สวัสดีเราขอเอาชื่อนามแฝงว่า เป็ดน้อยแล้วกันนะ มันดูน่ารักแล้วเราก็ชอบเป็ดเหลืองด้วย 555
เรามีเรื่องที่จะมาเล่าเกี่ยวกับความรักที่มันเก็บมานาน และมันเป็นความในใจที่เราเก็บไว้ในใจโดยไม่กล้าที่จะบอกใคร
เราเรียนมหาวิทยาลัยในเขตต่างจังหวัด ตอนนี้อยู่ปี 3 แล้ว (ดูแก่เลยใช่มั้ยล่ะ 555) หน้าตาอย่าพูดถึง "ไม่ผ่าน"
เราเป็นคนที่ย้ายโรงเรียนบ่อย เพื่อนก็เยอะเป็นบางโรงเรียน อย่างเช่น
ตอน ป.1-3 ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนที่อีกจังหวัดหนึ่ง
ตอน ป.4-ม.3 ก็ย้ายโรงเรียนอีกจังหวัดหนึ่ง
ตอน ม.4-ม.6 ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนต่อที่ กทม.
พอเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยเรา ก็สอบติดที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด (เนี่ยแหละเขาเรียกว่า คนทุกที่จริง ๆ ) 555
เราว่าหยุดเรื่องประวัติเราดีกว่านะ งั้นเราเริ่มเรื่องเลยดีกว่า
เริ่มในปี 2556
เราได้เข้ารั้วมหาวิทยาลัยก็เป็นรุ่นน้องปีหนึ่ง สวยใส ประมาณนี้ (เหรอ ) เราเป็นคนที่ผอม เป็นคนผิวสองสี หุ่นยังกับไม้เสียบผีเลยก็ว่าได้
ก็อย่างที่ รู้กันแหละกับเด็กมหาลัยที่มาอยู่แปลกที่ก็ไม่มีเพื่อนก็เป็นธรรมดา แต่เราเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายเลยไม่ค่อยซีเรียสเรื่องการหาเพื่อน ^^
จขกท ก็ตื่นเต้นนะ ที่จะได้เพื่อนใหม่ ๆ ในวันที่รับน้องสาขาที่เราเรียน เราก็ได้ทำการแอดเพื่อนใน Facebook ก็มีรุ่นพี่ในสาขา และเพื่อนในชั้นเรียน
เราก็เลือกแอดไปหลาย ๆ คน ทั้งในคณะและทั้งสาขา แต่เราจะเป็นประเภทที่แอดแล้วก็จะไม่ทักไปนะ (^^) บางทีก็จะมีรุ่นพี่ หรือรุ่นเดียวกันทักมาก็คุยไปปกติในแชท เราก็จัดว่ามีคนคุยเยอะนะตอนปีหนึ่ง เป็นเพราะเราโสดด้วยแหละมั้ง เลยคุยได้ตลอด และคนที่คุยกับเราก็มีแต่คนบอกว่าเราคุยแล้วสนุกดีไม่เครียด เพราะเราจะเป็นคนที่แคร์คนนะ แบบว่าไม่อยากให้คนรอบข้างเครียดประมาณนี้แหละ บางคนก็นัดไปเจอเลี้ยงข้าว พอเห็นตัวจริงเราก็ไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่เราหน้าตาโคตรไม่ดี แต่ทำไมเขาถึงบอกว่าเราน่ารัก ยิ้มเก่ง (อุ้ย!!!!! เข้าข้างตัวเองอีกแล้วว อายจุง) ก็ประมาณนี้แหละ แต่เราคุย ๆ เราก็ไม่คิดอะไร จนเดือน มิถุนายน 2556 เราก็ไปเจอ Facebook รุ่นพี่คนหนึ่ง เราก็เข้าไปดูรูปโปรไฟล์ หืม !!!!!! ใครอ่ะน่ารักดีนะ ก็ดูจากข้อมูลที่เกี่ยวข้อง อ้อ พี่คนนี้อยู่ ปี2 เอกสาขาเดียวกับเรานี้ ไม่รอช้าจ๊า เราก็ทำการแอด Facebook พี่คนนั้นเลย ไม่กี่ชั่วโมง พี่เขาก็รับเราเป็นเพื่อนในเฟส คือไม่รู้ว่าเราจะดีใจทำไม ตอนนั้นจำได้ว่าเรา ยิ้มไม่หุบนะ ไม่รู้จะเขินทำไม ทั้ง ๆที่ พี่เขาแค่รับ Face เฉย ยังไม่ทักมา เราก็รอ ๆๆๆๆๆ ว่าทำไมพี่เขาไม่ทักเรามาสักที เราเป็นประเภทที่ฟอร์มจัดนิดหนึ่งในการคือไม่อยากทักไปก่อนอ่ะ (เราเป็นผู้หญิงนะ เหรอ ๆๆ) พอหนึ่งวันผ่านไปเต็มไม่มีวี่แวว เศร้าเลยทีนี้ทำไงดีล่ะ เราก็เข้าไปกระทืบไลค์ให้พี่เค้าแบบรัว ๆๆ เลย มีกี่รูป เราไปกดไลค์หมดเลย (ค่อนข้างโรคจิต 5555) แผนนี้สำเร็จ ฮึบ พี่เขาทักมา เขินไปสิ วิ่งรอบห้องเลยจร้าาาาาา
พี่เขาก็ทักเราว่า
พี่ : "ขอบคุณสำหรับไลค์นะครับ"
เป็ดน้อย : "ไม่เป็นไรค่ะ"
พี่ : งั้นเดี๋ยวพี่มาคุยด้วยนะ พี่ไปเรียนแปป
เป็ดน้อย : อ้อ ได้ค่ะ
พี่ : ครับ
คือทั้งวันเราก็รอพี่เขาทักมาในใจนี่แบบ ลุ้น อ่ะ อยากให้พี่เขาทักมาเดี๋ยวนี้ตอนนี้ประมาณนี้
จนผ่านไปจน หูยยยย 2 ทุ่มได้มั้งทักเรามา ใจนี่เต้นรัว ๆ เลย แบบ ชอบอ่ะ ฟินเลย เขินหน้าแดง ประมาณนี้ล่ะมั้ง
พี่ : ขอโทษทีนะที่ทักช้า
เป็ดน้อย : อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ
พี่ : น้องชื่ออะไรเหรอ
เป็ดน้อย : ชื่อเป็ดน้อยค่ะ
พี่ : ชื่อแปลกจัง (ความจริงชื่อเราแปลกนะ เป็ดน้อยอ่ะ ธรรมดามาก 555)
เป็ดน้อย : ชื่อแปลก คนก็แปลกด้วยพี่ 555
พี่ : 555 หรอ พี่ชื่อ หมีน้อย นะ (ความจริงพี่เขาไม่ได้ชื่อหมีน้อยนะ เราตั้งเองแหละ 5555 หมีมันน่ารักดี เอาชื่อนี่แหละ ^^)
เป็ดน้อย : (เขิน (>//<) แล้วตอบแบบกวน ๆ ) หนูยังไม่ได้ถามเลยนะพี่ ว่าพี่ชื่ออะไร
พี่หมีน้อย : แม้ !! ก็บอกไว้เฉย ๆๆ
คือบทสนทนายาวเป็นหางเว้า เลยแหละ คือทุกวันคุยกับพี่เขาเลยแหละ คุยแบบ ไม่รู้หาเรื่องอะไรมาคุย พี่เขาทักมาบ้าง เราทักไปบ้าง คุยกันกวนบาทากันแทบทุกวัน คือแบบก็สนิทกันดีนะ เราชอบมากเลยแหละ 555 แต่ตอนนั้นพี่เขามีแฟนแล้วนะ แฟนพี่เขาขาวแต่ไม่สวยเท่าไร เราสวยกว่า (แอบเข้าข้างตัวเองอีกแหละเป็ดน้อย) อย่าพึ่งหมั่นไส้เรานะ ที่จริงก็ไม่เคยเจอตัวจริงหรอกตอนนั้น เข้าไปส่องเฟสพี่เขานั้นแหละ พึ่งมาเจอก็ตอนอยู่ปี 2 ต่อ ๆ ล่ะกัน
