เรื่องสั้น มะโนเป็นเหตุ
ฉันก็แค่เด็กหญิงคนหนึ่งที่มีความฝันที่สวยงามแต่จะอย่างไรก็ช่างเถอะ เมื่อเราได้เจอคนที่คิดว่าเค้าใช่คนนี้แหละที่จะไม่ทำให้เราเสียใจเหมือนกับคนที่ผ่านมา แต่เปล่าเลยทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้มันเป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างใน บอกใครก็ไม่ได้ ก็ได้แต่ทำตลกกลบเกลื่อนไปแค่นั้น แต่พออยู่คนเดียวมันยิ่งชัดเจนขึ้น ว่าความรู้สึกที่ผ่านมาของฉันมันคืออะไร แม้ว่าเค้าจะหนีฉันไปมีแฟนแล้วก็ตาม แต่ฉันยังจำได้เหตุการณ์ที่ซ้ำกันแล้วถึสองครั้งสองคราได้เป็นอย่างดีทีเดียว มาสิ ฉันจะเล่าให้ฟังเอง
เมื่อปีก่อนเรายังคุยกันปกติเค้าทำให้เรารู้สึกว่าเค้าชอบเรา เราคุยกันทุกวัน เรานัดกันออกไปกินข้าวแล้วก็ไปดูหนัง ฉันกลัวมันจะดึกเกินไปแล้วพี่ก็ต้องอยู่คนเดียวเลยพาพี่ไปด้วย ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ พอเราเจอกันฉันก็เลยบอกว่าพาพี่มาด้วยนะ เค้าก็อยากดูเหมือนกัน เราก็รอเค้าจะเลี้ยงฉันแต่ว่าฉันเกรงใจเลยบอกว่าช่วยออกนะ แฟร์ๆน่ะ ก็แหมคนเราทำมาหากินเหมือนกันเงินเค้าจะให้จ่ายทุกอย่างได้ไง ไม่ได้หรอกเกรงใจ แล้วเค้าก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแค่รู้สึกว่าเป็นคนดีแค่นั้นเอง เราก็รอเข้าโรงบังเอิญเค้าเจอเพื่อนที่ทำงานเค้าเลยนั่งคุยกับเพื่อนซักพักจนได้เวลา เราก็เลยไปตามมาเข้าโรง แต่พี่ฉันน่ะสิเห็นแก้วคิตตี้ลิมิเต็ดนางก็ดิ่งใส่แก้วคือซื้อป๊อบคอนแถมแก้วพี่แกก็เลือกใหญ่ ช้าล่ะปวดกะบาลแท้ ไม่พอนางซื้อมาหลายชุด กินกันที่ไหนหมดล่ะ ก็เลยต้องเอาป๊อบคอนกับน้ำแบ่งให้เพื่อนของเค้าไป แล้วลำบากฉันเนี่ยถือของมันอีก เวรกรรมตูแท้ๆ หลังจากดูหนังจบมันก็ดึกมากเราเลยนั่งแท็กซี่กลับเค้านั่งไปส่งฉันแล้วเค้าก็บอกว่า อืมขอบใจมากนะเพื่อนคือตอนนั้นฉันก็คิดแล้วแหละว่าเค้าแปลกๆไป แต่หลังจากนั้นไม่นานอาทิตย์นึงเห็นจะได้ที่ฉันไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเลย เพราะฉันต้องไปทำงานแล้วมันก็ยุ่งมากจริงๆ จนฉันว่างฉันก็เลยทักเค้าไป
"คุณเป็นไงบ้างขอโทษทีนะที่หายไปพอดีฉันยุ่งมากจริงๆ ติดงาน งานเยอะมากเลย เหนื่อยมากกกกกก" เราก็คุยกันปกติ แล้วเค้าก็บอกกับฉันว่า "อืมนี่เรามีแฟนแล้วนะ" ช็อคซีนีม่าแพร๊บ กว่าจะตั้งสติได้ก็หลายนาที "อ้าวหรอดีใจด้วยนะ สละโสดซะที" "เรากะจะบอกเธอตั้งแต่อาทิตย์นั้นแล้วแต่เห็นเธอเงียบๆไป" "อืมไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากสิเราเป็นเพื่อนกันนี่" ดูสวยมากกรู แต่กรูเงิบมากอ่ะแล้วที่มาคุยแบบเหมือนจะเป็นคนรู้ใจนี่คือกรูมะโนว่างั้น ชอบมาให้ความหวังแล้วถีบกรูตกเรือซะอย่างนั้นอ้ะ คืออารมณ์แบบกำลังรู้สึกว่าจะจมแล้ว
"เออเดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ขอไปทำธุระก่อน" จากนั้นฉันก็นั่งงงกับตัวเองพักใหญ่เลยแหละ แล้วหลังจากนั้นเราก็ๆไม่ค่อยได้คุยกันอีกเลย จนฉันไปอยู่เมืองนอก ก็เลยลืมๆไปนานแล้วสนุกกับชีวิตพักใหญ่เลยล่ะ แล้วฉันก็กลับมาเมืองไทย มาทำงานอยู่ที่นี่หลังจากนั้นได้ปี เค้าก็ทักเฟสมาหาฉัน ถามว่า "สบายดีหรือ ฉันก็บอกว่าดี อ้าวนี่ไม่ได้ไปเล่นน้ำสงการต์กับแฟนเธอหรอกหรือหยุดเสียตั้งหลายวัน" เค้าก็บอกกับฉันว่าเลิกกับแฟนแล้ว ฉันก็เลยถามว่าอ้าวเลิกทำไม มีอะไรหรือ เค้าก็เลยเล่าให้ฟังหลังจากวันนั้นเราก็กลับมาคุยกันใหม่คราวนี้เหมือนจะชัดเจนขึ้น คือเค้าก็บอกว่าอยู่ไหนทำอะไรกำลังจะทำนั่นนี่แหละพอคุยกันมาได้ซัก 4-5 เดือน ฉันก็มาเรียนต่อปริญญาโทที่สถาบันแห่งหนึ่งเจอเพื่อนเยอะแยะมากมาย มีเพื่อนคนหนึ่งเคยทำงานที่เดียวกับเค้า เรามารู้ตอนที่พวกเราแอ๊ดเพื่อนกันในเฟสนั่นแหละ ก็คุยกันเรื่องเค้าเราก็ว่าโลกกลมจัง เพื่อนเราก็บอกว่าอ้าวรู้ยังนี่เห็นเค้ามีแฟนแล้วนะ น่าจะพึ่งคบกันแหละลงรูปซะหวานเชียวล่ะ ตึงโป๊ะ เงิบอีกรอบ คืออะไรมาทำให้รู้สึกดีแล้วก็จากไปที่สำคัญไม่บอกเราด้วย เรามารู้จากคนอื่น ตอนแรกก็ยังไม่ค่อยเชื่อเพราะเค้าคุยกับเราปกติ ไปเที่ยวก็ถ่ายรูปส่งมาให้ดูบอกเสมอว่าทำอะไรที่ไหนตลอด แต่เริ่มแน่ใจตอนเห็ผู้หญิงเค้ามาเม้นและลงรูปของตัวเองแล้วแท็กชื่อเค้า ฉันเป็นไงน่ะหรอ ก็เงิบไง ล่าสุด เค้าลงรูปคู่ ก็เลยไปแสดงความยินดีใต้รูปซะเลย แล้วก็คุยกันปกติแต่หลังๆมา ช้านหายออกมาเอง ไม่อยากคิดอะไรแล้ว คือมันอธิบายไม่ถูกรู้สึกงงเสียล่ะมากกว่า แต่ว่าอย่ามาทำให้เจ็บอีกจะได้ป่ะ มาทิ้งระเบิดไว้แล้วก็ไม่กู้มันปล่อยให้มันบอม มันเจ็บนะเว้ย
พระเจ้าท่านใจร้ายนัก ทำไมต้องปล่อยให้เค้าเข้ามา เพราะอะไร ทำไม ฉันได้แต่ถามตัวเองในใจ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะๆไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ถึงคนทั้งโลกจะเกลียด แต่เราก็ยังมีบุคคลหลายๆท่านที่รักเราเสมอไม่เปลี่ยนแปลง และตอนนี้ฉันปกติดีไม่ต้องการใครทั้งนั้นอยู่อย่างนี้สบายใจดี บ้าๆบอๆ ไร้สาระงานถนัดฉันเลยล่ะ บ๊ายบายแล้วเจอกันเรื่องหน้านะ
