เริ่มเลยแล้วกันนะครับ
ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมเรียนอยู่ปี4 มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ตอนนั้นผมมีแฟนอยู่แล้วครับขอแทนชื่อว่า ม. ผมคบกับม.ได้ไม่นาน ความรักของเราไปด้วยดี ม.เป็นคนน่ารัก ยิ้มสวย เก่ง แต่เธอมีความฝัน ฝันที่จะได้เป็นศิลปิน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราต้องห่างกัน เธอต้องบินไปเรียนและเก็บตัวที่ต่างประเทศ ไม่ไกลจากเรามากครับ ผมเองก็เศร้าไม่น้อยที่เราจะต้องห่างกันหลายๆเดือน ผมคุยกับเธอได้ทางวีดีโอคอล ไลน์เท่านั้น เราคุยกันต่อวันค่อนข้างน้อย เพราะเธอซ้อมอย่างหนักตั้งแต่เช้าจนดึกทุกวัน ผมก็น้อยใจนะ เพราะต้องรอเธอถึง3เดือน แต่ผมก็อยู่เพื่อรอเธอมา2เดือน จนเหลืออีกไม่นานเราจะได้เจอกัน แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เพราะ ผมได้เจอผู้หญิง คนอื่น.
ผมเจอผู้หญิงคนนี้ในแอพดัง แอพหนึ่ง ขอแทนชื่อเธอว่า ฟ. แล้วกันนะครับ ผมเห็นเธอคนนี้ผ่านๆ เพราะเธอมากดไลค์รูปผม ผมเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของเธอ แบบผ่านๆ เด็กผู้หญิง ม.ปลาย จัดฟัน ดูแล้วเด็กน้อยมากๆเลยแหละ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเธอไม่ใช่สเปคของผม และไม่ได้ฟอโร่เธอ เธอก็เช่นกัน
ช่วงนั้นผมวุ่นวาย กับการทำวิจัยจบ ทำให้ผมต้องเดินทางไปนั่นนี่บ่อยครั้ง และวันนั้น ผมก็ได้นั่งรถตู้ไปลงอนุเสาวรีย์ เพื่อจะต่อแท๊กซี่ไปอีกที่หนึ่ง ระหว่างทางที่เดินอยู่บนทางเชื่อมบีทีเอส ผมหันไปเห็น ฟ. ยืนกดโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น ผมหยุดมองเธออยู่แปปหนึ่ง จนแน่ใจว่า น้องคนนั้นแน่นอน ผมเดินต่อเรื่อยๆจนขึ้นแท๊กซี่เลยได้ไปดู โปรไฟล์เธอในแอพนั้นอีกครั้ง ผมลองสุ่มแอดไลน์เธอไป ก็สำเร็จ ผมทักเธอไป ว่าพี่เจอน้องเมื่อกี้ตรงอนุเสาวรีย์นะ แล้วผมก็หายไปทำธุระ เก็บข้อมูลเกี่ยวกับวิจัย จนไม่ได้สนใจโทรศัพท์ จนถึงมืด พอผมได้มาดูอีกครั้งหนึ่ง
เธอก็ตอบผมมาแล้ว แล้วเธอก็ชวนผมคุย จนในที่สุดเราก็คุยกันทุกวัน ช่วงนั้นผมทะเลาะกับแฟนผมบ่อย เพราะผมหาเรื่องเธอ น้อยใจเธอ และผมยิ่งได้คุยกับฟ.ผมยิ่งชอบเธอ เธอใส่ใจสนใจผมทุกอย่าง โดยที่เธอไม่เคยถามว่าผมมีแฟนหรือเปล่า และผมก็ไม่ได้บอกเธอ
ในที่สุด ผมก็มีโอกาสได้เจอกับฟ. เพราะเธอมาหาผม ลืมบอกไป ฟ.ไม่ได้อยู่กทม. ฟ.เป็นเด็กต่างจังหวัดใกล้เคียง เธอไปงานกับบริษัท และติดรถบริษัทมากทม. เราเจอกันครั้งแรก ผมรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก ด้วยความที่เธอดูเด็ก เราไปเดินห้างเที่ยวเล่ยกัน ทานข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนเย็นผมพาเธอไปนั่งร้านอาหาร กับเพื่อนผม ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง ขอแทนชื่อว่า ด. ผมกับด.