สวัสดีค่ะ
ขอเล่าเหตุการณ์ของเรานะคะ
หลายๆ คนคงจะมีประสบการณ์รักครั้งแรก(หัวใจก็แตกสลาย) กับแฟนคนแรกในชีวิต เราก็เป็นคนนึงที่ไม่คิดหรอกว่าตัวเองจะมีแฟนกับเขาเหมือนกัน เพราะไม่ใช่ผู้หญิงสวยอะไรถ้าให้ใครปิ๊งตั้งแต่แรกพบคงเป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านๆเขามาก็มีมาในแนวเพื่อนๆกันแล้วมารู้จักนิสัยเรา แต่เหมือนคำว่าเพื่อนมันทำให้คบกันไม่ได้เหมือนเรารู้สึกกันในใจสองคน แต่ช่างมันเถอะค่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า หลังจากที่เราไม่เคยมีแฟนสักคนในชีวิตมาก่อน แต่ก็ชอบคนนู้นคนนี้ไปทั่วอกหักเพราะเขาไม่ได้ชอบเราตั้งแต่แรก มันก็เป็นเรื่องธรรมดาใช่มั้ยคะ เราชินมากกับการแอบชอบรุ่นพี่หล่อๆ แต่ก็ไม่ได้คาดหวังจะเอาเขามาเป็นแฟน ปลื้มเหมือนเป็นแฟนคลับทั่วไป เวลาเขาไปคบใครเราก็แค่ถอนหายใจแล้วเลิกชอบไปเอง แต่มาวันนึงมีคนๆนึงเข้ามาในชีวิตเราโดยบังเอิญ ตอนนั้นเราเรียนมหาลัยแล้วค่ะมีปลื้มรุ่นพี่บ้างไม่กี่คน แต่อยู่กับเพื่อนสนุกกว่าเลยไม่ได้คิดเรื่องความรัก คนนั้นเขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอีกทีเรียนคนละที่กันนะคะ เพื่อนเราชอบเอาเรื่องเพื่อนเขามาเล่าให้เราฟังบ่อยๆ คือเราจะโทรคุยกับเพื่อนคนนี้บ่อยมากๆ มันเลยชอบเล่านู่นเล่านี่ในชีวิตมหาลัยมัน แล้วมีวันนึงเพื่อนเราโทรมาบอกว่าเขา (ขอแทนว่า เอ) เพื่อนบอกว่าเอเลิกกับแฟนแล้วร้องไห้หนักมาก ใครพูดไรก็ไม่ฟังฟูมฟาย อารมณ์คล้ายคนไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ เราก็งงนะว่าแกจะมาบอกฉันทำไม มันก็เอาโทรศัพท์ให้เราคุยกับเอ เราเป็นคนที่ปลอบคนเก่งเวลาใครมีปัญหาก็จะช่วยพูดช่วยให้กำลังใจ (สมัยมอต้นเพื่อนจะตบกันกี่คู่ๆก็มีเราที่คอยไกล่เกลี่ยตลอด) เราก็คุยกับเอและเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้น นี่เป็นการคุยกันครั้งแรกค่ะ ก่อนหน้านี้เพื่อนเราบอกว่าเล่าเรื่องเราให้เอฟังอยู่บ่อยๆเหมือนกัน หลังจากวันนั้นเอก็ทักแชทเฟสมาคุยกับเราแทบทุกวัน จนเหมือนว่าเขาลืมแฟนเก่าไปได้แล้ว ตอนที่คุยเราไม่ได้คิดอะไรนะคะ คุยเหมือนเพื่อนทั่วไปแต่เราค่อนข้างดูออกแล้วว่าเขาพยายามอ่อยเรา คุยกันไปไม่ถึงเดือนค่ะแล้วเราสองคนก็หายกันไปพักนึงค่ะหน้าจะเป็นช่วงสอบ เราเองก็ลืมเรื่องเขาไปเลยส่วนเพื่อนเรามันก็มีแฟนเลยไม่ค่อยติดต่อมาหาเรานานๆจะคุยกันที เขาหายไปประมาณเดือนนึงได้ค่ะ แล้วจู่ๆวันนั้นเรากำลังจะนอนมือถือก็สั่นขึ้นมาเป็นเบอร์แปลก นาทีนั้นสังหรณ์ใจแล้วว่าเป็นเอรึเปล่านะ คือเราคิดขึ้นมาในหัวจริงๆค่ะ จำความรู้สึกตอนนั้นได้เลย และปกติเราไม่ชอบรับเบอร์แปลก แต่ครั้งนี้เรารับและก็เป็นเอจริงๆ เราก็ถามเขาว่าหายไปนานเลยเนาะ เขาบอกว่าตอนนั้นเราบอกเขาว่าเราไม่ว่างนะต้องอ่านหนังสือสอบ เอเลยไม่กล้าคุยไม่กล้าทักเลย เราก็บอกว่าเราไม่ได้สอบเป็นเดือนนะ เขาหัวเราะแล้วบอกว่าไม่กล้าทักจริงๆเพราะเห็นว่าเราไม่ทักเขาไปเขาคิดว่าเราไม่อยากคุยด้วย คืนนั้นเราก็คุยกันเยอะเลยค่ะ เขาโทรมาแทบทุกวัน โทรมาปลุกตอนเช้า ตอนเที่ยงก็โทรมาถามว่ากินไรยัง ตอนเย็นก็ไม่เว้น คือว่างเมื่อไหร่โทรเมื่อนั้น ยิ่งก่อนนอนต้องคุยทุกคืน ข้อความไม่เคยขาด ส่วนหัวใจเราก็ไม่ใช่หินผาที่แข็งแกร่ง ใส่ใจทุกวันแบบนี้มันก็ต้องอ่อนปวกเปียกแน่นอนค่ะ เราคุยกันแบบไม่มีสถานะอยู่เดือนกว่าๆค่ะ เขาทำให้เราเห็นว่าเขาชอบเรามากจริงๆ อย่างที่บอกเราไม่ได้สวยสะดุดตาเราเลยถามเขาว่าทำไมถึงชอบเรา เขาบอกว่าคุยกับเราแล้วสบายใจ มีความคิดเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผล แถมน่ารักด้วย ที่เขาพูดมาก็ทำผู้หญิงจิตใจอ่อนไหวที่ด้อยประสบการณ์เรื่องความรักอย่างเราเหมือนลอยในอากาศ เหมือนโลกนี้เป็นสีชมพู เขาบอกว่าเข้ามาส่องเฟสเราทุกวันเขาคิดว่าเราน่ารักดี คุยแล้วประทับใจ โอ้ย เยอะจนบรรยายไม่ถูกค่ะ นาทีโปรโมชั่นอะไรๆมันก็ดีไปหมด ดมตดยังว่าหอม แล้วในที่สุดเขาก็ขอเราเป็นแฟน อารมณ์ตอนนั้นแบบ เห้ย กรูจะมีแฟนแล้วเหรอวะ เห้ย นี่กูฝันอยู่เหรอ บ้าไปแล้ว เราก็ขอใช้เวลาครุ่นคิดอยู่หลายวันค่ะ เอาจริงๆในใจคือตอบตกลงไปแล้ว แต่ยังทำฟอร์มค่ะดูว่าเขาอยากคบเรามากขนาดไหน สำคัญตัวมาก 5555 เขาก็โทรมาหาเหมือนเดิม โปรโมชั่นแรงมากคุ้มมาก ไม่มีข้อเสีย ไม่มีขาดตกบกพร่อง โทรมาถามทุกวันว่าจะคบกันได้รึยัง ท้ายที่สุดเราก็ตอบตกลง นั่นแหละค่ะ ประสบการณ์มีแฟนคนแรกของเรา
(ส่วนี้จะพูดถึงลักษณะนิสัยการคบกันของเรานะคะ)
