วันนี้เราเพิ่งวีนหลุด ประสาทเสียใส่แม่ถึงเรื่องเข้ามายุ่งกับของๆน้องเกินไป น้องชายเราเริ่มโตแล้วค่ะอายุ23,20 จริงๆเราไม่ยุ่งก็ได้ แต่เราเห็นน้องเศร้าก็อธิบายไม่ถูก ปกติมีแต่เราไฟท์กับแม่
ปีนี้เราอายุ25ค่ะ เรียนจบโท ช่วยงานที่บ้าน ชีวิตเหมือนดีในสายตาคนนอก เพราะเราไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางเราเป็นคนหัวโบราณคนเคร่งนิด ถือสาบางเรื่องค่อนข้างมาก เอาแต่ใจตนเอง แต่เราก็คิดว่าไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร น้องชายสองคนก็เป็นคนดี น่ารัก อาจดื้อไม่ฟัง แต่เรื่องพวกบุหรี่ สุรา การพนัน ไม่มีมาเป้นปัญหา ไม่เคยก่อเรื่องร้ายแรง
เรามาตั้งคำถามกับแม่ว่าต้องการอะไรจากลูกทั้งสาม แม่ต้องการเด็กที่เชื่อฟังทุกอย่าง สั่งอะไรก็ทำหมด ทั้งที่แม่รู้เต็มอกว่าบางทีไม่ดี แต่ก็รั้น เราผจญเรื่องพวกนี้มาหลายปี มาน้ำตาตกในเพราะแม่ก็หลายครั้ง
น้องชายคนโตเพิ่งทำงาน เราไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้าน เพราะต้องทำงานบ้านสามหลัง หมาอีกตัว ดูแลป๊า ช่วยทำบัญชีกับเพิ่งเรียนจบโทได้ครึ่งปี แม่บอก น้องคนโตพึ่งพาได้คนเดียว ฉลาดกว่าใคร น้องคนเล็กโดนว่าเป็นเด็กหัวไม่ดี โดนตามใจเพราะไม่สบายแต่เด็ก
ส่วนเราเป็นลูกที่แม่ไม่ค่อยชม มีว่ามีเถียงเพราะเราไม่เห็นด้วยกับแม่หลายอย่าง แม่เรียนมาน้อย แต่งงานตั้งแต่เด็ก ภาระเยอะเลี้ยงน้องเลี้ยงหลานเป็นฝูง ตอนเด็กก็ไม่มีเวลาบอกยกน้องให้เราดูแล สิ่งที่เราเสียใจแม่บอกดูแลแล้วเป็นไง ทำไมถึงเละเทะ คือของในห้องน้องชาย อาจยุ่งบ้าง แต่ที่ทำบ้างเก็บบ้างไม่อยากทำไรเยอะ เพราะเค้าจะมาว่าเราได้
เราจำได้แต่เด็ก น้องเราป่วยแม่รีบพาไปหาหมอ น้าๆเราคลอดลูกฟรือป่วยแม่รีบไปเยี่ยม แต่เรานอนรพ.มาหลายครั้ง มีนอนมาเป็นอาทิตย์ก็มีแม่บอกสำออย แม่ไม่เคยมาสักครั้ง โทรมายังไม่มีจนเราโทรไปบอกนอนรพ.นะ เค้าว่าเปลือง เราเคยขาหักค่ะ แม่เข้ารพ. เราเรียนเราวิ่งดูแลหมด กลางคืนนอนเฝ้าแม่ กลางวันเรียน ตอนเย็นกลับมาดูบ้าน แม่ไม่เคยเห็นอะไรเลย
เราเหนื่อยนะคะ กับหลายสิ่งหลายอย่างที่แม่ทำ แม่ไม่เคยถามว่าเราเป็นไง เราขาหักแม่ยังเฉย หักมาสองครั้ง สองข้าง ชีวิตเราพังเพราะตอนนั้นแม่ป่วยแล้วที่บ้านมีปัญหาเรื่องธุรกิจ ยอมทิ้งเฝือกเพราะจะได้ดูแลเต็มที่ เราทิ้งความฝัน ทิ้งอนาคตของเราเพราะน้องชายสองคนที่ไม่มีใครดูแล ทิ้งหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตเพื่อครอบครัว เราไม่เคยเสียดายนะคะ เพราะคิดว่าเป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องดูแลน้อง เราใช้เงินไปวันๆในสิ่งที่แม่มองเห็นว่าไร้สาระ แต่ไม่เคยรับรู้อะไร ทุกอย่างทำให้เราน้อยใจ น้องป่วย น้องสิวขึ้นแม่รีบหายามาทาให้ แต่เรานอนซมหลายวัน แม่เพิ่งรู้สึกมาถามว่าเราเป็นอะไร