จะเจอกันเกือบทุกวัน และ ด.ก็แนะนำให้ผมรู้จักกับส. เราสามคนไปไหนมาไหนด้วยกัน สนิทกันเป็นเพื่อนกัน ไปกินข้าวด้วยกัน ซึ่งก็ผ่านเรื่องอะไรมาเยอะมาก ผมแนะนำฟ.ให้ได้รู้จัก ด.และส. ทุกคนรู้จักกัน ในวันนั้นเอง และวันนั้น ฟ.ก็มานอนกับผมที่ห้องของผม เรามีอะไรกัน ผมรู้สึกผิดกับแฟนผมมากๆ ที่ผมผิดสัญญา ที่จะรอเธอ แต่ผมก็กลับมีคนอื่น ผมไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอ เพราะสำหรับผม ตอนนั้นคิดแค่เธอเป็นคนแก้เหงา แต่สุดท้ายผมก็แพ้เธอ แพ้ให้การกระทำของเธอ ผมบอกเธอว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว เธอก็ขอแค่อยู่ข้างๆไม่เรียกร้องอะไร ทุกคนอาจจะมองว่าเธอเลว ผมเลว ใช่ตอนนั้นเราก็เป็นแบบนั้นจริงๆที่หักหลังคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร แต่เธอก็ดีกับผมมากจริงๆ แต่ผมก็ไม่ยอมเลิกกับแฟนผม โดยให้เหตุผลว่าแฟนผมไม่ผิดอะไร และผมไม่อยากเสียคนดีๆไป
ในที่สุด ผมกับแฟนก็ทะเลาะกันบ่อยขึ้น ที่จริงแฟนผมไม่ผิดอะไร แต่ด้วยระยะทางและอุปสรรค ทำให้ผมงี่เง่า และต้องการหลายๆอย่างมากขึ้น ผมกับแฟนผมคบกันแบบไม่เปิดเผย แต่นิสัยของเธอเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก เธอไม่เคยสนใจใคร ไม่มองใครคนไหนในสายตา ไม่เลย ทำให้ผมไม่ต้องกังวลว่าเธอจะนอกใจ แต่ผมกลับทำซะเอง และสุดท้ายผมก็เลิกกับเธอ และเธอก็รู้ว่าผมมีคนอื่น ผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงในตอนนั้น ผมรู้ว่าเธอคงเสียใจ แต่เธอก็ยังต้องทำตามความฝันของเธอ ส่วนผมก็เสียใจนะ ที่เสียเธอไป คนที่ดีมากๆ แต่ผมก็มีฟ.อยู่ข้างๆคอยปลอบใจ ฟ.คงดีใจมากที่ผมกับแฟนเลิกกัน
เราตกลงคบกัน
ผมกับฟ. คบกันด้วยดี เราคบกันแบบเปิดเผย ด้วยความที่ผมก็เก็บกดจากการคบกับแฟนเก่าที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ทำให้การคบกับฟ.ผมทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำ เราเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น ช่วงปิดเทอม ฟ.ก็มาหาผมและมาอยู่กับผมได้บ่อย เธอก็เป็นเด็กต่างจังหวัด ที่ยังทำตัวเปิ่นๆ ลืมบอกไป เธอเป็นเด็กในสังกัดเดียวกันกับแฟนเก่าผมครับ ผมมารู้ทีหลัง ทำงานในบริษัทเดียวกัน แต่คนละส่วน แฟนเก่าผมเป็นศิลปิน ส่วนเธอก็พิธีกร และนักแสดง ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ฟ.ดีกับผมมากๆ เป็นเด็กน้อยน่ารักที่เชื่อฟังผมทุกอย่าฝ เราผ่านอะไรด้วยกันมามาก ทั้งลำบาก ทั้งร้องไห้ และหลายๆอย่าง เรื่องคนอื่นบ้าง เราชอบประชดกันคุยกับคนอื่นแต่ก็ผ่านไปได้ทุกครั้ง เป็นแบบนี้เรื่อยๆ จนหลังๆเราก็เริ่ม ทะเลาะกัน มากขึ้นเรื่อยๆ ฟ.ร้องไห้ให้ผมบ่อย และต้องยอมผมเสมอๆ เพราะผมค่อนข้างดุมาก ขี้หึงมาก หวงเธอมาก มากกว่าแฟนคนไหนๆ
ช่วงที่ฟ.จบม.6 ผมพาเธอมาสมัครเรียนที่เดียวกับผม เราอยู่หอด้วยกัน และใช้ชีวิตด้วยกัน ทุกวัน ไปกินข้าว ไปอะไรกับเพื่อนผม ด.และ ส. เสมอ เวลาผมต้องกลับบ้าน ก็จะฝากให้ ด. พาฟ.ไปทานข้าว เพราะ ฟ.ไม่มีเพื่อน เป็นแบบนี้สักพัก จนในวันที่ผมเรียนจบ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป ผมต้องกลับบ้าน และเจอฟ.น้อยลง ฟ.เริ่มมีสังคม เริ่มอยากไปเที่ยว ไปดื่มเหล้า ไปสถานที่แปลกๆ ที่เขาอยากไป เธอเหมือนเด็กใจแตก ที่เข้ามาอยู่กรุงเทพและอยากทำนั่นนี่ไปหมด โดยผมก็บอกให้เพื่อนผมคอยดูแลเธอและคอยห้ามไม่ให้เธอไป จนผมเริ่มปวดหัวกับเธอ และหวงเธอมากๆ จนเธอเปิดเรียน ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ เธอมีคนมาชอบมากมาย ด้วยความที่เธอเป็นคนสวย ยิ่งเปิดเทอม ยิ่งมีคนเข้าหาเธอมาก และผมก็ต้องห่างเธอมากขึ้น เธอไม่ค่อยเชื่อฟังผมแบบเมื่อก่อน เธอเริ่มเถียงผม และไม่เชื่อฟังผม เธอไม่ใช่เด็กน้อยที่น่ารักในวันนั้นอีกแล้ว จนในที่สุด ผมก็เริ่มหมดความอดทนกับเธอ และอยากเลิกกับเธอ ผมตัดสินใจเลิกกับเธอ และคุยกับคนอื่น เธอก็ยังคงง้อผม ร้องไห้ และทำทุกอย่างเพื่อให้ผมกลับไป และผมก็ยอมกลับไปแบบง่ายๆ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ดีขึ้นแบบที่ผมคิดไว้ เธอยังเป็นเหมือนเดิม และมันคงถึงตอนสุดท้ายที่ผมจะหมดความอดทนกับเธอจริงๆสักที
ผมตัดสินใจเลิกกับเธอ ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เธอไม่ได้รั้งผมไว้เหมือนเดิม เธอยังคงไปเที่ยวทำตัวสบาย ซึ่งเพื่อนผมก็ดูแลเธอ และเข้าข้างเธอทำให้ผมต้องทะเลาะกับเพื่อนและตัดขาดกันในที่สุด จนผมมารู้ว่าเธอไปคุยกับคนที่เธอเคยชอบ และเธอเคยแอบคุยกันในระหว่างที่เคยคบกัน มันทำให้ผมรู้ว่าเธอคงต้องไปคบกันแน่ๆ ผมรู้สึกหวงเธอ โทรไปต่อว่าเธอ แต่เธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะเธอกำลังสนุกกับสิ่งที่กำลังมี เธอลืมไปแล้วว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกันบ้าง ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมันมีความสุขแค่ไหน เธอไม่สนใจ และเธอก็ทิ้งผมไป ผมไปหาเธอ ร้องไห้ต่อหน้าเธอ เธอหัวเราะเยาะ มันไม่เป็นผลอีกแล้ว ทำให้ผมตัดสินใจปล่อยเธอไปและทำใจ อยู่คนเดียว โดยที่ไม่ติดต่อเธออีกเลย และผมก็ไม่รู้เรืองของเธออีก รวมถึงเรื่องราวของเพื่อนผม
จนผ่านไป1เดือนที่เลิกกัน ผมเริ่มทำใจได้แล้ว เธอโทรเข้ามาหาผม ร้องไห้ บอกว่าเธอไม่มีความสุข ที่ไม่มีผม เธออยากให้ผมกลับไป ผมรักเธอนะ แต่ผมไม่กลับไป และผมก็บอกเธอแบบนั้น เธอขอให้ผมเปิดวีดีโอคอล. เธอร้องไห้ต่อหน้าผม ให้ผมกลับไปทบทวน แต่ผมก็ใจแข็งที่จะไม่กลับไป ทั้งๆที่ผมก็ยังรักเธออยู่เลย