ทุกอย่างล้วนน่าตื่นเต้นสำหรับการมีแฟนคนแรก มันดีจริงๆที่มีคนคอยห่วงใย คิดถึง มีคนให้อ้อนเวลาเหนื่อย เวลาท้อ เราเคียงข้างกันร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านมากันมากจริงๆค่ะ เรื่องราวรายละเอียดชีวิตคู่ของเรามันเยอะแยะหลากหลายอารมณ์หลายความรู้สึกมากจนคบกันมาสามปีสองเดือน เราทะเลาะกันแค่ไหนเราไม่เคยทิ้งกัน เราจับมือกันเสมอ แต่อย่างว่าค่ะการทะเลาะกันมันเหมือนเป็นการบั่นทอนความรู้สึกดีๆของกันและกัน เขาเป็นคนไม่เจ้าชู้ค่ะ ออกแนวไม่มั่นใจในตัวเองหน่อย แฟนที่ผ่านๆมาเขาไม่เคยเป็นฝ่ายจีบก่อนเลย เพิ่งกล้าจีบเราเป็นคนแรกและเขาก็เป็นฝ่ายโดนทิ้งก่อนเสมอ(แต่ไม่เคยเข็ดกับความรักสักที) เขาไม่ใช่คนหล่อแต่ก็ไม่ได้แย่อะไร มีคนเข้ามาคุยบ้าง แต่เขาไม่ชอบเขาก็เลี่ยงจะไม่ตอบ กลัวเราว่าด้วยมั้งคะ เพราะเขาให้รหัสเราทุกอย่าง เราก็เข้าบ้างไม่เข้าบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีอะไร แต่เราก็มีเรื่องให้ทะเลาะกันได้เยอะค่ะ เราเป็นคนใจร้อนชอบทำอะไรรวดเร็ว เขาเป็นคนช้าๆเฉยๆเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีการวางแผน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปเรื่อยๆ รอให้เกิดปัญหาก่อนแล้วค่อยมาแก้ จนบ้างทีเราก็ใช้คำพูดแรงๆกับเขาด่าเขาแต่เขาดีมากนะคะ เขาไม่เคยโกรธเราเลย เขาแค่ร้องไห้ออกมา เราใจอ่อนเราก็กอดเขาโอ๋เขา เรารักเขามากเป็นห่วงทุกๆอย่าง เหมือนเรามีลูกเลยค่ะ ส่วนเขาเองก็ทำให้เราทุกอย่างไม่ว่าจะขอให้ซักผ้า ตากผ้า ล้างจาน ทำได้หมด แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่ทำนะคะวันไหนเราว่างเราก็จะทำเอง ผลัดกันทำค่ะ และด้วยความที่เขาเป็นค่อนข้างอ่อนแอ ทำอะไรไม่ค่อยคิด เราก็จะคอยคิดแทนตลอด เหมือนมันเป็นจุดบกพร่องของการมีชีวิตคู่นะคะ จริงๆนิสัยพวกนี้เราก็ไม่ได้รู้มาตั้งแต่ตอนจีบหรอก แต่พอได้อยู่ด้วยกันเราก็รู้จักกันและกัน
มาถึงส่วนที่เราต้องเลิกกันเลยนะคะ หลังๆมานี้เขากับเราต้องห่างกันนิดหน่อยค่ะด้วยหน้าที่ แต่ยังหาเวลามาเจอกันได้บ่อยๆ เขาเริ่มมีสังคมใหม่ๆ เขาเคยพูดกับเราว่ายังไงเราก็ดีที่สุดในชีวิตเขา เขาไม่อยากเสียเราไป อยากให้เราอยู่ข้างๆเขาเสมอ เราก็เช่นเดียวกันชีวิตเรากับชีวิตเขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว แรกๆเขาคุยกับเราทุกวันค่ะสไกป์กันตลอดเวลาที่เขาว่าง ไปไหนก็บอกบ้างลืมบ้างแบตหมดบ้าง เราก็เป็นผู้หญิงขี้กังวลค่ะ กลัวไปซะทุกอย่างพอเขาเริ่มหายไปโดยไม่บอก ติดต่อไม่ได้ วันนั้นคือเราจะทะเลาะกันค่ะ เป็นเราเองที่ปากเบาชอบพูดคำว่าเลิกบ่อยๆ ด้วยความที่รู้ว่าเขาไม่ไปไหนหรอก เขาไม่ทิ้งเราหรอก มั่นใจมาเสมอว่าเราดที่สุดแล้วเขารักเราที่สุดแล้ว เป็นอย่างนี้กันบ่อยๆมาค่ะ เขาเองก็พยายามปรับปรุงตัวพยายามไม่ลืมว่าต้องโทรบอกเราว่าอยู่ไหน (ที่จริงเราไม่ได้จะบังคับเขาเลยค่ะ แต่เราเป็นห่วงเขามาก เขาขับมอเตอร์ไซต์ไม่ชอบใส่หมวก สายตาสั้นก็ไม่ใส่แว่นตอนขับรถ เคยออกไปซื้อข้าวตอนกลางคืนก็โดนรถเชี่ยว เราค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยมาก) ทุกครั้งถ้าหายไปเราใจคอไม่ดีเลยค่ะ คิดเป็นตุเป็นตะฟุ้งซ่านมาก โทรได้เป็นร้อยสายเลย สักพักก็เริ่มหงุดหงิดส่งแชทไปด่าคือหยาบมากแต่ด้วยอารมณ์ ปกติเขาก็เข้าใจค่ะ ที่เขาหายก็จะมีสาเหตุเช่น มือถือแบตหมด กับไม่มีตังในมือถือ ที่สำคัญคือพักหลังเป็นเราที่พยายามพูดทำร้ายจิตใจเขา เราเป็นคนพูดเราไม่ได้คิดอะไร รู้แค่ว่าพูดให้มันเจ็บใจเล่นๆ แต่คนฟังเขาคงเสียใจมากๆ แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เขาพูดกับเราว่าเขาเบื่อ เบื่อชีวิตที่ต้องเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเราแล้ว แต่เขาบอกว่าเขารักเรามากๆ เขายังอยากให้เราอยู่ในชีวิต นาทีนั้นมือเราสั่น ใจเราหวิว หน้าชาไปหมด เราบอกเราทำให้ไม่ได้เราอยู่ไม่ได้หรอกถ้าเอไม่รักเราแล้ว เขาก็บอกว่างั้นแล้วแต่เราเลย เอจะไม่รั้ง คือแกบอกเลิกฉันแล้วมาพูดว่าจะไม่รั้งเพื่ออะไร แค่เลิกกรูก็เจ็บ
ตายห่าล่ะ ที่ผ่านมาเราเคยบอกเลิกกันมาแต่ก็ไม่เคยเลิก ครั้งนี้สัมผัสได้ว่ามันจริงค่ะ เราเจ็บปวดมาก ทำไมความรักของเธอมันหมดง่ายแบบนี้ เมื่อวานเจอกันเธอยังกอดเราแน่นอยู่เลย ทำไมนะ แอบคิดเรื่องเขามีคนอื่นอยู่เหมือนกัน คิดแล้วร้องไห้เลยค่ะ TT
บทเรียนครั้งนี้ทำเราเข็ดขยาดกับความรักไปอีกนานเลย อกหักจากแฟนคนแรกเขาใช้เวลาเท่าไหร่ค่ะถึงจะลืมได้ แล้วมีใครทนความเจ็บกันยังไงบ้าง ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ
สุดท้ายอยากฝากไปถึงเอ ถ้าเอได้อ่านกะทู้นี้ เราอยากบอกว่า เรารู้นะว่าการเลิกกันครั้งนี้ ความผิดส่วนนึงเป็นเพราะเราเอง เราขอโทษนะ เราเสียใจ ถ้าย้อนเวลาได้ เราอยากกลับไปแก้ไขอะไรๆให้มันดีกว่านี้ เราขอโทษที่ทำตามสัญญาว่าจะดูแลเอไปตลอดไม่ได้ เราจะมีชีวิตที่ดี รักเธอเสมอนะ
