"ผม ผมอยากเป็นโทรศัพท์มือถือครับ"
ในห้องเรียนเด็กประถม คุณครูบอกเด็ก ๆ ในห้องว่า ให้เขียนคำวิงวอนขอสิ่งที่ตัวเองอยากได้มากที่สุดตอนนี้จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พร้อมบอกเหตุผลว่า ทำไมจึงอยากได้ และเมื่อหมดคาบเรียนคุณครูจึงเก็บความปรารถนาของเด็ก ๆ ในห้องเพื่อนำไปอ่านที่บ้านของนาง
ตกเย็นคุณครูนำความปรารถนาของเด็ก ๆ มาอ่านทีละคนๆในห้องของนาง เมื่อเธออ่านความปรารถนาของเด็กน้อยคนหนึ่ง เธอถึงกับร้องไห้ไม่หยุด และขณะนั้นสามีของนางเข้ามาในห้องพอดี เขาเห็นนางร้องไห้ จึงถามนางว่า "เธอร้องไห้ทำไมหรือ" นางตอบว่า "วันนี้ฉันให้เด็ก ๆ เขียนคำวิงวอนที่ต้องการจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ฉันอ่านของเด็กคนนี้แล้วฉันรู้สึกเสียใจยิ่งนัก คุณลองอ่านดูสิ"
สามีจึงหยิบขึ้นมาอ่าน "โอ้พระเจ้า ขอให้ผมเป็นโทรศัพท์มือถือในเย็นวันนี้เลยด้วยเถิด ผมอยากแทนที่มันมาก ผมอยากจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากคนในบ้าน ผมอยากจะเป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านให้เวลามากที่สุด ผมอยากจะเป็นมือถือที่อยู่กับพ่อตลอดเวลาแม้ตอนทำงาน ตอนกลับมาบ้านและแม้แต่ตอนพ่ออ่อนเพลียจากการทำงาน พ่อก็จะอยู่กับมันตลอด ผมอยากจะเป็นมือถือที่แม่เก็บไว้ข้างตัวเสมอ แม้วันที่แม่เหนื่อยแม่ก็ไม่เคยวางมันไว้ห่างกายเลย ผมอยากเป็นแบบมันบ้าง ผมอยากจะเป็นมือถือที่พี่ๆแย่งกัน และอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน ผมอยากให้พี่ ๆ สนใจผม แย่งกันมาเล่นกับผมบ้าง
.. ผมอยากให้ทุกๆ คนในบ้านใช้เวลาแบบนั้นกับผมบ้าง .. ผมขออีกข้อนึง ผมอยากให้ผมสามารถทำให้ทุกๆคนในบ้านมีความสุขความเพลิดเพลินเหมือนกับที่มือถือให้พวกเขา .. ผมคงไม่ขอจากพระองค์มากไป ผม .. ผมเพียงอยากเป็นมือถือเท่านั้นเอง"
เมื่อสามีอ่านจบ เขาถึงกับกล่าวขึ้นมาว่า "เด็กน้อยคนนี้น่าสงสารยิ่งนัก ทำไมพ่อแม่เขาใจดำกับเขาเช่นนี้ "
คุณครูได้ฟังเช่นนั้นถึงกับร้องไห้โฮอีกครั้ง และเธอบอกสามีด้วยน้ำตาว่า "เด็กคนนั้น คือลูกชายคนเล็กของเราเองค่ะ"
............................
เล่นมือถือทั้วันทั้งคืนไม่หลับไม่นอน
ในห้องเรียนเด็กประถม คุณครูบอกเด็ก ๆ ในห้องว่า ให้เขียนคำวิงวอนขอสิ่งที่ตัวเองอยากได้มากที่สุดตอนนี้จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พร้อมบอกเหตุผลว่า ทำไมจึงอยากได้ และเมื่อหมดคาบเรียนคุณครูจึงเก็บความปรารถนาของเด็ก ๆ ในห้องเพื่อนำไปอ่านที่บ้านของนาง
ตกเย็นคุณครูนำความปรารถนาของเด็ก ๆ มาอ่านทีละคนๆในห้องของนาง เมื่อเธออ่านความปรารถนาของเด็กน้อยคนหนึ่ง เธอถึงกับร้องไห้ไม่หยุด และขณะนั้นสามีของนางเข้ามาในห้องพอดี เขาเห็นนางร้องไห้ จึงถามนางว่า "เธอร้องไห้ทำไมหรือ" นางตอบว่า "วันนี้ฉันให้เด็ก ๆ เขียนคำวิงวอนที่ต้องการจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ฉันอ่านของเด็กคนนี้แล้วฉันรู้สึกเสียใจยิ่งนัก คุณลองอ่านดูสิ"
สามีจึงหยิบขึ้นมาอ่าน "โอ้พระเจ้า ขอให้ผมเป็นโทรศัพท์มือถือในเย็นวันนี้เลยด้วยเถิด ผมอยากแทนที่มันมาก ผมอยากจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากคนในบ้าน ผมอยากจะเป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านให้เวลามากที่สุด ผมอยากจะเป็นมือถือที่อยู่กับพ่อตลอดเวลาแม้ตอนทำงาน ตอนกลับมาบ้านและแม้แต่ตอนพ่ออ่อนเพลียจากการทำงาน พ่อก็จะอยู่กับมันตลอด ผมอยากจะเป็นมือถือที่แม่เก็บไว้ข้างตัวเสมอ แม้วันที่แม่เหนื่อยแม่ก็ไม่เคยวางมันไว้ห่างกายเลย ผมอยากเป็นแบบมันบ้าง ผมอยากจะเป็นมือถือที่พี่ๆแย่งกัน และอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน ผมอยากให้พี่ ๆ สนใจผม แย่งกันมาเล่นกับผมบ้าง
.. ผมอยากให้ทุกๆ คนในบ้านใช้เวลาแบบนั้นกับผมบ้าง .. ผมขออีกข้อนึง ผมอยากให้ผมสามารถทำให้ทุกๆคนในบ้านมีความสุขความเพลิดเพลินเหมือนกับที่มือถือให้พวกเขา .. ผมคงไม่ขอจากพระองค์มากไป ผม .. ผมเพียงอยากเป็นมือถือเท่านั้นเอง"
เมื่อสามีอ่านจบ เขาถึงกับกล่าวขึ้นมาว่า "เด็กน้อยคนนี้น่าสงสารยิ่งนัก ทำไมพ่อแม่เขาใจดำกับเขาเช่นนี้ "
คุณครูได้ฟังเช่นนั้นถึงกับร้องไห้โฮอีกครั้ง และเธอบอกสามีด้วยน้ำตาว่า "เด็กคนนั้น คือลูกชายคนเล็กของเราเองค่ะ"
............................