ไม่นานนักเธอก็ไปคบกับคนที่เธอชอบ เราไม่ได้คุยกันอีกเลย ชีวิตเธอก็น่าจะมีความสุขดี ส่วนผมก็ใช้ชีวิตของผม มีคนเข้ามา แต่ผมก็ไม่สามารถรักใครได้อีกแบบเธอ ผมใช้ชีวิตอยู่เพื่อรักเธอตั้งแต่วันที่เลิกกัน ผ่านไปสองปี ผมก็ยังรู้สึกแบบเดิม เธอไม่เคยทำให้ผมลืมเธอ แต่ถ้าให้กลับไปคบกับเธอผมคงไม่คิดจะทำ
เวลาผ่านไปเกือบสองปี. ที่เลิกกันผมมารู้ทีหลังว่า เธอกับส.เพื่อนผมไปมีอะไรกัน ช่วงที่ฟ.เลิกกับผม ถามว่าผมโกรธไหม ผมไม่โกรธนะ แต่รู้สึกว่าโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจ แต่ผมมารู้ตอนนี้ มันก็คงไม่มีผลอะไรกับชีวิตผมอีกแล้ว เพราะเธอไม่ใช่ของผม และผมไม่ได้รักเธอแบบที่อยากจะครอบครองเหมือนเคย
วันนึงผมบังเอิญเจอฟ.อีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอมา2ปี เธอมากับแฟนของเธอ ผมจึงทักแชทเธอไปว่าเจอเธอ เราคุยกัน เธอบอกคิดถึงผม และเราก็ได้นัดเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง
วันที่เจอกัน เธอบอกผมว่าอยากกลับมาคบกับผม เธอรักผมและไม่เคยลืมผมได้เลย ผมก็รู้สึกเหมือนกัน แต่ผมบอกว่าผมยังไม่พร้อม แต่เธอกลับไปบอกแฟนของเธอว่าเธอคิดถึงผม อยากกลับมาคบกับผม ทำให้เธอกับแฟนเลิกกัน ซึ่งแฟนของเธอก็คงเกลียดผมไม่น้อย ที่เธอไม่เคยลืมผมได้เลย
เธอขอให้เราลองกลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน ผมลองทำแบบนั้น ใน1เดือน แต่ผมกลับรู้สึกว่าเธอไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ผมจึงบอกเธอตรงๆว่าผมจะไม่กลับมาคบกับเธอ เธอร้องไห้โวยวาย และต่อว่าผม แต่เธอก็ยอมโดยดี สุดท้ายเธอก็ไม่เหลือใคร
เรื่องทั้งหมด บทสรุปคือ
ผมทิ้งแฟนผมเพื่อมาคบกับฟ. ผมจึงโดนฟ.ทิ้ง
ฟ.หักหลังผมด้วยการไปมีอะไรกับเพื่อนผม และแอบคุยกับคนอื่น และไปคบกันกับคนที่แอบคุย
แฟนใหม่ฟ. รู้อยู่แล้วว่าคุยกับแฟนคนอื่น แต่ก็แย่งคนของผมไปแบบไม่รู้สึกอะไร สุดท้ายก็ถูกฟ.ทิ้งและกลับมาหาผม
เพื่อนผม จากการหักหลังผม เขารักฟ.มาก แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ได้รับความรักจากฟ.เลย
ฟ.ทิ้งแฟนเพื่อกลับมาคบกับผม แต่สุดท้าย ผมก็ไม่เลือกที่จะกลับไป สุดท้ายฟ.ก็ไม่เหลือใคร
เรื่องทั้งหมด ผมอยากให้เป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าจดจำและไม่ควรเอาอย่างเลยครับ
การมีคนรักคนเดียว รักเดียว และซื่อสัตย์กับแฟนคนเดียวน่าจะเป็นเรื่องดีที่สุด
ปัจจุบันผมมีแฟนใหม่แล้วครับ และทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ผมเอาอดีตมาเป็นบทเรียนและสอนให้ผม ทำเพื่อคนอื่น จริงจังกับความรัก และซื่อสัตย์กับแฟนครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ
แชร์ประสบการณ์ทิ้งคนที่ดีอยู่แล้ว เพื่อไปหาคนที่หลอกเราว่าดีครับ
ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมเรียนอยู่ปี4 มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ตอนนั้นผมมีแฟนอยู่แล้วครับขอแทนชื่อว่า ม. ผมคบกับม.ได้ไม่นาน ความรักของเราไปด้วยดี ม.เป็นคนน่ารัก ยิ้มสวย เก่ง แต่เธอมีความฝัน ฝันที่จะได้เป็นศิลปิน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราต้องห่างกัน เธอต้องบินไปเรียนและเก็บตัวที่ต่างประเทศ ไม่ไกลจากเรามากครับ ผมเองก็เศร้าไม่น้อยที่เราจะต้องห่างกันหลายๆเดือน ผมคุยกับเธอได้ทางวีดีโอคอล ไลน์เท่านั้น เราคุยกันต่อวันค่อนข้างน้อย เพราะเธอซ้อมอย่างหนักตั้งแต่เช้าจนดึกทุกวัน ผมก็น้อยใจนะ เพราะต้องรอเธอถึง3เดือน แต่ผมก็อยู่เพื่อรอเธอมา2เดือน จนเหลืออีกไม่นานเราจะได้เจอกัน แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เพราะ ผมได้เจอผู้หญิง คนอื่น.
ผมเจอผู้หญิงคนนี้ในแอพดัง แอพหนึ่ง ขอแทนชื่อเธอว่า ฟ. แล้วกันนะครับ ผมเห็นเธอคนนี้ผ่านๆ เพราะเธอมากดไลค์รูปผม ผมเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของเธอ แบบผ่านๆ เด็กผู้หญิง ม.ปลาย จัดฟัน ดูแล้วเด็กน้อยมากๆเลยแหละ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเธอไม่ใช่สเปคของผม และไม่ได้ฟอโร่เธอ เธอก็เช่นกัน
ช่วงนั้นผมวุ่นวาย กับการทำวิจัยจบ ทำให้ผมต้องเดินทางไปนั่นนี่บ่อยครั้ง และวันนั้น ผมก็ได้นั่งรถตู้ไปลงอนุเสาวรีย์ เพื่อจะต่อแท๊กซี่ไปอีกที่หนึ่ง ระหว่างทางที่เดินอยู่บนทางเชื่อมบีทีเอส ผมหันไปเห็น ฟ. ยืนกดโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น ผมหยุดมองเธออยู่แปปหนึ่ง จนแน่ใจว่า น้องคนนั้นแน่นอน ผมเดินต่อเรื่อยๆจนขึ้นแท๊กซี่เลยได้ไปดู โปรไฟล์เธอในแอพนั้นอีกครั้ง ผมลองสุ่มแอดไลน์เธอไป ก็สำเร็จ ผมทักเธอไป ว่าพี่เจอน้องเมื่อกี้ตรงอนุเสาวรีย์นะ แล้วผมก็หายไปทำธุระ เก็บข้อมูลเกี่ยวกับวิจัย จนไม่ได้สนใจโทรศัพท์ จนถึงมืด พอผมได้มาดูอีกครั้งหนึ่ง
เธอก็ตอบผมมาแล้ว แล้วเธอก็ชวนผมคุย จนในที่สุดเราก็คุยกันทุกวัน ช่วงนั้นผมทะเลาะกับแฟนผมบ่อย เพราะผมหาเรื่องเธอ น้อยใจเธอ และผมยิ่งได้คุยกับฟ.ผมยิ่งชอบเธอ เธอใส่ใจสนใจผมทุกอย่าง โดยที่เธอไม่เคยถามว่าผมมีแฟนหรือเปล่า และผมก็ไม่ได้บอกเธอ
