สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องของเราให้ฟัง
เราผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง ไม่สวย ไม่น่ารัก ไม่ขาว ไม่ผอม
แต่เรามั่นใจนะว่าเราไม่ใช่คนที่นิสัยเลวร้ายอะไร
เราอยู่ปี1 เราชอบผู้ชายคนนึงมาครึ่งปี ชอบมาตั้งแต่ช่วงเข้ามหาลัยแรกๆ
เราติดรอบเดียวกัน สัมภาษณ์รอบเดียวกันค่ะ
เราชอบเขาตั้งแต่วันแรก ก้ตามเขามาตลอด1เดือนโดยไม่กล้าคุยเลย
จนวันนึงตัดสินใจทักไป ก็ได้รู้จักกันได้คุยกัน ในฐานะเพื่อนในคณะ
เราติดรอบรับตรงกันค่ะ มันเป็นภาคพิเศษ ราคาค่อนข้างแพง
รอบแอดเขาจึงแอดคณะเดิมดูแต่เป็นภาคปกติ
เเล้วเขาก็ติดค่ะ เขาเลยย้ายไปภาคปกติ
เราก็ห่างกันไปอีกก้าว คือการเรียนคนละภาค
เราก็ไม่ได้ละความตั้งใจหรอก ก้คิดจะชอบไปเรื่อยๆ
เพราะเราไม่ได้ชอบเขาที่ภายนอก เพราะเขาก้ไม่ได้หล่ออะไรมาก
หน้าตาธรรมดาๆ แต่บุคลิก นิสัยของเขาคือเราชอบ
การวางตัวของเขาดี คุยกันก้สนุกดี เคมีตรงกัน
พอคุยกันมาเรื่อยๆ3เดือนไรงี้ ก้รู้สึกสนิทมากขึ้น
เราคุยกันทุกวัน ไปไหนเขาก้บอก ตอบก้ไว
คือเราก้คิดเเล้วอะว่าเราคงไม่คิดไปเองแน่ๆ
เเต่เวลาเจอก้ไม่เคยคุยกันต่อหน้าอยู่ดี
ช่วงหลังๆตอนเปิดเทอมมหาลัยแล้ว
เราอยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนที่จบมาจาก รร.เดียวกับเขา
ทำให้เราได้สนิทกับเขามากๆ แบบว่าไปไหนมาไหนด้วยกัน
ไปนอนห้องเขาบ้าง สนิทกันมากๆ เราทำให้เขาทุกอย่าง
ดีกับเขาทุกอย่างจริงๆ จนใครๆก้พูด เขาเองยังพูดเลย
เหมือนเราเป็นคนสำคัญของกันและกัน
ใครๆก็รู้เพราะบางทีก้ไปไหนกันมาไหน2คน มันหลายๆอย่าง
ปรึกษากันทุกเรื่อง คุยไลน์กันตลอด เขาก็รู้แหล่ะว่าเราชอบ
แต่มันก้เรื่อยๆมาตลอด เเต่เขาก็คุยหลายคนนะ
เรารู้หมดเพราะเราอยู่กับเขาตลอดแต่อยู่มาวันนึง
อะไรที่มันเคยเรื่อยๆมาครึ่งปี มันก็เปลี่ยนไป
เขาได้เจอกับผู้หญิงภาคเดียวกับเขา
ผู้หญิงคนนั้นสวย น่ารัก และเป็นลีดคณะ
เรื่องนิสัยหรอ เราก็ไม่ได้อยากจะว่าใครนะ
แต่นางนิสัยไม่ค่อยดีเรื่องผู้ชาย
เราทำอะไรไม่ได้หรอกเพราะเราเป็นตัวเลือกหนิ่
อยู่ดีๆจากที่เราได้อยู่ข้างๆ ก็กลายเป็นคนนั้น
เราเศร้านะ เศร้ามากๆ จนวันนั้นไปร้านเหล้า
ก้เมาสุดๆ ร้องไห้สุดๆ เราอยากเจอเขา อยากพูด
เพราะที่ผ่านมาเราทั้งคู่ไม่เคยพูดความรู้สึกเลย
แต่จะใช้การกระทำกันซ้ะมากกว่า
วันนั้นเราร้องไห้เเล้วก้พูดความรู้สึกทั้งหมด
2 ชม.ที่ยืนคุยกันต่อหน้า รู้ไหมว่าคำตอบคืออะไร
"ขอโทษที่เป็นอย่างที่หวังไม่ได้ ขอโทษจริงๆที่พูดตรงๆ แต่เราเป็นกันได้แค่เพื่อนจริงๆ"
