คุณเคยเห็นตัวเองตายไม๊?
คุณอยากรู้ว่าตัวเองตายยังไงบ้างไม๊?
คุณอยากรู้ไม๊ว่าชาติที่แล้วมีจริงรึเปล่า?
ถ้าคุณรู้....แล้วคุณจะทำอะไร?
เรื่องบางเรื่องมิ้นเขียนมิ้นเล่าอะไรลงไปในบันทึกเพื่อนๆที่อ่านไม่ต้องเชื่อซะทุกเรื่องก็ได้
เพราะมันไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้ มิ้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง
ถ้าคนที่อ่าน...ก็คิดซะว่าอ่านเอามันส์...
ส่วนมิ้น....มิ้นจะเขียนบันทึกเรื่องราวในสิ่งที่มิ้นอยากจำและยังหาคำตอบไม่ได้จากฝันบ้าง จากภาพที่นั่งสมาธิบ้าง
และหวังว่าซักวัน มิ้นอาจจะได้คำตอบที่ดี
เข้าเรื่องกันดีกว่า "คุณเคยเห็นตัวเองตายไม๊.....?"
มิ้นเคยเห็นตัวเองตายนะ 2 เหตุการณ์
เหตุการณ์ที่ 1
มิ้นถูกจับเป็นเชลย (ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ชายอ่ะ) ถูกจับเข้าไปในค่ายทหารแห่งหนึ่ง
ชุดแต่งกายของทหารไม่ใช่สีเขียวแบบของไทยหรอกนะ เหมือนจะเป็นสีกากีอ่อนๆ
เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนกลางวัน มีทหารนายหนึ่ง มาเรียกตัวเชลยออกมากลุ่มหนึ่งประมาณ 10-20 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีมิ้นด้วย
เขาให้เชลยกลุ่มนั้นยืนเรียงหน้ากระดาน โดยมีทหารยืมคุมอยู่ด้านหลังของทุกคน และประกาศ บอกจะให้อิสรภาพกับเชลย
แต่มีข้อแลกเปลี่ยนคือ จะต้องเป็นเป้าให้ทหารซ้อมยิงปืน...ถ้าคุณสามารถรอดจากกระสุนปืนได้ อิสรภาพจะเป็นของเรา
แล้วเขาก็เริ่มนับเลขถอยหลัง จาก 10 ไป 1 (ไม่น่าจะใช่ภาษาไทยอ่ะ)
สภาพโดยรอบเป็นท้องนา มีเชลยนับ 10 วิ่งไปข้างหน้าท่ามกลางแดดที่ร้อนละอุ
มิ้นจำได้ว่ามันวิ่งลำบากมาก เมื่อสิ้นเสียงของการนับเลข เสียงปืนก็ดังขึ้น
มิ้นเห็นภาพที่คนวิ่งแซงหน้ามิ้นไปล้มลง คนข้างๆมิ้นล้มลง
มิ้นหยุดแล้วหันหลังกลับไปดู มีเชลยกลุ่มต่อไป กำลังยืนเรียงแถวเพื่อเตรียมเป็นกลุ่มต่อไป
เสียงปืนยังต่อเนื่องเรื่อยๆ
เมื่อมิ้นหันหลังพร้อมจะวิ่งต่อ เสียงปืนนัดสุดท้ายที่มิ้นได้ยิน มันทำให้มิ้นล้มลง
มิ้นไม่รู้สึกเจ็บนะ แต่รู้ตัวว่าทิ้งตัวลงบนท้องนาที่มีต้นข้าวๆสูงๆขึ้นกว่าครึ่งตัวแล้วค่อยๆหลับตา....
เหตุการณ์ที่ 2
สึนามิเกินขึ้นครั้งแรกในไทยตอนปี 2547 แน่นอนว่ามิ้นต้องเกิดมาแล้ว เกิดมาได้ 14 ปีแล้วด้วย
ก่อนหน้านั้น ซักประมาณ 7 ขวบ มิ้นยังไม่รู้จักเจ้าคลื่นยักษ์สึนามินี้แน่นอน
มันเป็นภาพที่มิ้นเห็นอะไรไม่เยอะมากนัก
แต่มิ้นรู้ว่ามิ้นอยู่ริมทะเลที่มีหาดทรายทอดยาว...มีผู้คนเดินเล่นมากมาย ทั้งครอบครัว คู่รัก ลูกเด็กเล็กแดง
มิ้นไม่เห็นสภาพตอนที่น้ำกำลังลดหรอก ที่มิ้นเห็นทะเลแห้งๆ น้ำทะเลคงจะลดไปแล้ว
แล้วก็มีคลื่นลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นไกลๆ ค่อยๆสูงขึ้น
ผู้คนริมหาดมากมาย ต่างวิ่งเข้าหาฝั่งกันชุนละมุน รวมทั้งมิ้นด้วย
คลื่นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกทีๆ
มิ้นวิ่งหนีคลื่นเอาชีวิตรอดเหมือนคนอื่นๆ แต่การวิ่งบนทรายมันลำบากมากๆ
เพียงไม่กี่วินาทีหรอก มิ้นก็อยู่ที่โคนคลื่น และเข้าไปรวมอยู่ในคลื่น
จากนี้ภาพก็มัวไปหมด...มองอะไรไม่เห็น
และรู้สึกเหมือนตัวเองโดนปั่นในเครื่องซักผ้า...
ใครมีประสบการณ์ประมาณนี้มาแชร์ให้ฟังกันบ้างนะ
ปล. เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสั้นสำหรับมิ้นหรืออยากได้ตัวเลขอะไรนะ แต่ไม่รู้จะเลือกกระทู้ลงหมวดไหนดีค่ะ ...^^....