ในที่สุด ผมก็มีโอกาสได้เจอกับฟ. เพราะเธอมาหาผม ลืมบอกไป ฟ.ไม่ได้อยู่กทม. ฟ.เป็นเด็กต่างจังหวัดใกล้เคียง เธอไปงานกับบริษัท และติดรถบริษัทมากทม. เราเจอกันครั้งแรก ผมรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก ด้วยความที่เธอดูเด็ก เราไปเดินห้างเที่ยวเล่ยกัน ทานข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนเย็นผมพาเธอไปนั่งร้านอาหาร กับเพื่อนผม ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง ขอแทนชื่อว่า ด. ผมกับด.จะเจอกันเกือบทุกวัน และ ด.ก็แนะนำให้ผมรู้จักกับส. เราสามคนไปไหนมาไหนด้วยกัน สนิทกันเป็นเพื่อนกัน ไปกินข้าวด้วยกัน ซึ่งก็ผ่านเรื่องอะไรมาเยอะมาก ผมแนะนำฟ.ให้ได้รู้จัก ด.และส. ทุกคนรู้จักกัน ในวันนั้นเอง และวันนั้น ฟ.ก็มานอนกับผมที่ห้องของผม เรามีอะไรกัน ผมรู้สึกผิดกับแฟนผมมากๆ ที่ผมผิดสัญญา ที่จะรอเธอ แต่ผมก็กลับมีคนอื่น ผมไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอ เพราะสำหรับผม ตอนนั้นคิดแค่เธอเป็นคนแก้เหงา แต่สุดท้ายผมก็แพ้เธอ แพ้ให้การกระทำของเธอ ผมบอกเธอว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว เธอก็ขอแค่อยู่ข้างๆไม่เรียกร้องอะไร ทุกคนอาจจะมองว่าเธอเลว ผมเลว ใช่ตอนนั้นเราก็เป็นแบบนั้นจริงๆที่หักหลังคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร แต่เธอก็ดีกับผมมากจริงๆ แต่ผมก็ไม่ยอมเลิกกับแฟนผม โดยให้เหตุผลว่าแฟนผมไม่ผิดอะไร และผมไม่อยากเสียคนดีๆไป
ในที่สุด ผมกับแฟนก็ทะเลาะกันบ่อยขึ้น ที่จริงแฟนผมไม่ผิดอะไร แต่ด้วยระยะทางและอุปสรรค ทำให้ผมงี่เง่า และต้องการหลายๆอย่างมากขึ้น ผมกับแฟนผมคบกันแบบไม่เปิดเผย แต่นิสัยของเธอเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก เธอไม่เคยสนใจใคร ไม่มองใครคนไหนในสายตา ไม่เลย ทำให้ผมไม่ต้องกังวลว่าเธอจะนอกใจ แต่ผมกลับทำซะเอง และสุดท้ายผมก็เลิกกับเธอ และเธอก็รู้ว่าผมมีคนอื่น ผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงในตอนนั้น ผมรู้ว่าเธอคงเสียใจ แต่เธอก็ยังต้องทำตามความฝันของเธอ ส่วนผมก็เสียใจนะ ที่เสียเธอไป คนที่ดีมากๆ แต่ผมก็มีฟ.อยู่ข้างๆคอยปลอบใจ ฟ.คงดีใจมากที่ผมกับแฟนเลิกกัน
เราตกลงคบกัน
ผมกับฟ. คบกันด้วยดี เราคบกันแบบเปิดเผย ด้วยความที่ผมก็เก็บกดจากการคบกับแฟนเก่าที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ทำให้การคบกับฟ.ผมทำทุกอย่างที่ไม่เคยทำ เราเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น ช่วงปิดเทอม ฟ.ก็มาหาผมและมาอยู่กับผมได้บ่อย เธอก็เป็นเด็กต่างจังหวัด ที่ยังทำตัวเปิ่นๆ ลืมบอกไป เธอเป็นเด็กในสังกัดเดียวกันกับแฟนเก่าผมครับ ผมมารู้ทีหลัง ทำงานในบริษัทเดียวกัน แต่คนละส่วน แฟนเก่าผมเป็นศิลปิน ส่วนเธอก็พิธีกร และนักแสดง ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ฟ.ดีกับผมมากๆ เป็นเด็กน้อยน่ารักที่เชื่อฟังผมทุกอย่าฝ เราผ่านอะไรด้วยกันมามาก ทั้งลำบาก ทั้งร้องไห้ และหลายๆอย่าง เรื่องคนอื่นบ้าง เราชอบประชดกันคุยกับคนอื่นแต่ก็ผ่านไปได้ทุกครั้ง เป็นแบบนี้เรื่อยๆ จนหลังๆเราก็เริ่ม ทะเลาะกัน มากขึ้นเรื่อยๆ ฟ.ร้องไห้ให้ผมบ่อย และต้องยอมผมเสมอๆ เพราะผมค่อนข้างดุมาก ขี้หึงมาก หวงเธอมาก มากกว่าแฟนคนไหนๆ