เราก็คุยกับพี่เขาไปเรื่อยแหละ จนมีการจับสายรหัสเราก็คุยกับพี่เขาว่า
เป็ดน้อย : พี่หมีน้อยยยยยย.......พรุ่งนี้จับสายรหัสแล้ววว ตื่นเต้นจัง
พี่หมีน้อย : นั้นดิ พี่ก็ตื่นเต้น ถ้าได้เราเป็นสายก็คงดีนะ
เป็ดน้อย : ดี ๆ เลยแหละ 555
พี่หมีน้อย : ใช่ ๆ ภาวนา เนาะๆ
เป็ดน้อย : สาธุ
คือทั้งคืนอ่ะ ทั้งสวดมนต์ ทั้งขอพร ถ้าเป็นไปได้นี้จะไปบน แก้ผ้าหน้าศาลพระภูมิเลยแหละ (เวอร์ล่ะ) แต่เราก็สวดมนต์ขอพรจริง ๆ นะ ว่าขอให้พี่เขาเป็นพี่รหัส แต่เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คงไม่เข้าใจที่เราขอ สงสัยจะไม่รู้จักคำว่าสายรหัสมั้ง เราไม่ได้พี่หมีน้อยเป็นสาย คืนนั้นร้องไห้เลย (อันนี้พูดจริง) อยากเปลี่ยนสายมาก 5555
(พี่รหัสอย่าน้อยใจนะ แค่ความรู้สึกตอนนั้น แต่ตอนนี้รักสายรหัสที่สุดเลย เพราะสายรหัสของเราเขาดูแลกันดี รักกันเหมือนเป็นญาติกันเลยแหละ มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน คืออยู่ด้วยแล้วอบอุ่นมากก ดีใจด้วยซ้ำที่ได้สายรหัสแบบนี้ รักสายรหัส) พอ ๆ เดี๋ยวซึ้ง ๆๆ ไม่ได้ซึ้งกับความรักนะ ซึ้งกับสายรหัส 55
ต่อ ๆ เลยดีกว่า เราก็กลับมาออนเฟส พี่หมีน้อยเขาก็ทักมา
พี่หมีน้อย : เป็นไง...ได้ใครเป็นสายรหัส
เป็ดน้อย : ได้พี่.......เป็นสายรหัส เศร้าเลย
พี่หมีน้อย : 555 เห้ย ได้ ไอ้ .........เป็นสายรหัสดีแล้วนะ มันนิสัยดี ดูแล ทุกคนเลยแหละ แถมเรียนเก่งด้วย
เป็ดน้อย : (งอแงนิดหนึ่ง) แต่หนูอยากได้พี่เป็นสายรหัสนี่หน่า TT^TT
พี่หมีน้อย : 5555 ไม่ได้พี่เป็นสายก็ไม่เป็นไร เรามาเป็นสายเทคกันสิ
เป็ดน้อย : สายเทค คืออะไรอ่ะ (ก็ตอนนั้นเราไม่รู้จริง ๆ นี่ว่าสายเทคคืออะไร)
พี่หมีน้อย : โถ่ว เด็กน้อย
เป็ดน้อย : ก็เป็ดไม่รู้จริง ๆ นี่หน่า อธิบายให้ฟังหน่อยสิ ^_^
พี่หมีน้อย : ก็คล้าย ๆ สายรหัสนั้นแหละ ดูแลเทคแคร์กันประมาณนี้แหละ พี่ดูแลน้อง น้องดูแลพี่ แค่ไม่ได้เป็นสายรหัสกันเฉย ๆ ก็แค่นั้น
เป็ดน้อย : อ้อ งั้นหนูขอพี่เป็นพี่เทคล่ะกันนะค่ะ
พี่หมีน้อย : มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก เด็กน้อย 5555 มันต้องมีอะไรแรกเปลี่ยน
อิตานี้เจ้าเล่ห์ชะมัด (รู้สึกมั่นไส้นิด ๆ 555 พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไร)