วันนี้เราหลุดทุกอย่างที่เก็บไว้ เราที่เป็นลูกที่เข้มแข็ง ไม่เคยต้องการอะไรจากแม่ นอกจากเงิน ทำให้แม่น้ำตาคลอนิดจากสิ่งที่เราหลุด มันเป็นปมด้อยนะคะในชีวิตเราที่บ้านมีเงินพร้อม พ่อแม่ทำงานหนักไม่มีเวลา แต่ลูกยังอยู่ในระเบียบ เราทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อครอบครัวมาตลอด แต่มันก็เปล่าประโยชน์ในสายตาแม่
วันนี้เราว่าแม่หนักมาก ขุดมาทุกเรื่อง ว่าต้องการอะไรจากเรา มาตอนนี้มันสายไปไหม ตอนเด็กเรากับน้องต้องการแต่แม่ไม่มีให้ มาตอนนี้แม่ว่าง แม่อยากมาดูแลน่ะได้ แต่อย่าเข้ามายุ่งกับโลกส่วนตัวน้องเกินไป กิจการมีตั้งเยอะบอกให้เราดูแล เราดูแลแต่สั่งลูกน้องบางคนไม่ได้เพราะแม่ห้าม เราเลยยุ่งแบบห่างๆ ถึงเวลาเก็บเงิน เก็บ ถึงเวลาทำบัญชีทำ จบแค่นั้น อยากออกไปข้างนอกทำงาน แต่พ่อออยากให้ต่อเอก แล้ววกมาที่แม่บอกก็ตามใจ แต่ใครจะดูแลบ้าน (มีแม่บ้านมาช่วยแล้วก็เหอะ แต่มักอยู่กันไม่นานเพราะทนแม่เราไม่ไหว) ทุกครั้งที่ตื่นนอน เราจะคิดว่าวันนี้ต้องทำอะไร มีอะไรบ้างที่ต้องทำ เพราะเป็นลูกสาวถึงต้องทำงานบ้าน ดูแลบ้านทำได้หมด ชีวิตจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น แต่ก่อนมีพี่เลี้ยงดูแลทุกอย่าง ไม่ต้องรับรู้ปัญหาที่บ้าน อาจรู้แต่ไม่ยุ่ง เพราะถือสิทธิ์ของแม่
แต่ตอนแม่ป่วยโลกทุกอย่างของเราพังทลายต้องเริ่มต้นเข้ามายุ่ง แล้วทำให้ทะเลาะกับแม่มากขึ้น แต่ก่อนไม่เคยว่า ไม่เคยยุ่ง อาจยุ่งแต่น้อยมาก พอมายุ่งเพราะคิดถึงสุขภาพแม่ เราทำแม่เสียใจหลายครั้ง เราคิดมากป่วยหนักหลายครั้ง ทุกครั้งเราเสียใจแต่ต้องทำ เพราะแม่หัวดื้อ บางมุมมองทั้งที่รู้ว่าผิดก็ยังรั้นจะทำ ถ้าตอนนั้นเราไม่ยุ่ง ชีวิตเราอาจเป็นสุข ไม่ทะเลาะกับแม่ แต่ครอบครัวจะลำบาก แม่เราคงสุขฃาพแย่ เราอาจไม่ได้เป็นลูกที่แม่หวัง แต่อย่างน้อยเราทำให้ครอบครัวเราไม่ลำบาก น้องมีความสุข แม่มีความสุขมากกว่าแต่ก่อน ที่บ้านมีความสงบไม่ยุ่งยากก็ดีใจแล้วค่ะ
ปล. หลายครั้งที่เราเห็นคนยิ้ม แต่ดวงตามันไม่ยิ้มภายนอกครอบครัวที่มีเงิน ไม่ได้มีความสุข แต่ละคนมีปัญหากันมากน้อยแตกต่างกัน บางคนคิดน้อยคิดมาก มุมมองไม่เหมือนกัน เพราะแตกต่างกันด้านความคิด ชีวิตมันไม่ง่ายค่ะ และคงไม่ง่ายตลอดชีวิต เราแค่อยากหยุดแล้วมีความสุขให้มากขึ้น ทุกข์บ้างสุขบ้างมันก็โอเค ขอบคุณนะคะที่อ่าน
