมเครียด เธอจะเป็นคนที่ทำให้ผมยิ้ม ให้กำลังใจผมเรื่องเรียน แต่วันนึงอยู่ดีๆวันนึงเธอได้หายไปจากผมประมาณ 1อาทิตย์ครับ
ไม่เจอหน้า ไม่ตอบเฟส พอผมไปถามเธอๆก็ไม่ตอบอะไรครับแถมเดินหนี จนวันนึงผมทนไม่ไหวเลยทักไปบอกเธอว่า
ผม : ที่หายไปแบบนี้จะเลิกใช่ไหมพี่?
เขา: อืม
ผม : คือไรอะ พี่ (ผมเรียกเขาว่าพี่) ผมทำไรผิดอ่อ พี่บอกผมได้มั้ย
เขา : เราเหนื่อยอะขอโทษนะ
แล้ววันที่เขาบอกเลิกผม เป็นวันก่อนวันเกิดผมวันเดียวเองครับ ความรู้สึกคือชาไปหมดเลยครับ นั่งเรียนก็น้ำตาผมจะไหล
คือผมคิดว่าเธอคือคนที่ใช่สำหรับผม แต่พอผมคิดได้ ผมก็เลยพยายามถามเขา จนผมไปส่องเฟสแฟนเก่าเขา
แฟนเก่าเขาได้แคปแชทได้คุยกันกับเธอ (ในช่วงที่เธอหายไปจากผม)
พี่คนนั้น : ถึงแกจะเปลี่ยนไปแค่ไหนเราก็ยังรักแกเหมือนเดิมนะ
แฟนเก่าพี่เขา : รักเหมือนกันนะ
แล้วได้ตั้งแคปชั่นรูปที่ลงไว้เป็น วันเดือนปี ซึ่งผมดูแล้วมันเป็นช่วงวันที่เธอหายๆไป
ความรู้สึกตอนนั้นผมเหมือนเป็นคนโง่อะครับ รู้ว่าเขาหลอกผม ผมก็พยายามไปง้อเขาที่บ้าน โทรหาแม่เขา แต่แม่เขาบอกว่า เขาไม่อยากคุยกับผม
ผมพยายามทุกทางจนไม่เหลือทางแล้วครับ จนกลับมาอยู่กับแม่ นาทีที่ผมเจอหน้าแม่ผมเข้าไปกอดเลยครับ แม่ก็บอกว่าไม่เป็นไร ปล่อยเขาไปเถอะ
เขาคิดว่าเราไม่ใช่ ก็อวยพรให้เขาเจอคนที่ดีกว่าเถอะนะ ช่วงนั้นคือผมไม่ไปเรียน เกือบ2อาทิตย์ เก็บตัวอยู่ในห้อง แค่ลงไปกินข้าวแค่นั้นครับ
แล้วเพื่อนผมก็มาบ้าน ผมได้คุยกับเพื่อนผมจน ผมกลับมามีความสุขอีกครั้ง เพื่อนผมมันแนะนำเพื่อนมันคนนึงให้ผมรู้จัก
เธอเป็นคนดีนะครับแต่เธอคุยหลายคนมากๆเลยครับ (ผมพึ่งมารู้) ผมคุยกับเธอไปเรื่อยๆจนผมเริ่มรู้สึกชอบเธอ
ผมนัดเธอไปเที่ยวกัน (ไปเป็นกลุ่ม) แล้วผมก็ได้เจอกับคนที่ผมไม่คิดว่าจะเจอ..
ขอพักก่อนนะครับ พอดีแบตจะหมด เดี๋ยวจะมาต่อครับผม
ใครเคยอยู่ในจุดที่ไม่สามารถรักใครได้อีกมั้ยครับ?
อาจจะพิมพ์ผิดๆถูกๆเพราะพิมพ์ในโทรศัพท์อะครับ แหะๆ
คือตอนแรกผมเคยรักผู้หญิงคนนึงซึ่งเธอ เป็นคนที่สำคัญในชีวิตผมในอันดับ2 รองจากพ่อกับแม่เลยครับ
ผมคบกับเธอได้ 1เดือนกว่าๆ ผมรักเธอมากๆเลยนะครับ ผมกับเธอช่วยกันเรียน เธอโตกว่าผม3ปีครับ
เวลาผมเครียด เธอจะเป็นคนที่ทำให้ผมยิ้ม ให้กำลังใจผมเรื่องเรียน แต่วันนึงอยู่ดีๆวันนึงเธอได้หายไปจากผมประมาณ 1อาทิตย์ครับ
ไม่เจอหน้า ไม่ตอบเฟส พอผมไปถามเธอๆก็ไม่ตอบอะไรครับแถมเดินหนี จนวันนึงผมทนไม่ไหวเลยทักไปบอกเธอว่า
ผม : ที่หายไปแบบนี้จะเลิกใช่ไหมพี่?
เขา: อืม
ผม : คือไรอะ พี่ (ผมเรียกเขาว่าพี่) ผมทำไรผิดอ่อ พี่บอกผมได้มั้ย
เขา : เราเหนื่อยอะขอโทษนะ
แล้ววันที่เขาบอกเลิกผม เป็นวันก่อนวันเกิดผมวันเดียวเองครับ ความรู้สึกคือชาไปหมดเลยครับ นั่งเรียนก็น้ำตาผมจะไหล
คือผมคิดว่าเธอคือคนที่ใช่สำหรับผม แต่พอผมคิดได้ ผมก็เลยพยายามถามเขา จนผมไปส่องเฟสแฟนเก่าเขา
แฟนเก่าเขาได้แคปแชทได้คุยกันกับเธอ (ในช่วงที่เธอหายไปจากผม)
พี่คนนั้น : ถึงแกจะเปลี่ยนไปแค่ไหนเราก็ยังรักแกเหมือนเดิมนะ
แฟนเก่าพี่เขา : รักเหมือนกันนะ
แล้วได้ตั้งแคปชั่นรูปที่ลงไว้เป็น วันเดือนปี ซึ่งผมดูแล้วมันเป็นช่วงวันที่เธอหายๆไป
ความรู้สึกตอนนั้นผมเหมือนเป็นคนโง่อะครับ รู้ว่าเขาหลอกผม ผมก็พยายามไปง้อเขาที่บ้าน โทรหาแม่เขา แต่แม่เขาบอกว่า เขาไม่อยากคุยกับผม
ผมพยายามทุกทางจนไม่เหลือทางแล้วครับ จนกลับมาอยู่กับแม่ นาทีที่ผมเจอหน้าแม่ผมเข้าไปกอดเลยครับ แม่ก็บอกว่าไม่เป็นไร ปล่อยเขาไปเถอะ
เขาคิดว่าเราไม่ใช่ ก็อวยพรให้เขาเจอคนที่ดีกว่าเถอะนะ ช่วงนั้นคือผมไม่ไปเรียน เกือบ2อาทิตย์ เก็บตัวอยู่ในห้อง แค่ลงไปกินข้าวแค่นั้นครับ
แล้วเพื่อนผมก็มาบ้าน ผมได้คุยกับเพื่อนผมจน ผมกลับมามีความสุขอีกครั้ง เพื่อนผมมันแนะนำเพื่อนมันคนนึงให้ผมรู้จัก
เธอเป็นคนดีนะครับแต่เธอคุยหลายคนมากๆเลยครับ (ผมพึ่งมารู้) ผมคุยกับเธอไปเรื่อยๆจนผมเริ่มรู้สึกชอบเธอ
ผมนัดเธอไปเที่ยวกัน (ไปเป็นกลุ่ม) แล้วผมก็ได้เจอกับคนที่ผมไม่คิดว่าจะเจอ..
ขอพักก่อนนะครับ พอดีแบตจะหมด เดี๋ยวจะมาต่อครับผม