เป็ดน้อย : ให้หนูทำอะไรอ่ะ หนูไม่เต้นนะ ถ้าทำขนมก็ว่าไปอย่าง
พี่หมีน้อย : งั้นทำขนมให้พี่กินก็แล้วกัน ทำอะไรเป็นล่ะ
เป็ดน้อย : ฮึ!!! ไม่เป็นอ่ะ
พี่หมีน้อย : เอ้า แล้วบอกว่าทำขนมเนาะ
เป็ดน้อย : งั้นเป็ดทำวุ้นให้กินล่ะกันเนาะ พอดีกำลังฝึกทำ 555 พี่ในหอเขากำลังทำวุ้นอยู่
พี่หมีน้อย : จ้า จะกินได้มั้ยนิ
เป็ดน้อย : เชื่อใจฝีมือเป็ดเถอะพี่ ไม่ตายหรอก โถ่ว
พี่หมีน้อย : พี่จะลองเชื่อใจเป็ดดูสักครั้ง
เป็ดน้อย : แล้วให้เป็ดเอาไปให้ที่ไหน
พี่หมีน้อย : เดี๋ยวพี่ไปเอาที่หน้าหอก็ได้ เดี๋ยวพี่โทรไปตอนเช้า พี่มีเรียนตอนเช้าพอดี อยู่หอไหนนะ
เป็ดน้อย : หอในค่ะพี่
พี่หมีน้อย : ขอเบอร์ด้วย จะได้โทรไป แล้วเดินเอามาให้ล่ะ พี่ไม่กล้าเดินเข้าไป เขิน (>///<)
(โถ่ว คนที่เขินไม่ใช่พี่......เป็ดต่างหากล่ะ เขินแบบ ไม่รู้จะพูดยังไง )
เป็ดน้อย : เบอร์เหรอ 08X-XXXXXXX ค่ะ
พี่หมีน้อย : เค จร้า เดี๋ยวพี่โทรไปนะ เอาประวัติมาให้พี่ด้วยนะ
เป็ดน้อย : ค่ะ
ในคืนวันนั้น เราก็ตั้งใจทำวุ้นแบบสุดฝีมือเลยแหละ ตั้งใจทำมาก พอเสร็จแล้ว อยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ อยากเจอ พี่เขา อยากให้พี่เขาโทรมา 555
พอถึงเช้าวันที่ต้องให้ขนม พี่เค้าโทรมา เราก็รีบเดินไปหน้าหอเลย แบบเขินอ่ะ เราไม่กล้ามองหน้าพี่เขา ไม่กล้ามองตาพี่เขา ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ยื่นขนมให้ก็มองกล่องขนม อินดี้สุด ๆ 555 ณ ปัจจุบันก็เป็น 55555 ตั้งแต่นั้นมาเราก็เป็นสายเทคกันแบบเต็มตัว ก็มีคุยกัน ปรึกษาเรื่องความรักกันประมาณนี้แหละ
เดี๋ยวมาต่อนะ เค้าไปเรียนก่อน อิอิ
3 ปีที่แอบรัก กับแค่อารมณ์ชั่ววูบ ที่ไม่สามารถบอกใครได้..
เรามีเรื่องที่จะมาเล่าเกี่ยวกับความรักที่มันเก็บมานาน และมันเป็นความในใจที่เราเก็บไว้ในใจโดยไม่กล้าที่จะบอกใคร
เราเรียนมหาวิทยาลัยในเขตต่างจังหวัด ตอนนี้อยู่ปี 3 แล้ว (ดูแก่เลยใช่มั้ยล่ะ 555) หน้าตาอย่าพูดถึง "ไม่ผ่าน"
เราเป็นคนที่ย้ายโรงเรียนบ่อย เพื่อนก็เยอะเป็นบางโรงเรียน อย่างเช่น
ตอน ป.1-3 ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนที่อีกจังหวัดหนึ่ง
ตอน ป.4-ม.3 ก็ย้ายโรงเรียนอีกจังหวัดหนึ่ง
ตอน ม.4-ม.6 ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนต่อที่ กทม.
พอเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยเรา ก็สอบติดที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด (เนี่ยแหละเขาเรียกว่า คนทุกที่จริง ๆ ) 555
เราว่าหยุดเรื่องประวัติเราดีกว่านะ งั้นเราเริ่มเรื่องเลยดีกว่า
เริ่มในปี 2556
เราได้เข้ารั้วมหาวิทยาลัยก็เป็นรุ่นน้องปีหนึ่ง สวยใส ประมาณนี้ (เหรอ ) เราเป็นคนที่ผอม เป็นคนผิวสองสี หุ่นยังกับไม้เสียบผีเลยก็ว่าได้
ก็อย่างที่ รู้กันแหละกับเด็กมหาลัยที่มาอยู่แปลกที่ก็ไม่มีเพื่อนก็เป็นธรรมดา แต่เราเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายเลยไม่ค่อยซีเรียสเรื่องการหาเพื่อน ^^
จขกท ก็ตื่นเต้นนะ ที่จะได้เพื่อนใหม่ ๆ ในวันที่รับน้องสาขาที่เราเรียน เราก็ได้ทำการแอดเพื่อนใน Facebook ก็มีรุ่นพี่ในสาขา และเพื่อนในชั้นเรียน
เราก็เลือกแอดไปหลาย ๆ คน ทั้งในคณะและทั้งสาขา แต่เราจะเป็นประเภทที่แอดแล้วก็จะไม่ทักไปนะ (^^) บางทีก็จะมีรุ่นพี่ หรือรุ่นเดียวกันทักมาก็คุยไปปกติในแชท เราก็จัดว่ามีคนคุยเยอะนะตอนปีหนึ่ง เป็นเพราะเราโสดด้วยแหละมั้ง เลยคุยได้ตลอด และคนที่คุยกับเราก็มีแต่คนบอกว่าเราคุยแล้วสนุกดีไม่เครียด เพราะเราจะเป็นคนที่แคร์คนนะ แบบว่าไม่อยากให้คนรอบข้างเครียดประมาณนี้แหละ บางคนก็นัดไปเจอเลี้ยงข้าว พอเห็นตัวจริงเราก็ไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่เราหน้าตาโคตรไม่ดี แต่ทำไมเขาถึงบอกว่าเราน่ารัก ยิ้มเก่ง (อุ้ย!!!!! เข้าข้างตัวเองอีกแล้วว อายจุง) ก็ประมาณนี้แหละ แต่เราคุย ๆ เราก็ไม่คิดอะไร จนเดือน มิถุนายน 2556 เราก็ไปเจอ Facebook รุ่นพี่คนหนึ่ง เราก็เข้าไปดูรูปโปรไฟล์ หืม !!!!!! ใครอ่ะน่ารักดีนะ ก็ดูจากข้อมูลที่เกี่ยวข้อง อ้อ พี่คนนี้อยู่ ปี2 เอกสาขาเดียวกับเรานี้ ไม่รอช้าจ๊า เราก็ทำการแอด Facebook พี่คนนั้นเลย ไม่กี่ชั่วโมง พี่เขาก็รับเราเป็นเพื่อนในเฟส คือไม่รู้ว่าเราจะดีใจทำไม ตอนนั้นจำได้ว่าเรา ยิ้มไม่หุบนะ ไม่รู้จะเขินทำไม ทั้ง ๆที่ พี่เขาแค่รับ Face เฉย ยังไม่ทักมา เราก็รอ ๆๆๆๆๆ ว่าทำไมพี่เขาไม่ทักเรามาสักที เราเป็นประเภทที่ฟอร์มจัดนิดหนึ่งในการคือไม่อยากทักไปก่อนอ่ะ (เราเป็นผู้หญิงนะ เหรอ ๆๆ) พอหนึ่งวันผ่านไปเต็มไม่มีวี่แวว เศร้าเลยทีนี้ทำไงดีล่ะ เราก็เข้าไปกระทืบไลค์ให้พี่เค้าแบบรัว ๆๆ เลย มีกี่รูป เราไปกดไลค์หมดเลย (ค่อนข้างโรคจิต 5555) แผนนี้สำเร็จ ฮึบ พี่เขาทักมา เขินไปสิ วิ่งรอบห้องเลยจร้าาาาาา
พี่เขาก็ทักเราว่า
พี่ : "ขอบคุณสำหรับไลค์นะครับ"
เป็ดน้อย : "ไม่เป็นไรค่ะ"
พี่ : งั้นเดี๋ยวพี่มาคุยด้วยนะ พี่ไปเรียนแปป
เป็ดน้อย : อ้อ ได้ค่ะ
พี่ : ครับ
คือทั้งวันเราก็รอพี่เขาทักมาในใจนี่แบบ ลุ้น อ่ะ อยากให้พี่เขาทักมาเดี๋ยวนี้ตอนนี้ประมาณนี้
จนผ่านไปจน หูยยยย 2 ทุ่มได้มั้งทักเรามา ใจนี่เต้นรัว ๆ เลย แบบ ชอบอ่ะ ฟินเลย เขินหน้าแดง ประมาณนี้ล่ะมั้ง
พี่ : ขอโทษทีนะที่ทักช้า
เป็ดน้อย : อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ
พี่ : น้องชื่ออะไรเหรอ
เป็ดน้อย : ชื่อเป็ดน้อยค่ะ
พี่ : ชื่อแปลกจัง (ความจริงชื่อเราแปลกนะ เป็ดน้อยอ่ะ ธรรมดามาก 555)
เป็ดน้อย : ชื่อแปลก คนก็แปลกด้วยพี่ 555
พี่ : 555 หรอ พี่ชื่อ หมีน้อย นะ (ความจริงพี่เขาไม่ได้ชื่อหมีน้อยนะ เราตั้งเองแหละ 5555 หมีมันน่ารักดี เอาชื่อนี่แหละ ^^)
เป็ดน้อย : (เขิน (>//<) แล้วตอบแบบกวน ๆ ) หนูยังไม่ได้ถามเลยนะพี่ ว่าพี่ชื่ออะไร
พี่หมีน้อย : แม้ !! ก็บอกไว้เฉย ๆๆ
คือบทสนทนายาวเป็นหางเว้า เลยแหละ คือทุกวันคุยกับพี่เขาเลยแหละ คุยแบบ ไม่รู้หาเรื่องอะไรมาคุย พี่เขาทักมาบ้าง เราทักไปบ้าง คุยกันกวนบาทากันแทบทุกวัน คือแบบก็สนิทกันดีนะ เราชอบมากเลยแหละ 555 แต่ตอนนั้นพี่เขามีแฟนแล้วนะ แฟนพี่เขาขาวแต่ไม่สวยเท่าไร เราสวยกว่า (แอบเข้าข้างตัวเองอีกแหละเป็ดน้อย) อย่าพึ่งหมั่นไส้เรานะ ที่จริงก็ไม่เคยเจอตัวจริงหรอกตอนนั้น เข้าไปส่องเฟสพี่เขานั้นแหละ พึ่งมาเจอก็ตอนอยู่ปี 2 ต่อ ๆ ล่ะกัน
เราก็คุยกับพี่เขาไปเรื่อยแหละ จนมีการจับสายรหัสเราก็คุยกับพี่เขาว่า
เป็ดน้อย : พี่หมีน้อยยยยยย.......พรุ่งนี้จับสายรหัสแล้ววว ตื่นเต้นจัง
พี่หมีน้อย : นั้นดิ พี่ก็ตื่นเต้น ถ้าได้เราเป็นสายก็คงดีนะ
เป็ดน้อย : ดี ๆ เลยแหละ 555
พี่หมีน้อย : ใช่ ๆ ภาวนา เนาะๆ
เป็ดน้อย : สาธุ
คือทั้งคืนอ่ะ ทั้งสวดมนต์ ทั้งขอพร ถ้าเป็นไปได้นี้จะไปบน แก้ผ้าหน้าศาลพระภูมิเลยแหละ (เวอร์ล่ะ) แต่เราก็สวดมนต์ขอพรจริง ๆ นะ ว่าขอให้พี่เขาเป็นพี่รหัส แต่เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คงไม่เข้าใจที่เราขอ สงสัยจะไม่รู้จักคำว่าสายรหัสมั้ง เราไม่ได้พี่หมีน้อยเป็นสาย คืนนั้นร้องไห้เลย (อันนี้พูดจริง) อยากเปลี่ยนสายมาก 5555
(พี่รหัสอย่าน้อยใจนะ แค่ความรู้สึกตอนนั้น แต่ตอนนี้รักสายรหัสที่สุดเลย เพราะสายรหัสของเราเขาดูแลกันดี รักกันเหมือนเป็นญาติกันเลยแหละ มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน คืออยู่ด้วยแล้วอบอุ่นมากก ดีใจด้วยซ้ำที่ได้สายรหัสแบบนี้ รักสายรหัส) พอ ๆ เดี๋ยวซึ้ง ๆๆ ไม่ได้ซึ้งกับความรักนะ ซึ้งกับสายรหัส 55
ต่อ ๆ เลยดีกว่า เราก็กลับมาออนเฟส พี่หมีน้อยเขาก็ทักมา
พี่หมีน้อย : เป็นไง...ได้ใครเป็นสายรหัส
เป็ดน้อย : ได้พี่.......เป็นสายรหัส เศร้าเลย