คุณเคยเห็นตัวเองตาไม๊
คุณอยากรู้ว่าตัวเองตายยังไงบ้างไม๊?
คุณอยากรู้ไม๊ว่าชาติที่แล้วมีจริงรึเปล่า?
ถ้าคุณรู้....แล้วคุณจะทำอะไร?
เรื่องบางเรื่องมิ้นเขียนมิ้นเล่าอะไรลงไปในบันทึกเพื่อนๆที่อ่านไม่ต้องเชื่อซะทุกเรื่องก็ได้
เพราะมันไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้ มิ้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง
ถ้าคนที่อ่าน...ก็คิดซะว่าอ่านเอามันส์...
ส่วนมิ้น....มิ้นจะเขียนบันทึกเรื่องราวในสิ่งที่มิ้นอยากจำและยังหาคำตอบไม่ได้จากฝันบ้าง จากภาพที่นั่งสมาธิบ้าง
และหวังว่าซักวัน มิ้นอาจจะได้คำตอบที่ดี
เข้าเรื่องกันดีกว่า "คุณเคยเห็นตัวเองตายไม๊.....?"
มิ้นเคยเห็นตัวเองตายนะ 2 เหตุการณ์
เหตุการณ์ที่ 1
มิ้นถูกจับเป็นเชลย (ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ชายอ่ะ) ถูกจับเข้าไปในค่ายทหารแห่งหนึ่ง
ชุดแต่งกายของทหารไม่ใช่สีเขียวแบบของไทยหรอกนะ เหมือนจะเป็นสีกากีอ่อนๆ
เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนกลางวัน มีทหารนายหนึ่ง มาเรียกตัวเชลยออกมากลุ่มหนึ่งประมาณ 10-20 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีมิ้นด้วย
เขาให้เชลยกลุ่มนั้นยืนเรียงหน้ากระดาน โดยมีทหารยืมคุมอยู่ด้านหลังของทุกคน และประกาศ บอกจะให้อิสรภาพกับเชลย
แต่มีข้อแลกเปลี่ยนคือ จะต้องเป็นเป้าให้ทหารซ้อมยิงปืน...ถ้าคุณสามารถรอดจากกระสุนปืนได้ อิสรภาพจะเป็นของเรา
แล้วเขาก็เริ่มนับเลขถอยหลัง จาก 10 ไป 1 (ไม่น่าจะใช่ภาษาไทยอ่ะ)
สภาพโดยรอบเป็นท้องนา มีเชลยนับ 10 วิ่งไปข้างหน้าท่ามกลางแดดที่ร้อนละอุ
มิ้นจำได้ว่ามันวิ่งลำบากมาก เมื่อสิ้นเสียงของการนับเลข เสียงปืนก็ดังขึ้น
มิ้นเห็นภาพที่คนวิ่งแซงหน้ามิ้นไปล้มลง คนข้างๆมิ้นล้มลง
มิ้นหยุดแล้วหันหลังกลับไปดู มีเชลยกลุ่มต่อไป กำลังยืนเรียงแถวเพื่อเตรียมเป็นกลุ่มต่อไป
เสียงปืนยังต่อเนื่องเรื่อยๆ
เมื่อมิ้นหันหลังพร้อมจะวิ่งต่อ เสียงปืนนัดสุดท้ายที่มิ้นได้ยิน มันทำให้มิ้นล้มลง
มิ้นไม่รู้สึกเจ็บนะ แต่รู้ตัวว่าทิ้งตัวลงบนท้องนาที่มีต้นข้าวๆสูงๆขึ้นกว่าครึ่งตัวแล้วค่อยๆหลับตา....
เหตุการณ์ที่ 2
สึนามิเกินขึ้นครั้งแรกในไทยตอนปี 2547 แน่นอนว่ามิ้นต้องเกิดมาแล้ว เกิดมาได้ 14 ปีแล้วด้วย
ก่อนหน้านั้น ซักประมาณ 7 ขวบ มิ้นยังไม่รู้จักเจ้าคลื่นยักษ์สึนามินี้แน่นอน
มันเป็นภาพที่มิ้นเห็นอะไรไม่เยอะมากนัก
แต่มิ้นรู้ว่ามิ้นอยู่ริมทะเลที่มีหาดทรายทอดยาว...มีผู้คนเดินเล่นมากมาย ทั้งครอบครัว คู่รัก ลูกเด็กเล็กแดง
มิ้นไม่เห็นสภาพตอนที่น้ำกำลังลดหรอก ที่มิ้นเห็นทะเลแห้งๆ น้ำทะเลคงจะลดไปแล้ว
แล้วก็มีคลื่นลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นไกลๆ ค่อยๆสูงขึ้น
ผู้คนริมหาดมากมาย ต่างวิ่งเข้าหาฝั่งกันชุนละมุน รวมทั้งมิ้นด้วย
คลื่นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกทีๆ
มิ้นวิ่งหนีคลื่นเอาชีวิตรอดเหมือนคนอื่นๆ แต่การวิ่งบนทรายมันลำบากมากๆ
เพียงไม่กี่วินาทีหรอก มิ้นก็อยู่ที่โคนคลื่น และเข้าไปรวมอยู่ในคลื่น
จากนี้ภาพก็มัวไปหมด...มองอะไรไม่เห็น
และรู้สึกเหมือนตัวเองโดนปั่นในเครื่องซักผ้า...
ใครมีประสบการณ์ประมาณนี้มาแชร์ให้ฟังกันบ้างนะ
ปล. เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสั้นสำหรับมิ้นหรืออยากได้ตัวเลขอะไรนะ แต่ไม่รู้จะเลือกกระทู้ลงหมวดไหนดีค่ะ ...^^....