ขอบคุณค่ะ
** ประสบการณ์มีแฟนคนแรกและอกหักจากแฟนคนแรก เจ็บกันมาขนาดไหนเหรอคะ **
ขอเล่าเหตุการณ์ของเรานะคะ
หลายๆ คนคงจะมีประสบการณ์รักครั้งแรก(หัวใจก็แตกสลาย) กับแฟนคนแรกในชีวิต เราก็เป็นคนนึงที่ไม่คิดหรอกว่าตัวเองจะมีแฟนกับเขาเหมือนกัน เพราะไม่ใช่ผู้หญิงสวยอะไรถ้าให้ใครปิ๊งตั้งแต่แรกพบคงเป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านๆเขามาก็มีมาในแนวเพื่อนๆกันแล้วมารู้จักนิสัยเรา แต่เหมือนคำว่าเพื่อนมันทำให้คบกันไม่ได้เหมือนเรารู้สึกกันในใจสองคน แต่ช่างมันเถอะค่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า หลังจากที่เราไม่เคยมีแฟนสักคนในชีวิตมาก่อน แต่ก็ชอบคนนู้นคนนี้ไปทั่วอกหักเพราะเขาไม่ได้ชอบเราตั้งแต่แรก มันก็เป็นเรื่องธรรมดาใช่มั้ยคะ เราชินมากกับการแอบชอบรุ่นพี่หล่อๆ แต่ก็ไม่ได้คาดหวังจะเอาเขามาเป็นแฟน ปลื้มเหมือนเป็นแฟนคลับทั่วไป เวลาเขาไปคบใครเราก็แค่ถอนหายใจแล้วเลิกชอบไปเอง แต่มาวันนึงมีคนๆนึงเข้ามาในชีวิตเราโดยบังเอิญ ตอนนั้นเราเรียนมหาลัยแล้วค่ะมีปลื้มรุ่นพี่บ้างไม่กี่คน แต่อยู่กับเพื่อนสนุกกว่าเลยไม่ได้คิดเรื่องความรัก คนนั้นเขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอีกทีเรียนคนละที่กันนะคะ เพื่อนเราชอบเอาเรื่องเพื่อนเขามาเล่าให้เราฟังบ่อยๆ คือเราจะโทรคุยกับเพื่อนคนนี้บ่อยมากๆ มันเลยชอบเล่านู่นเล่านี่ในชีวิตมหาลัยมัน แล้วมีวันนึงเพื่อนเราโทรมาบอกว่าเขา (ขอแทนว่า เอ) เพื่อนบอกว่าเอเลิกกับแฟนแล้วร้องไห้หนักมาก ใครพูดไรก็ไม่ฟังฟูมฟาย อารมณ์คล้ายคนไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ เราก็งงนะว่าแกจะมาบอกฉันทำไม มันก็เอาโทรศัพท์ให้เราคุยกับเอ เราเป็นคนที่ปลอบคนเก่งเวลาใครมีปัญหาก็จะช่วยพูดช่วยให้กำลังใจ (สมัยมอต้นเพื่อนจะตบกันกี่คู่ๆก็มีเราที่คอยไกล่เกลี่ยตลอด) เราก็คุยกับเอและเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้น นี่เป็นการคุยกันครั้งแรกค่ะ ก่อนหน้านี้เพื่อนเราบอกว่าเล่าเรื่องเราให้เอฟังอยู่บ่อยๆเหมือนกัน หลังจากวันนั้นเอก็ทักแชทเฟสมาคุยกับเราแทบทุกวัน จนเหมือนว่าเขาลืมแฟนเก่าไปได้แล้ว ตอนที่คุยเราไม่ได้คิดอะไรนะคะ คุยเหมือนเพื่อนทั่วไปแต่เราค่อนข้างดูออกแล้วว่าเขาพยายามอ่อยเรา คุยกันไปไม่ถึงเดือนค่ะแล้วเราสองคนก็หายกันไปพักนึงค่ะหน้าจะเป็นช่วงสอบ เราเองก็ลืมเรื่องเขาไปเลยส่วนเพื่อนเรามันก็มีแฟนเลยไม่ค่อยติดต่อมาหาเรานานๆจะคุยกันที เขาหายไปประมาณเดือนนึงได้ค่ะ แล้วจู่ๆวันนั้นเรากำลังจะนอนมือถือก็สั่นขึ้นมาเป็นเบอร์แปลก นาทีนั้นสังหรณ์ใจแล้วว่าเป็นเอรึเปล่านะ คือเราคิดขึ้นมาในหัวจริงๆค่ะ จำความรู้สึกตอนนั้นได้เลย และปกติเราไม่ชอบรับเบอร์แปลก แต่ครั้งนี้เรารับและก็เป็นเอจริงๆ เราก็ถามเขาว่าหายไปนานเลยเนาะ เขาบอกว่าตอนนั้นเราบอกเขาว่าเราไม่ว่างนะต้องอ่านหนังสือสอบ เอเลยไม่กล้าคุยไม่กล้าทักเลย เราก็บอกว่าเราไม่ได้สอบเป็นเดือนนะ เขาหัวเราะแล้วบอกว่าไม่กล้าทักจริงๆเพราะเห็นว่าเราไม่ทักเขาไปเขาคิดว่าเราไม่อยากคุยด้วย คืนนั้นเราก็คุยกันเยอะเลยค่ะ เขาโทรมาแทบทุกวัน โทรมาปลุกตอนเช้า ตอนเที่ยงก็โทรมาถามว่ากินไรยัง ตอนเย็นก็ไม่เว้น คือว่างเมื่อไหร่โทรเมื่อนั้น ยิ่งก่อนนอนต้องคุยทุกคืน ข้อความไม่เคยขาด ส่วนหัวใจเราก็ไม่ใช่หินผาที่แข็งแกร่ง ใส่ใจทุกวันแบบนี้มันก็ต้องอ่อนปวกเปียกแน่นอนค่ะ เราคุยกันแบบไม่มีสถานะอยู่เดือนกว่าๆค่ะ เขาทำให้เราเห็นว่าเขาชอบเรามากจริงๆ อย่างที่บอกเราไม่ได้สวยสะดุดตาเราเลยถามเขาว่าทำไมถึงชอบเรา เขาบอกว่าคุยกับเราแล้วสบายใจ มีความคิดเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผล แถมน่ารักด้วย ที่เขาพูดมาก็ทำผู้หญิงจิตใจอ่อนไหวที่ด้อยประสบการณ์เรื่องความรักอย่างเราเหมือนลอยในอากาศ เหมือนโลกนี้เป็นสีชมพู เขาบอกว่าเข้ามาส่องเฟสเราทุกวันเขาคิดว่าเราน่ารักดี คุยแล้วประทับใจ โอ้ย เยอะจนบรรยายไม่ถูกค่ะ นาทีโปรโมชั่นอะไรๆมันก็ดีไปหมด ดมตดยังว่าหอม แล้วในที่สุดเขาก็ขอเราเป็นแฟน อารมณ์ตอนนั้นแบบ เห้ย กรูจะมีแฟนแล้วเหรอวะ เห้ย นี่กูฝันอยู่เหรอ บ้าไปแล้ว เราก็ขอใช้เวลาครุ่นคิดอยู่หลายวันค่ะ เอาจริงๆในใจคือตอบตกลงไปแล้ว แต่ยังทำฟอร์มค่ะดูว่าเขาอยากคบเรามากขนาดไหน สำคัญตัวมาก 5555 เขาก็โทรมาหาเหมือนเดิม โปรโมชั่นแรงมากคุ้มมาก ไม่มีข้อเสีย ไม่มีขาดตกบกพร่อง โทรมาถามทุกวันว่าจะคบกันได้รึยัง ท้ายที่สุดเราก็ตอบตกลง นั่นแหละค่ะ ประสบการณ์มีแฟนคนแรกของเรา
(ส่วนี้จะพูดถึงลักษณะนิสัยการคบกันของเรานะคะ)