เรื่องสั้นมะโนเป็นเหตุ
ฉันก็แค่เด็กหญิงคนหนึ่งที่มีความฝันที่สวยงามแต่จะอย่างไรก็ช่างเถอะ เมื่อเราได้เจอคนที่คิดว่าเค้าใช่คนนี้แหละที่จะไม่ทำให้เราเสียใจเหมือนกับคนที่ผ่านมา แต่เปล่าเลยทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้มันเป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างใน บอกใครก็ไม่ได้ ก็ได้แต่ทำตลกกลบเกลื่อนไปแค่นั้น แต่พออยู่คนเดียวมันยิ่งชัดเจนขึ้น ว่าความรู้สึกที่ผ่านมาของฉันมันคืออะไร แม้ว่าเค้าจะหนีฉันไปมีแฟนแล้วก็ตาม แต่ฉันยังจำได้เหตุการณ์ที่ซ้ำกันแล้วถึสองครั้งสองคราได้เป็นอย่างดีทีเดียว มาสิ ฉันจะเล่าให้ฟังเอง
เมื่อปีก่อนเรายังคุยกันปกติเค้าทำให้เรารู้สึกว่าเค้าชอบเรา เราคุยกันทุกวัน เรานัดกันออกไปกินข้าวแล้วก็ไปดูหนัง ฉันกลัวมันจะดึกเกินไปแล้วพี่ก็ต้องอยู่คนเดียวเลยพาพี่ไปด้วย ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ พอเราเจอกันฉันก็เลยบอกว่าพาพี่มาด้วยนะ เค้าก็อยากดูเหมือนกัน เราก็รอเค้าจะเลี้ยงฉันแต่ว่าฉันเกรงใจเลยบอกว่าช่วยออกนะ แฟร์ๆน่ะ ก็แหมคนเราทำมาหากินเหมือนกันเงินเค้าจะให้จ่ายทุกอย่างได้ไง ไม่ได้หรอกเกรงใจ แล้วเค้าก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแค่รู้สึกว่าเป็นคนดีแค่นั้นเอง เราก็รอเข้าโรงบังเอิญเค้าเจอเพื่อนที่ทำงานเค้าเลยนั่งคุยกับเพื่อนซักพักจนได้เวลา เราก็เลยไปตามมาเข้าโรง แต่พี่ฉันน่ะสิเห็นแก้วคิตตี้ลิมิเต็ดนางก็ดิ่งใส่แก้วคือซื้อป๊อบคอนแถมแก้วพี่แกก็เลือกใหญ่ ช้าล่ะปวดกะบาลแท้ ไม่พอนางซื้อมาหลายชุด กินกันที่ไหนหมดล่ะ ก็เลยต้องเอาป๊อบคอนกับน้ำแบ่งให้เพื่อนของเค้าไป แล้วลำบากฉันเนี่ยถือของมันอีก เวรกรรมตูแท้ๆ หลังจากดูหนังจบมันก็ดึกมากเราเลยนั่งแท็กซี่กลับเค้านั่งไปส่งฉันแล้วเค้าก็บอกว่า อืมขอบใจมากนะเพื่อนคือตอนนั้นฉันก็คิดแล้วแหละว่าเค้าแปลกๆไป แต่หลังจากนั้นไม่นานอาทิตย์นึงเห็นจะได้ที่ฉันไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเลย เพราะฉันต้องไปทำงานแล้วมันก็ยุ่งมากจริงๆ จนฉันว่างฉันก็เลยทักเค้าไป
"คุณเป็นไงบ้างขอโทษทีนะที่หายไปพอดีฉันยุ่งมากจริงๆ ติดงาน งานเยอะมากเลย เหนื่อยมากกกกกก" เราก็คุยกันปกติ แล้วเค้าก็บอกกับฉันว่า "อืมนี่เรามีแฟนแล้วนะ" ช็อคซีนีม่าแพร๊บ กว่าจะตั้งสติได้ก็หลายนาที "อ้าวหรอดีใจด้วยนะ สละโสดซะที" "เรากะจะบอกเธอตั้งแต่อาทิตย์นั้นแล้วแต่เห็นเธอเงียบๆไป" "อืมไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากสิเราเป็นเพื่อนกันนี่" ดูสวยมากกรู แต่กรูเงิบมากอ่ะแล้วที่มาคุยแบบเหมือนจะเป็นคนรู้ใจนี่คือกรูมะโนว่างั้น ชอบมาให้ความหวังแล้วถีบกรูตกเรือซะอย่างนั้นอ้ะ คืออารมณ์แบบกำลังรู้สึกว่าจะจมแล้ว
"เออเดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ขอไปทำธุระก่อน" จากนั้นฉันก็นั่งงงกับตัวเองพักใหญ่เลยแหละ แล้วหลังจากนั้นเราก็ๆไม่ค่อยได้คุยกันอีกเลย จนฉันไปอยู่เมืองนอก ก็เลยลืมๆไปนานแล้วสนุกกับชีวิตพักใหญ่เลยล่ะ แล้วฉันก็กลับมาเมืองไทย มาทำงานอยู่ที่นี่หลังจากนั้นได้ปี เค้าก็ทักเฟสมาหาฉัน ถามว่า "สบายดีหรือ ฉันก็บอกว่าดี อ้าวนี่ไม่ได้ไปเล่นน้ำสงการต์กับแฟนเธอหรอกหรือหยุดเสียตั้งหลายวัน" เค้าก็บอกกับฉันว่าเลิกกับแฟนแล้ว ฉันก็เลยถามว่าอ้าวเลิกทำไม มีอะไรหรือ เค้าก็เลยเล่าให้ฟังหลังจากวันนั้นเราก็กลับมาคุยกันใหม่คราวนี้เหมือนจะชัดเจนขึ้น คือเค้าก็บอกว่าอยู่ไหนทำอะไรกำลังจะทำนั่นนี่แหละพอคุยกันมาได้ซัก 4-5 เดือน ฉันก็มาเรียนต่อปริญญาโทที่สถาบันแห่งหนึ่งเจอเพื่อนเยอะแยะมากมาย มีเพื่อนคนหนึ่งเคยทำงานที่เดียวกับเค้า เรามารู้ตอนที่พวกเราแอ๊ดเพื่อนกันในเฟสนั่นแหละ ก็คุยกันเรื่องเค้าเราก็ว่าโลกกลมจัง เพื่อนเราก็บอกว่าอ้าวรู้ยังนี่เห็นเค้ามีแฟนแล้วนะ น่าจะพึ่งคบกันแหละลงรูปซะหวานเชียวล่ะ ตึงโป๊ะ เงิบอีกรอบ คืออะไรมาทำให้รู้สึกดีแล้วก็จากไปที่สำคัญไม่บอกเราด้วย เรามารู้จากคนอื่น ตอนแรกก็ยังไม่ค่อยเชื่อเพราะเค้าคุยกับเราปกติ ไปเที่ยวก็ถ่ายรูปส่งมาให้ดูบอกเสมอว่าทำอะไรที่ไหนตลอด แต่เริ่มแน่ใจตอนเห็ผู้หญิงเค้ามาเม้นและลงรูปของตัวเองแล้วแท็กชื่อเค้า ฉันเป็นไงน่ะหรอ ก็เงิบไง ล่าสุด เค้าลงรูปคู่ ก็เลยไปแสดงความยินดีใต้รูปซะเลย แล้วก็คุยกันปกติแต่หลังๆมา ช้านหายออกมาเอง ไม่อยากคิดอะไรแล้ว คือมันอธิบายไม่ถูกรู้สึกงงเสียล่ะมากกว่า แต่ว่าอย่ามาทำให้เจ็บอีกจะได้ป่ะ มาทิ้งระเบิดไว้แล้วก็ไม่กู้มันปล่อยให้มันบอม มันเจ็บนะเว้ย
พระเจ้าท่านใจร้ายนัก ทำไมต้องปล่อยให้เค้าเข้ามา เพราะอะไร ทำไม ฉันได้แต่ถามตัวเองในใจ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะๆไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ถึงคนทั้งโลกจะเกลียด แต่เราก็ยังมีบุคคลหลายๆท่านที่รักเราเสมอไม่เปลี่ยนแปลง และตอนนี้ฉันปกติดีไม่ต้องการใครทั้งนั้นอยู่อย่างนี้สบายใจดี บ้าๆบอๆ ไร้สาระงานถนัดฉันเลยล่ะ บ๊ายบายแล้วเจอกันเรื่องหน้านะ