ช่วงที่ฟ.จบม.6 ผมพาเธอมาสมัครเรียนที่เดียวกับผม เราอยู่หอด้วยกัน และใช้ชีวิตด้วยกัน ทุกวัน ไปกินข้าว ไปอะไรกับเพื่อนผม ด.และ ส. เสมอ เวลาผมต้องกลับบ้าน ก็จะฝากให้ ด. พาฟ.ไปทานข้าว เพราะ ฟ.ไม่มีเพื่อน เป็นแบบนี้สักพัก จนในวันที่ผมเรียนจบ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป ผมต้องกลับบ้าน และเจอฟ.น้อยลง ฟ.เริ่มมีสังคม เริ่มอยากไปเที่ยว ไปดื่มเหล้า ไปสถานที่แปลกๆ ที่เขาอยากไป เธอเหมือนเด็กใจแตก ที่เข้ามาอยู่กรุงเทพและอยากทำนั่นนี่ไปหมด โดยผมก็บอกให้เพื่อนผมคอยดูแลเธอและคอยห้ามไม่ให้เธอไป จนผมเริ่มปวดหัวกับเธอ และหวงเธอมากๆ จนเธอเปิดเรียน ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ เธอมีคนมาชอบมากมาย ด้วยความที่เธอเป็นคนสวย ยิ่งเปิดเทอม ยิ่งมีคนเข้าหาเธอมาก และผมก็ต้องห่างเธอมากขึ้น เธอไม่ค่อยเชื่อฟังผมแบบเมื่อก่อน เธอเริ่มเถียงผม และไม่เชื่อฟังผม เธอไม่ใช่เด็กน้อยที่น่ารักในวันนั้นอีกแล้ว จนในที่สุด ผมก็เริ่มหมดความอดทนกับเธอ และอยากเลิกกับเธอ ผมตัดสินใจเลิกกับเธอ และคุยกับคนอื่น เธอก็ยังคงง้อผม ร้องไห้ และทำทุกอย่างเพื่อให้ผมกลับไป และผมก็ยอมกลับไปแบบง่ายๆ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ดีขึ้นแบบที่ผมคิดไว้ เธอยังเป็นเหมือนเดิม และมันคงถึงตอนสุดท้ายที่ผมจะหมดความอดทนกับเธอจริงๆสักที
ผมตัดสินใจเลิกกับเธอ ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เธอไม่ได้รั้งผมไว้เหมือนเดิม เธอยังคงไปเที่ยวทำตัวสบาย ซึ่งเพื่อนผมก็ดูแลเธอ และเข้าข้างเธอทำให้ผมต้องทะเลาะกับเพื่อนและตัดขาดกันในที่สุด จนผมมารู้ว่าเธอไปคุยกับคนที่เธอเคยชอบ และเธอเคยแอบคุยกันในระหว่างที่เคยคบกัน มันทำให้ผมรู้ว่าเธอคงต้องไปคบกันแน่ๆ ผมรู้สึกหวงเธอ โทรไปต่อว่าเธอ แต่เธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะเธอกำลังสนุกกับสิ่งที่กำลังมี เธอลืมไปแล้วว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกันบ้าง ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมันมีความสุขแค่ไหน เธอไม่สนใจ และเธอก็ทิ้งผมไป ผมไปหาเธอ ร้องไห้ต่อหน้าเธอ เธอหัวเราะเยาะ มันไม่เป็นผลอีกแล้ว ทำให้ผมตัดสินใจปล่อยเธอไปและทำใจ อยู่คนเดียว โดยที่ไม่ติดต่อเธออีกเลย และผมก็ไม่รู้เรืองของเธออีก รวมถึงเรื่องราวของเพื่อนผม
จนผ่านไป1เดือนที่เลิกกัน ผมเริ่มทำใจได้แล้ว เธอโทรเข้ามาหาผม ร้องไห้ บอกว่าเธอไม่มีความสุข ที่ไม่มีผม เธออยากให้ผมกลับไป ผมรักเธอนะ แต่ผมไม่กลับไป และผมก็บอกเธอแบบนั้น เธอขอให้ผมเปิดวีดีโอคอล. เธอร้องไห้ต่อหน้าผม ให้ผมกลับไปทบทวน แต่ผมก็ใจแข็งที่จะไม่กลับไป ทั้งๆที่ผมก็ยังรักเธออยู่เลย