ทุกอย่างล้วนน่าตื่นเต้นสำหรับการมีแฟนคนแรก มันดีจริงๆที่มีคนคอยห่วงใย คิดถึง มีคนให้อ้อนเวลาเหนื่อย เวลาท้อ เราเคียงข้างกันร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านมากันมากจริงๆค่ะ เรื่องราวรายละเอียดชีวิตคู่ของเรามันเยอะแยะหลากหลายอารมณ์หลายความรู้สึกมากจนคบกันมาสามปีสองเดือน เราทะเลาะกันแค่ไหนเราไม่เคยทิ้งกัน เราจับมือกันเสมอ แต่อย่างว่าค่ะการทะเลาะกันมันเหมือนเป็นการบั่นทอนความรู้สึกดีๆของกันและกัน เขาเป็นคนไม่เจ้าชู้ค่ะ ออกแนวไม่มั่นใจในตัวเองหน่อย แฟนที่ผ่านๆมาเขาไม่เคยเป็นฝ่ายจีบก่อนเลย เพิ่งกล้าจีบเราเป็นคนแรกและเขาก็เป็นฝ่ายโดนทิ้งก่อนเสมอ(แต่ไม่เคยเข็ดกับความรักสักที) เขาไม่ใช่คนหล่อแต่ก็ไม่ได้แย่อะไร มีคนเข้ามาคุยบ้าง แต่เขาไม่ชอบเขาก็เลี่ยงจะไม่ตอบ กลัวเราว่าด้วยมั้งคะ เพราะเขาให้รหัสเราทุกอย่าง เราก็เข้าบ้างไม่เข้าบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีอะไร แต่เราก็มีเรื่องให้ทะเลาะกันได้เยอะค่ะ เราเป็นคนใจร้อนชอบทำอะไรรวดเร็ว เขาเป็นคนช้าๆเฉยๆเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีการวางแผน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปเรื่อยๆ รอให้เกิดปัญหาก่อนแล้วค่อยมาแก้ จนบ้างทีเราก็ใช้คำพูดแรงๆกับเขาด่าเขาแต่เขาดีมากนะคะ เขาไม่เคยโกรธเราเลย เขาแค่ร้องไห้ออกมา เราใจอ่อนเราก็กอดเขาโอ๋เขา เรารักเขามากเป็นห่วงทุกๆอย่าง เหมือนเรามีลูกเลยค่ะ ส่วนเขาเองก็ทำให้เราทุกอย่างไม่ว่าจะขอให้ซักผ้า ตากผ้า ล้างจาน ทำได้หมด แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่ทำนะคะวันไหนเราว่างเราก็จะทำเอง ผลัดกันทำค่ะ และด้วยความที่เขาเป็นค่อนข้างอ่อนแอ ทำอะไรไม่ค่อยคิด เราก็จะคอยคิดแทนตลอด เหมือนมันเป็นจุดบกพร่องของการมีชีวิตคู่นะคะ จริงๆนิสัยพวกนี้เราก็ไม่ได้รู้มาตั้งแต่ตอนจีบหรอก แต่พอได้อยู่ด้วยกันเราก็รู้จักกันและกัน
