ไม่เอาอารมณ์นะค่ะ แต่ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ
แค่รู้สึกว่าคนเราสมัยนี้ไม่ค่อยมีความคิดเป็นของตัวเองเท่าไหร่ ค่อนข้างจะถูกชักจูงความคิดได้ง่าย แล้วก็ค่อนข้างเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่อยู่มาก ยิ่งเป็นสังคมเมืองยิ่งรู้สึกว่าคนเราปัจจุบันไม่เห็นแก่คนอื่นเลย อยากทราบจริงๆค่ะว่า มีความสุขจริงๆหรอค่ะ ? แล้วอะไรที่คิดว่าทำแล้วมีความสุข ?
ไม่ได้แค่รู้สึกว่าใช้ชีวิตลำบากแค่ในชีวิตจริง ขนาดในโลกออนไลน์ยังรู้สึกว่าอยู่ยากมากกว่าเดิมมาก ทำไมคนเราถึงใจแคบกันจังค่ะ? ทำไมคนส่วนมากชอบตัดสินคนอื่นด้วยความรู้สึกของตัวเอง? แล้วเคยมานั่งคิดทบทวนบ้างมั้ยค่ะว่าสิ่งที่ทำลงไปแต่ละอย่าง ถูกหรือผิด แย่หรือดี มีคุณค่าหรือไม่
ขอยกตัวอย่างนะค่ะ .. คอมเม้นใต้ข่าว
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรสุดท้าย ก็ไปจบลงที่เรื่องการเมือง คือมันอ่านแล้วรู้สึกแย่กับสังคมไทยมากจริงๆนะค่ะ มันหดหู่ รู้สึกกลัวความคิดของลูกหลานพวกคนที่เม้น ทำไมไม่ชอบแล้วต้องยัดเยียดให้คนอื่นไม่ชอบด้วยหล่ะค่ะ? สงสัยมากว่าทำไมต้องใช้อารมณ์ ทำไมไม่ใช้เหตุผลคุยกัน ประมาณว่า ทำไมชอบนายกปู ทำไมชอบลุงตู่ ทำไมไม่ชอบคนนี้ ทำไมไม่ชอบคนนั้น ไม่ใช่เอาแต่พูดว่า ชอบปู=เสื้อแดง ชอบลุง=ฝ่ายทหาร
เห้ยยยย!!! เดี๋ยวนะๆๆ ทำไมรีบเป็นศัตรูกันจัง แค่เม้นเดียวก็เกียจกะนได้ทั้งชาติเลยจริงๆนะ คือทำไมไม่ลองเปิดใจกันบ้าง สงสารประเทศไทยนะ ทั้งๆที่เราก็พูดภาษาเดียวกัน กินนอนบนแผ่นดินเดียวกัน ทำไมเราต้องทะเลาะกันด้วย แบ่งแยกกันแล้วได้อะไรหรอค่ะ?
แค่รู้สึกว่าคิดถึงภาพที่สมัยเด็กเคยเจอ คนข้างบ้านมีอะไรแบ่งกันกินแบ่งกันใช้ เวลาไปต่างจังหวัดมีแต่คนต้อนรับ แม้ว่าจะไม่รู้จักกันก็ตาม ไปเที่ยวไหนก็ซื้อของฝากคนรู้จัก มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน พูดจาไม่ทำร้ายน้ำใจกัน ไม่กระแหนะกะแหน ไม่คิดเล็กคิดน้อย ไม่เกียจกันง่ายๆแบบทุกๆวันนี้
แล้วที่สำคัญกว่านั้น รู้สึกว่าสังคมมันไม่หน้าอยู่เพราะคนพูดคำว่าขอโทษ และขอบคุณไม่เป็น คำนี้สำคัญมากนะค่ะ เท่าที่จำความได้ตอนที่เรียนอนุบาล ครูสอนเสมอว่าให้พูดให้ติดปาก จนทุกวันนี้ ไม่เคยได้ยินคำว่าขอโทษจากปากใครเลย คือทำอะไรนิดหน่อยมองหน้าจะเอาเรื่องกันท่าเดียว ในมุมมองอีกมุมมองนึงแค่พูดคำว่า ขอโทษจริงๆค่ะ ก็ดูจะจบง่ายกว่า
ทุกวันนี้เก็บตัวค่ะ อยู่กันแบบอึดอัด ไม่อยากพบใครใหม่ๆ กลัว ไม่รู้จะทำตัวยังไงจริงๆ โลกสวยไปก็ด่า โลกมืดก็ไม่มีใครชอบ แล้วอะไรหรอค่ะ ที่ต้องการกันจริงๆ ??
อยากขอความเห็นใจ อยากให้คนส่วนมากทำสังคมให้น่าอยู่ขึ้นเหมือนสมัยก่อนได้มั้ยค่ะ? พ่อกับแม่พูดเสมอว่า หากเราทำถูกต้องแล้ว ก็อย่ากลัวที่จะมีใครว่า อย่างน้อยเราก็มั่นใจว่าเราทำถูกต้องแล้ว ทำดีแล้ว ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนะค่ะ อย่างน้อยที่สุดก็คือสบายใจ
หรือใครมีเหตุผล หรือมีอะไรอยากพูดบ้าง คิดอะไรยังไง รบกวนแชร์ความคิดกันนะค่ะ
หากพิมพ์ผิดพลาดหรือทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ
ไม่ค่อยเข้าใจในความเป็นคนไทย
แค่รู้สึกว่าคนเราสมัยนี้ไม่ค่อยมีความคิดเป็นของตัวเองเท่าไหร่ ค่อนข้างจะถูกชักจูงความคิดได้ง่าย แล้วก็ค่อนข้างเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่อยู่มาก ยิ่งเป็นสังคมเมืองยิ่งรู้สึกว่าคนเราปัจจุบันไม่เห็นแก่คนอื่นเลย อยากทราบจริงๆค่ะว่า มีความสุขจริงๆหรอค่ะ ? แล้วอะไรที่คิดว่าทำแล้วมีความสุข ?