เสียใจนะ เสียใจมาก เราไม่ได้คิดไปเองเรารู้ดีเลย เรามั่นใจ
แต่เราก็รู้ว่าเขาก้ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง
ตลอดเวลาครึ่งปีก็ขอบคุณนะ ที่ให้มันแค่เพื่อน
เราแค่อยากบอกเขาว่า "เพื่อน" ไม่มีใครเขาทำกันแบบนี้
เคยแอบคิดนะว่าอยากอยู่ภาคเดียวกัน แต่ตอนนี้คิดเเล้วล่ะ
ว่าโชคดีเเล้วที่ไม่ได้อยู่ภาคเดียวกัน แต่ก้ยังต้องเจอกันอยู่ดี
ถึงจะพยายามวิ่งหนีความจริงเท่าไหร่เราก็ยังหนีไม่พ้น
เพราะว่าสังคมของเรากับเขามันสังคมเดียวกัน
เราเป็นเพื่อนกับเธอไม่ได้หรอก เพราะวว่าเราไม่ได้เริ่มกับเธอ
มาจากคำว่า เพื่อน ขอบคุณจริงๆนะที่เข้ามาเป็นความสุขให้ตั้งครึ่งปี
ขอบคุณสำหรับข้ออ้างโง่ๆว่าเพื่อนกันอะเป็นได้นานกว่า
เหตุผลที่ไม่เลือกเรามันง่ายๆเลย เรารู้ เราไม่ได้โง่
เเละก็ขอโทษที่ยังเป็นเพื่อนไม่ได้ เเล้วคงไม่มีวันเป็นได้
สุดท้ายเราก็ต้องยอมอยู่ดี เราไม่เคยคิดเลยนะว่า
ชีวิตของเราจะไปเหมือนเอ็มวีเพลง สุดท้ายก็ต้องยอมอะ
งั้นก็ขอพูดเเล้วกันว่า อย่าพบอย่าเจอกันอีกเลย
ถ้าเธอได้มาเห็นกระทู้นี้ก็รู้ไว้ด้วยนะ ถ้าเลือกเขาเเล้ว ถ้าเขาทำเสียใจวันไหน
หันกลับมาไม่มีเราเเล้วนะ เพราะเราไปจากชีวิตเธอเเล้ว โชคดีนะ
คุยกันมาครึ่งปีสุดท้ายเป็นเพื่อนกัน?
เราผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง ไม่สวย ไม่น่ารัก ไม่ขาว ไม่ผอม
แต่เรามั่นใจนะว่าเราไม่ใช่คนที่นิสัยเลวร้ายอะไร
เราอยู่ปี1 เราชอบผู้ชายคนนึงมาครึ่งปี ชอบมาตั้งแต่ช่วงเข้ามหาลัยแรกๆ
เราติดรอบเดียวกัน สัมภาษณ์รอบเดียวกันค่ะ
เราชอบเขาตั้งแต่วันแรก ก้ตามเขามาตลอด1เดือนโดยไม่กล้าคุยเลย
จนวันนึงตัดสินใจทักไป ก็ได้รู้จักกันได้คุยกัน ในฐานะเพื่อนในคณะ
เราติดรอบรับตรงกันค่ะ มันเป็นภาคพิเศษ ราคาค่อนข้างแพง
รอบแอดเขาจึงแอดคณะเดิมดูแต่เป็นภาคปกติ
เเล้วเขาก็ติดค่ะ เขาเลยย้ายไปภาคปกติ
เราก็ห่างกันไปอีกก้าว คือการเรียนคนละภาค
เราก็ไม่ได้ละความตั้งใจหรอก ก้คิดจะชอบไปเรื่อยๆ
เพราะเราไม่ได้ชอบเขาที่ภายนอก เพราะเขาก้ไม่ได้หล่ออะไรมาก
หน้าตาธรรมดาๆ แต่บุคลิก นิสัยของเขาคือเราชอบ
การวางตัวของเขาดี คุยกันก้สนุกดี เคมีตรงกัน
พอคุยกันมาเรื่อยๆ3เดือนไรงี้ ก้รู้สึกสนิทมากขึ้น
เราคุยกันทุกวัน ไปไหนเขาก้บอก ตอบก้ไว
คือเราก้คิดเเล้วอะว่าเราคงไม่คิดไปเองแน่ๆ
เเต่เวลาเจอก้ไม่เคยคุยกันต่อหน้าอยู่ดี
ช่วงหลังๆตอนเปิดเทอมมหาลัยแล้ว
เราอยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนที่จบมาจาก รร.เดียวกับเขา
ทำให้เราได้สนิทกับเขามากๆ แบบว่าไปไหนมาไหนด้วยกัน
ไปนอนห้องเขาบ้าง สนิทกันมากๆ เราทำให้เขาทุกอย่าง
ดีกับเขาทุกอย่างจริงๆ จนใครๆก้พูด เขาเองยังพูดเลย
เหมือนเราเป็นคนสำคัญของกันและกัน
ใครๆก็รู้เพราะบางทีก้ไปไหนกันมาไหน2คน มันหลายๆอย่าง
ปรึกษากันทุกเรื่อง คุยไลน์กันตลอด เขาก็รู้แหล่ะว่าเราชอบ
แต่มันก้เรื่อยๆมาตลอด เเต่เขาก็คุยหลายคนนะ
เรารู้หมดเพราะเราอยู่กับเขาตลอดแต่อยู่มาวันนึง
อะไรที่มันเคยเรื่อยๆมาครึ่งปี มันก็เปลี่ยนไป
เขาได้เจอกับผู้หญิงภาคเดียวกับเขา
ผู้หญิงคนนั้นสวย น่ารัก และเป็นลีดคณะ
เรื่องนิสัยหรอ เราก็ไม่ได้อยากจะว่าใครนะ
แต่นางนิสัยไม่ค่อยดีเรื่องผู้ชาย
เราทำอะไรไม่ได้หรอกเพราะเราเป็นตัวเลือกหนิ่
อยู่ดีๆจากที่เราได้อยู่ข้างๆ ก็กลายเป็นคนนั้น
เราเศร้านะ เศร้ามากๆ จนวันนั้นไปร้านเหล้า
ก้เมาสุดๆ ร้องไห้สุดๆ เราอยากเจอเขา อยากพูด
เพราะที่ผ่านมาเราทั้งคู่ไม่เคยพูดความรู้สึกเลย
แต่จะใช้การกระทำกันซ้ะมากกว่า
วันนั้นเราร้องไห้เเล้วก้พูดความรู้สึกทั้งหมด
2 ชม.ที่ยืนคุยกันต่อหน้า รู้ไหมว่าคำตอบคืออะไร
"ขอโทษที่เป็นอย่างที่หวังไม่ได้ ขอโทษจริงๆที่พูดตรงๆ แต่เราเป็นกันได้แค่เพื่อนจริงๆ"
เสียใจนะ เสียใจมาก เราไม่ได้คิดไปเองเรารู้ดีเลย เรามั่นใจ
แต่เราก็รู้ว่าเขาก้ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง
ตลอดเวลาครึ่งปีก็ขอบคุณนะ ที่ให้มันแค่เพื่อน
เราแค่อยากบอกเขาว่า "เพื่อน" ไม่มีใครเขาทำกันแบบนี้
เคยแอบคิดนะว่าอยากอยู่ภาคเดียวกัน แต่ตอนนี้คิดเเล้วล่ะ
ว่าโชคดีเเล้วที่ไม่ได้อยู่ภาคเดียวกัน แต่ก้ยังต้องเจอกันอยู่ดี
ถึงจะพยายามวิ่งหนีความจริงเท่าไหร่เราก็ยังหนีไม่พ้น
เพราะว่าสังคมของเรากับเขามันสังคมเดียวกัน
เราเป็นเพื่อนกับเธอไม่ได้หรอก เพราะวว่าเราไม่ได้เริ่มกับเธอ
มาจากคำว่า เพื่อน ขอบคุณจริงๆนะที่เข้ามาเป็นความสุขให้ตั้งครึ่งปี
ขอบคุณสำหรับข้ออ้างโง่ๆว่าเพื่อนกันอะเป็นได้นานกว่า
เหตุผลที่ไม่เลือกเรามันง่ายๆเลย เรารู้ เราไม่ได้โง่
เเละก็ขอโทษที่ยังเป็นเพื่อนไม่ได้ เเล้วคงไม่มีวันเป็นได้
สุดท้ายเราก็ต้องยอมอยู่ดี เราไม่เคยคิดเลยนะว่า
ชีวิตของเราจะไปเหมือนเอ็มวีเพลง สุดท้ายก็ต้องยอมอะ
งั้นก็ขอพูดเเล้วกันว่า อย่าพบอย่าเจอกันอีกเลย
ถ้าเธอได้มาเห็นกระทู้นี้ก็รู้ไว้ด้วยนะ ถ้าเลือกเขาเเล้ว ถ้าเขาทำเสียใจวันไหน
หันกลับมาไม่มีเราเเล้วนะ เพราะเราไปจากชีวิตเธอเเล้ว โชคดีนะ