มาถึงส่วนที่เราต้องเลิกกันเลยนะคะ หลังๆมานี้เขากับเราต้องห่างกันนิดหน่อยค่ะด้วยหน้าที่ แต่ยังหาเวลามาเจอกันได้บ่อยๆ เขาเริ่มมีสังคมใหม่ๆ เขาเคยพูดกับเราว่ายังไงเราก็ดีที่สุดในชีวิตเขา เขาไม่อยากเสียเราไป อยากให้เราอยู่ข้างๆเขาเสมอ เราก็เช่นเดียวกันชีวิตเรากับชีวิตเขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว แรกๆเขาคุยกับเราทุกวันค่ะสไกป์กันตลอดเวลาที่เขาว่าง ไปไหนก็บอกบ้างลืมบ้างแบตหมดบ้าง เราก็เป็นผู้หญิงขี้กังวลค่ะ กลัวไปซะทุกอย่างพอเขาเริ่มหายไปโดยไม่บอก ติดต่อไม่ได้ วันนั้นคือเราจะทะเลาะกันค่ะ เป็นเราเองที่ปากเบาชอบพูดคำว่าเลิกบ่อยๆ ด้วยความที่รู้ว่าเขาไม่ไปไหนหรอก เขาไม่ทิ้งเราหรอก มั่นใจมาเสมอว่าเราดที่สุดแล้วเขารักเราที่สุดแล้ว เป็นอย่างนี้กันบ่อยๆมาค่ะ เขาเองก็พยายามปรับปรุงตัวพยายามไม่ลืมว่าต้องโทรบอกเราว่าอยู่ไหน (ที่จริงเราไม่ได้จะบังคับเขาเลยค่ะ แต่เราเป็นห่วงเขามาก เขาขับมอเตอร์ไซต์ไม่ชอบใส่หมวก สายตาสั้นก็ไม่ใส่แว่นตอนขับรถ เคยออกไปซื้อข้าวตอนกลางคืนก็โดนรถเชี่ยว เราค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยมาก) ทุกครั้งถ้าหายไปเราใจคอไม่ดีเลยค่ะ คิดเป็นตุเป็นตะฟุ้งซ่านมาก โทรได้เป็นร้อยสายเลย สักพักก็เริ่มหงุดหงิดส่งแชทไปด่าคือหยาบมากแต่ด้วยอารมณ์ ปกติเขาก็เข้าใจค่ะ ที่เขาหายก็จะมีสาเหตุเช่น มือถือแบตหมด กับไม่มีตังในมือถือ ที่สำคัญคือพักหลังเป็นเราที่พยายามพูดทำร้ายจิตใจเขา เราเป็นคนพูดเราไม่ได้คิดอะไร รู้แค่ว่าพูดให้มันเจ็บใจเล่นๆ แต่คนฟังเขาคงเสียใจมากๆ แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เขาพูดกับเราว่าเขาเบื่อ เบื่อชีวิตที่ต้องเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเราแล้ว แต่เขาบอกว่าเขารักเรามากๆ เขายังอยากให้เราอยู่ในชีวิต นาทีนั้นมือเราสั่น ใจเราหวิว หน้าชาไปหมด เราบอกเราทำให้ไม่ได้เราอยู่ไม่ได้หรอกถ้าเอไม่รักเราแล้ว เขาก็บอกว่างั้นแล้วแต่เราเลย เอจะไม่รั้ง คือแกบอกเลิกฉันแล้วมาพูดว่าจะไม่รั้งเพื่ออะไร แค่เลิกกรูก็เจ็บ
บทเรียนครั้งนี้ทำเราเข็ดขยาดกับความรักไปอีกนานเลย อกหักจากแฟนคนแรกเขาใช้เวลาเท่าไหร่ค่ะถึงจะลืมได้ แล้วมีใครทนความเจ็บกันยังไงบ้าง ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ
สุดท้ายอยากฝากไปถึงเอ ถ้าเอได้อ่านกะทู้นี้ เราอยากบอกว่า เรารู้นะว่าการเลิกกันครั้งนี้ ความผิดส่วนนึงเป็นเพราะเราเอง เราขอโทษนะ เราเสียใจ ถ้าย้อนเวลาได้ เราอยากกลับไปแก้ไขอะไรๆให้มันดีกว่านี้ เราขอโทษที่ทำตามสัญญาว่าจะดูแลเอไปตลอดไม่ได้ เราจะมีชีวิตที่ดี รักเธอเสมอนะ
ขอบคุณค่ะ