ไม่นานนักเธอก็ไปคบกับคนที่เธอชอบ เราไม่ได้คุยกันอีกเลย ชีวิตเธอก็น่าจะมีความสุขดี ส่วนผมก็ใช้ชีวิตของผม มีคนเข้ามา แต่ผมก็ไม่สามารถรักใครได้อีกแบบเธอ ผมใช้ชีวิตอยู่เพื่อรักเธอตั้งแต่วันที่เลิกกัน ผ่านไปสองปี ผมก็ยังรู้สึกแบบเดิม เธอไม่เคยทำให้ผมลืมเธอ แต่ถ้าให้กลับไปคบกับเธอผมคงไม่คิดจะทำ
เวลาผ่านไปเกือบสองปี. ที่เลิกกันผมมารู้ทีหลังว่า เธอกับส.เพื่อนผมไปมีอะไรกัน ช่วงที่ฟ.เลิกกับผม ถามว่าผมโกรธไหม ผมไม่โกรธนะ แต่รู้สึกว่าโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจ แต่ผมมารู้ตอนนี้ มันก็คงไม่มีผลอะไรกับชีวิตผมอีกแล้ว เพราะเธอไม่ใช่ของผม และผมไม่ได้รักเธอแบบที่อยากจะครอบครองเหมือนเคย
วันนึงผมบังเอิญเจอฟ.อีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอมา2ปี เธอมากับแฟนของเธอ ผมจึงทักแชทเธอไปว่าเจอเธอ เราคุยกัน เธอบอกคิดถึงผม และเราก็ได้นัดเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง
วันที่เจอกัน เธอบอกผมว่าอยากกลับมาคบกับผม เธอรักผมและไม่เคยลืมผมได้เลย ผมก็รู้สึกเหมือนกัน แต่ผมบอกว่าผมยังไม่พร้อม แต่เธอกลับไปบอกแฟนของเธอว่าเธอคิดถึงผม อยากกลับมาคบกับผม ทำให้เธอกับแฟนเลิกกัน ซึ่งแฟนของเธอก็คงเกลียดผมไม่น้อย ที่เธอไม่เคยลืมผมได้เลย
เธอขอให้เราลองกลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน ผมลองทำแบบนั้น ใน1เดือน แต่ผมกลับรู้สึกว่าเธอไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ผมจึงบอกเธอตรงๆว่าผมจะไม่กลับมาคบกับเธอ เธอร้องไห้โวยวาย และต่อว่าผม แต่เธอก็ยอมโดยดี สุดท้ายเธอก็ไม่เหลือใคร
เรื่องทั้งหมด บทสรุปคือ
ผมทิ้งแฟนผมเพื่อมาคบกับฟ. ผมจึงโดนฟ.ทิ้ง
ฟ.หักหลังผมด้วยการไปมีอะไรกับเพื่อนผม และแอบคุยกับคนอื่น และไปคบกันกับคนที่แอบคุย
แฟนใหม่ฟ. รู้อยู่แล้วว่าคุยกับแฟนคนอื่น แต่ก็แย่งคนของผมไปแบบไม่รู้สึกอะไร สุดท้ายก็ถูกฟ.ทิ้งและกลับมาหาผม
เพื่อนผม จากการหักหลังผม เขารักฟ.มาก แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ได้รับความรักจากฟ.เลย
ฟ.ทิ้งแฟนเพื่อกลับมาคบกับผม แต่สุดท้าย ผมก็ไม่เลือกที่จะกลับไป สุดท้ายฟ.ก็ไม่เหลือใคร
เรื่องทั้งหมด ผมอยากให้เป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าจดจำและไม่ควรเอาอย่างเลยครับ
การมีคนรักคนเดียว รักเดียว และซื่อสัตย์กับแฟนคนเดียวน่าจะเป็นเรื่องดีที่สุด
ปัจจุบันผมมีแฟนใหม่แล้วครับ และทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ผมเอาอดีตมาเป็นบทเรียนและสอนให้ผม ทำเพื่อคนอื่น จริงจังกับความรัก และซื่อสัตย์กับแฟนครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