ไม่ได้แค่รู้สึกว่าใช้ชีวิตลำบากแค่ในชีวิตจริง ขนาดในโลกออนไลน์ยังรู้สึกว่าอยู่ยากมากกว่าเดิมมาก ทำไมคนเราถึงใจแคบกันจังค่ะ? ทำไมคนส่วนมากชอบตัดสินคนอื่นด้วยความรู้สึกของตัวเอง? แล้วเคยมานั่งคิดทบทวนบ้างมั้ยค่ะว่าสิ่งที่ทำลงไปแต่ละอย่าง ถูกหรือผิด แย่หรือดี มีคุณค่าหรือไม่
ขอยกตัวอย่างนะค่ะ .. คอมเม้นใต้ข่าว
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรสุดท้าย ก็ไปจบลงที่เรื่องการเมือง คือมันอ่านแล้วรู้สึกแย่กับสังคมไทยมากจริงๆนะค่ะ มันหดหู่ รู้สึกกลัวความคิดของลูกหลานพวกคนที่เม้น ทำไมไม่ชอบแล้วต้องยัดเยียดให้คนอื่นไม่ชอบด้วยหล่ะค่ะ? สงสัยมากว่าทำไมต้องใช้อารมณ์ ทำไมไม่ใช้เหตุผลคุยกัน ประมาณว่า ทำไมชอบนายกปู ทำไมชอบลุงตู่ ทำไมไม่ชอบคนนี้ ทำไมไม่ชอบคนนั้น ไม่ใช่เอาแต่พูดว่า ชอบปู=เสื้อแดง ชอบลุง=ฝ่ายทหาร
เห้ยยยย!!! เดี๋ยวนะๆๆ ทำไมรีบเป็นศัตรูกันจัง แค่เม้นเดียวก็เกียจกะนได้ทั้งชาติเลยจริงๆนะ คือทำไมไม่ลองเปิดใจกันบ้าง สงสารประเทศไทยนะ ทั้งๆที่เราก็พูดภาษาเดียวกัน กินนอนบนแผ่นดินเดียวกัน ทำไมเราต้องทะเลาะกันด้วย แบ่งแยกกันแล้วได้อะไรหรอค่ะ?
แค่รู้สึกว่าคิดถึงภาพที่สมัยเด็กเคยเจอ คนข้างบ้านมีอะไรแบ่งกันกินแบ่งกันใช้ เวลาไปต่างจังหวัดมีแต่คนต้อนรับ แม้ว่าจะไม่รู้จักกันก็ตาม ไปเที่ยวไหนก็ซื้อของฝากคนรู้จัก มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน พูดจาไม่ทำร้ายน้ำใจกัน ไม่กระแหนะกะแหน ไม่คิดเล็กคิดน้อย ไม่เกียจกันง่ายๆแบบทุกๆวันนี้
แล้วที่สำคัญกว่านั้น รู้สึกว่าสังคมมันไม่หน้าอยู่เพราะคนพูดคำว่าขอโทษ และขอบคุณไม่เป็น คำนี้สำคัญมากนะค่ะ เท่าที่จำความได้ตอนที่เรียนอนุบาล ครูสอนเสมอว่าให้พูดให้ติดปาก จนทุกวันนี้ ไม่เคยได้ยินคำว่าขอโทษจากปากใครเลย คือทำอะไรนิดหน่อยมองหน้าจะเอาเรื่องกันท่าเดียว ในมุมมองอีกมุมมองนึงแค่พูดคำว่า ขอโทษจริงๆค่ะ ก็ดูจะจบง่ายกว่า
ทุกวันนี้เก็บตัวค่ะ อยู่กันแบบอึดอัด ไม่อยากพบใครใหม่ๆ กลัว ไม่รู้จะทำตัวยังไงจริงๆ โลกสวยไปก็ด่า โลกมืดก็ไม่มีใครชอบ แล้วอะไรหรอค่ะ ที่ต้องการกันจริงๆ ??
อยากขอความเห็นใจ อยากให้คนส่วนมากทำสังคมให้น่าอยู่ขึ้นเหมือนสมัยก่อนได้มั้ยค่ะ? พ่อกับแม่พูดเสมอว่า หากเราทำถูกต้องแล้ว ก็อย่ากลัวที่จะมีใครว่า อย่างน้อยเราก็มั่นใจว่าเราทำถูกต้องแล้ว ทำดีแล้ว ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนะค่ะ อย่างน้อยที่สุดก็คือสบายใจ
หรือใครมีเหตุผล หรือมีอะไรอยากพูดบ้าง คิดอะไรยังไง รบกวนแชร์ความคิดกันนะค่ะ
หากพิมพ์ผิดพลาดหรือทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