พี่หมีน้อย : 555 เห้ย ได้ ไอ้ .........เป็นสายรหัสดีแล้วนะ มันนิสัยดี ดูแล ทุกคนเลยแหละ แถมเรียนเก่งด้วย
เป็ดน้อย : (งอแงนิดหนึ่ง) แต่หนูอยากได้พี่เป็นสายรหัสนี่หน่า TT^TT
พี่หมีน้อย : 5555 ไม่ได้พี่เป็นสายก็ไม่เป็นไร เรามาเป็นสายเทคกันสิ
เป็ดน้อย : สายเทค คืออะไรอ่ะ (ก็ตอนนั้นเราไม่รู้จริง ๆ นี่ว่าสายเทคคืออะไร)
พี่หมีน้อย : โถ่ว เด็กน้อย
เป็ดน้อย : ก็เป็ดไม่รู้จริง ๆ นี่หน่า อธิบายให้ฟังหน่อยสิ ^_^
พี่หมีน้อย : ก็คล้าย ๆ สายรหัสนั้นแหละ ดูแลเทคแคร์กันประมาณนี้แหละ พี่ดูแลน้อง น้องดูแลพี่ แค่ไม่ได้เป็นสายรหัสกันเฉย ๆ ก็แค่นั้น
เป็ดน้อย : อ้อ งั้นหนูขอพี่เป็นพี่เทคล่ะกันนะค่ะ
พี่หมีน้อย : มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก เด็กน้อย 5555 มันต้องมีอะไรแรกเปลี่ยน
อิตานี้เจ้าเล่ห์ชะมัด (รู้สึกมั่นไส้นิด ๆ 555 พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไร)
เป็ดน้อย : ให้หนูทำอะไรอ่ะ หนูไม่เต้นนะ ถ้าทำขนมก็ว่าไปอย่าง
พี่หมีน้อย : งั้นทำขนมให้พี่กินก็แล้วกัน ทำอะไรเป็นล่ะ
เป็ดน้อย : ฮึ!!! ไม่เป็นอ่ะ
พี่หมีน้อย : เอ้า แล้วบอกว่าทำขนมเนาะ
เป็ดน้อย : งั้นเป็ดทำวุ้นให้กินล่ะกันเนาะ พอดีกำลังฝึกทำ 555 พี่ในหอเขากำลังทำวุ้นอยู่
พี่หมีน้อย : จ้า จะกินได้มั้ยนิ
เป็ดน้อย : เชื่อใจฝีมือเป็ดเถอะพี่ ไม่ตายหรอก โถ่ว
พี่หมีน้อย : พี่จะลองเชื่อใจเป็ดดูสักครั้ง
เป็ดน้อย : แล้วให้เป็ดเอาไปให้ที่ไหน
พี่หมีน้อย : เดี๋ยวพี่ไปเอาที่หน้าหอก็ได้ เดี๋ยวพี่โทรไปตอนเช้า พี่มีเรียนตอนเช้าพอดี อยู่หอไหนนะ
เป็ดน้อย : หอในค่ะพี่
พี่หมีน้อย : ขอเบอร์ด้วย จะได้โทรไป แล้วเดินเอามาให้ล่ะ พี่ไม่กล้าเดินเข้าไป เขิน (>///<)
(โถ่ว คนที่เขินไม่ใช่พี่......เป็ดต่างหากล่ะ เขินแบบ ไม่รู้จะพูดยังไง )
เป็ดน้อย : เบอร์เหรอ 08X-XXXXXXX ค่ะ
พี่หมีน้อย : เค จร้า เดี๋ยวพี่โทรไปนะ เอาประวัติมาให้พี่ด้วยนะ
เป็ดน้อย : ค่ะ
ในคืนวันนั้น เราก็ตั้งใจทำวุ้นแบบสุดฝีมือเลยแหละ ตั้งใจทำมาก พอเสร็จแล้ว อยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ อยากเจอ พี่เขา อยากให้พี่เขาโทรมา 555
พอถึงเช้าวันที่ต้องให้ขนม พี่เค้าโทรมา เราก็รีบเดินไปหน้าหอเลย แบบเขินอ่ะ เราไม่กล้ามองหน้าพี่เขา ไม่กล้ามองตาพี่เขา ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ยื่นขนมให้ก็มองกล่องขนม อินดี้สุด ๆ 555 ณ ปัจจุบันก็เป็น 55555 ตั้งแต่นั้นมาเราก็เป็นสายเทคกันแบบเต็มตัว ก็มีคุยกัน ปรึกษาเรื่องความรักกันประมาณนี้แหละ
เดี๋ยวมาต่อนะ เค้าไปเรียนก่อน อิอิ