เหนื่อยไหมกับคำว่าลูกที่ดี เพราะพ่อแม่แต่ละคนต้องการลูกที่ดีไม่เท่ากัน
ปีนี้เราอายุ25ค่ะ เรียนจบโท ช่วยงานที่บ้าน ชีวิตเหมือนดีในสายตาคนนอก เพราะเราไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางเราเป็นคนหัวโบราณคนเคร่งนิด ถือสาบางเรื่องค่อนข้างมาก เอาแต่ใจตนเอง แต่เราก็คิดว่าไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร น้องชายสองคนก็เป็นคนดี น่ารัก อาจดื้อไม่ฟัง แต่เรื่องพวกบุหรี่ สุรา การพนัน ไม่มีมาเป้นปัญหา ไม่เคยก่อเรื่องร้ายแรง
เรามาตั้งคำถามกับแม่ว่าต้องการอะไรจากลูกทั้งสาม แม่ต้องการเด็กที่เชื่อฟังทุกอย่าง สั่งอะไรก็ทำหมด ทั้งที่แม่รู้เต็มอกว่าบางทีไม่ดี แต่ก็รั้น เราผจญเรื่องพวกนี้มาหลายปี มาน้ำตาตกในเพราะแม่ก็หลายครั้ง
น้องชายคนโตเพิ่งทำงาน เราไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้าน เพราะต้องทำงานบ้านสามหลัง หมาอีกตัว ดูแลป๊า ช่วยทำบัญชีกับเพิ่งเรียนจบโทได้ครึ่งปี แม่บอก น้องคนโตพึ่งพาได้คนเดียว ฉลาดกว่าใคร น้องคนเล็กโดนว่าเป็นเด็กหัวไม่ดี โดนตามใจเพราะไม่สบายแต่เด็ก
ส่วนเราเป็นลูกที่แม่ไม่ค่อยชม มีว่ามีเถียงเพราะเราไม่เห็นด้วยกับแม่หลายอย่าง แม่เรียนมาน้อย แต่งงานตั้งแต่เด็ก ภาระเยอะเลี้ยงน้องเลี้ยงหลานเป็นฝูง ตอนเด็กก็ไม่มีเวลาบอกยกน้องให้เราดูแล สิ่งที่เราเสียใจแม่บอกดูแลแล้วเป็นไง ทำไมถึงเละเทะ คือของในห้องน้องชาย อาจยุ่งบ้าง แต่ที่ทำบ้างเก็บบ้างไม่อยากทำไรเยอะ เพราะเค้าจะมาว่าเราได้
เราจำได้แต่เด็ก น้องเราป่วยแม่รีบพาไปหาหมอ น้าๆเราคลอดลูกฟรือป่วยแม่รีบไปเยี่ยม แต่เรานอนรพ.มาหลายครั้ง มีนอนมาเป็นอาทิตย์ก็มีแม่บอกสำออย แม่ไม่เคยมาสักครั้ง โทรมายังไม่มีจนเราโทรไปบอกนอนรพ.นะ เค้าว่าเปลือง เราเคยขาหักค่ะ แม่เข้ารพ. เราเรียนเราวิ่งดูแลหมด กลางคืนนอนเฝ้าแม่ กลางวันเรียน ตอนเย็นกลับมาดูบ้าน แม่ไม่เคยเห็นอะไรเลย
เราเหนื่อยนะคะ กับหลายสิ่งหลายอย่างที่แม่ทำ แม่ไม่เคยถามว่าเราเป็นไง เราขาหักแม่ยังเฉย หักมาสองครั้ง สองข้าง ชีวิตเราพังเพราะตอนนั้นแม่ป่วยแล้วที่บ้านมีปัญหาเรื่องธุรกิจ ยอมทิ้งเฝือกเพราะจะได้ดูแลเต็มที่ เราทิ้งความฝัน ทิ้งอนาคตของเราเพราะน้องชายสองคนที่ไม่มีใครดูแล ทิ้งหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตเพื่อครอบครัว เราไม่เคยเสียดายนะคะ เพราะคิดว่าเป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องดูแลน้อง เราใช้เงินไปวันๆในสิ่งที่แม่มองเห็นว่าไร้สาระ แต่ไม่เคยรับรู้อะไร ทุกอย่างทำให้เราน้อยใจ น้องป่วย น้องสิวขึ้นแม่รีบหายามาทาให้ แต่เรานอนซมหลายวัน แม่เพิ่งรู้สึกมาถามว่าเราเป็นอะไร
วันนี้เราหลุดทุกอย่างที่เก็บไว้ เราที่เป็นลูกที่เข้มแข็ง ไม่เคยต้องการอะไรจากแม่ นอกจากเงิน ทำให้แม่น้ำตาคลอนิดจากสิ่งที่เราหลุด มันเป็นปมด้อยนะคะในชีวิตเราที่บ้านมีเงินพร้อม พ่อแม่ทำงานหนักไม่มีเวลา แต่ลูกยังอยู่ในระเบียบ เราทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อครอบครัวมาตลอด แต่มันก็เปล่าประโยชน์ในสายตาแม่
วันนี้เราว่าแม่หนักมาก ขุดมาทุกเรื่อง ว่าต้องการอะไรจากเรา มาตอนนี้มันสายไปไหม ตอนเด็กเรากับน้องต้องการแต่แม่ไม่มีให้ มาตอนนี้แม่ว่าง แม่อยากมาดูแลน่ะได้ แต่อย่าเข้ามายุ่งกับโลกส่วนตัวน้องเกินไป กิจการมีตั้งเยอะบอกให้เราดูแล เราดูแลแต่สั่งลูกน้องบางคนไม่ได้เพราะแม่ห้าม เราเลยยุ่งแบบห่างๆ ถึงเวลาเก็บเงิน เก็บ ถึงเวลาทำบัญชีทำ จบแค่นั้น อยากออกไปข้างนอกทำงาน แต่พ่อออยากให้ต่อเอก แล้ววกมาที่แม่บอกก็ตามใจ แต่ใครจะดูแลบ้าน (มีแม่บ้านมาช่วยแล้วก็เหอะ แต่มักอยู่กันไม่นานเพราะทนแม่เราไม่ไหว) ทุกครั้งที่ตื่นนอน เราจะคิดว่าวันนี้ต้องทำอะไร มีอะไรบ้างที่ต้องทำ เพราะเป็นลูกสาวถึงต้องทำงานบ้าน ดูแลบ้านทำได้หมด ชีวิตจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น แต่ก่อนมีพี่เลี้ยงดูแลทุกอย่าง ไม่ต้องรับรู้ปัญหาที่บ้าน อาจรู้แต่ไม่ยุ่ง เพราะถือสิทธิ์ของแม่
แต่ตอนแม่ป่วยโลกทุกอย่างของเราพังทลายต้องเริ่มต้นเข้ามายุ่ง แล้วทำให้ทะเลาะกับแม่มากขึ้น แต่ก่อนไม่เคยว่า ไม่เคยยุ่ง อาจยุ่งแต่น้อยมาก พอมายุ่งเพราะคิดถึงสุขภาพแม่ เราทำแม่เสียใจหลายครั้ง เราคิดมากป่วยหนักหลายครั้ง ทุกครั้งเราเสียใจแต่ต้องทำ เพราะแม่หัวดื้อ บางมุมมองทั้งที่รู้ว่าผิดก็ยังรั้นจะทำ ถ้าตอนนั้นเราไม่ยุ่ง ชีวิตเราอาจเป็นสุข ไม่ทะเลาะกับแม่ แต่ครอบครัวจะลำบาก แม่เราคงสุขฃาพแย่ เราอาจไม่ได้เป็นลูกที่แม่หวัง แต่อย่างน้อยเราทำให้ครอบครัวเราไม่ลำบาก น้องมีความสุข แม่มีความสุขมากกว่าแต่ก่อน ที่บ้านมีความสงบไม่ยุ่งยากก็ดีใจแล้วค่ะ
ปล. หลายครั้งที่เราเห็นคนยิ้ม แต่ดวงตามันไม่ยิ้มภายนอกครอบครัวที่มีเงิน ไม่ได้มีความสุข แต่ละคนมีปัญหากันมากน้อยแตกต่างกัน บางคนคิดน้อยคิดมาก มุมมองไม่เหมือนกัน เพราะแตกต่างกันด้านความคิด ชีวิตมันไม่ง่ายค่ะ และคงไม่ง่ายตลอดชีวิต เราแค่อยากหยุดแล้วมีความสุขให้มากขึ้น ทุกข์บ้างสุขบ้างมันก็โอเค ขอบคุณนะคะที่อ่าน