ที่ยังเจ็บเพราะเขา(แฟนเก่า) หรือเพราะเราทำตัวเอง?

สวัสดีคะ วันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์ของชีวิตรักเราให้ฟัง คือตอนนี้เราหาทางออกไม่เจอ มันอึดอัดมาก เราไม่สามารถออกจากจุดๆนี้ได้เลย เริ่มต้นเลยนะคะ เราก็เป็นคู่รักเหมือนคู่อื่นทั่วไป แต่เราจะแตกต่างจากคู่อื่นคือเรากับแฟนอายุห่างกันถ้าจะพูดง่ายๆก็คือเหมือนคบผู้ชายที่เด็กกว่าซึ่งเป็นสาเหตุให้แม่และทางบ้านเรารับไม่ได้มาก ที่คบผู้ชายที่เด็กกว่าเพราะแม่คิดว่าจะไปเอาอะไรกับอิแค่เด็ก ตอนนั้นคือเราไม่ฟังแม่มากๆเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงแรกๆที่เราคบกับเขา เรารักเราหลงเขามากเพราะเขาคือคนที่เราชอบแร้วเขาก็ชอบเราถึงได้มาคบกัน มันเป็นความรุ้สึกที่ฟินมาก เราขอแทนชื่อเเฟนเราว่าเอนะ ปกติส่วนมากเรามีแฟนครอบครัวเราจะไม่ค่อยรู้ แต่กับเอครอบครัวเรารุ้เพราะจับได้ว่าเรามาบ้านเอ คือความรุ้สึกเราก็แค่มาบ้านไง เขาพาเรามาบ้านมาเจอพ่อกับแม่ ซึ้งตอนนั้นมันเหมือนฝัน เราคบกับใครมาไม่เคยมีใครทำขนาดนี้ พ่อแม่กับพี่สาวของเอบอกเราว่าเอไม่เคยพาใครมาบ้านให้พ่อกับแม่รับรู้เลยนอกจากเราคนแรก ได้ยินแบบนั้นเรายิ่งรักเอมากขึ้นไปอีก เรามาอยู่บ้านเอ มาเล่นกับครอบครัวเอบ่อยมาก ช่วงนั้นเราติดเขามากแทบจะไม่อยากห่างเลย แต่แม่รับไม่ได้จนตีเรา ด่าเราสารพัดทั้งที่ไม่เคยทำกับเรามาก่อนจะบังคับให้เราเลิกกับผู้ชายคนนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายเอกับครอบครัวก็พาเราผ่านพ้นปัญหานี้มาได้จนแม่เราใจอ่อนยอมให้ไปหาทางบ้านเอได้แต่ต้องอยู่ในขอบเขต เราจะไม่ขอเล่านะว่าปัญหาที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเราทั้งสองคืออะไรบ้าง แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี เพราะทางพ่อแม่เอกับพี่สาวเอรักเรามาก ทั้งป้าเอก็รักก็เอ็นดูเรา เเม้แต่ทำบุญรวมญาติครอบครัวเอก็ยังพาเราไปด้วย ไปเที่ยวด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกันจนมันกลายเป็นความมโนของเราว่าเอกับเราคงจะไม่มีทางได้เลิกกัน  เพราะที่ผ่านมาเรารักกันมาก เขาไม่เคยนอกใจเราเลยเอบอกกับเราเสมอว่าเอจะไม่มีวันทิ้งเราเพราะเราดีและดูแลเขาดีขนาดนี้ เราขอพูดเลยนะว่าเราทำเพื่อเขามาแทบทุกอย่าง เขาอยากได้อะไรอยากกินอะไรแค่เราบ่นๆผ่านหูเราก็ไปหามาให้แร้ว เราคอยเติมเงินให้เงินใช้ทั้งที่เขาไม่ได้ขอ ส่วนเรื่องที่เขาขอแม้มันจะทำให้เราทำใจยากมากและเราก็ยังไม่เคยให้ใคร แต่สุดท้ายเราก็ให้ เรายอมรับว่าเรามีอะไรกับเขา ทุกครั้งที่มาบ้านเอ เรากับเอจะนอนด้วยกัน เราบอกเราว่าขอแค่ครั้งเดียว แต่สุดท้ายเราก็ฝืนอารมตัวเองไม่ได้ ทุกครั้งที่นอนด้วยกันเอกับเราก็มีอะไรกัน แต่ครอบครัวทั้งสองฝ่ายไม่รุ้ เรายอมรับนะว่ามันไม่ดี แต่เอกับเราก็ป้องกันทุกครั้ง ความรักของเรากำลังไปได้สวย สวยจนมองไม่เห็นทางที่จะแยกจากกัน แต่สุดท้ายมันก็พังลงเพราะอยู่ๆเอก็บอกว่าไม่ได้รักเรา เรารับไม่ได้แบบสุดๆมันเจ็บจนไม่รุ้ว่าจะรับมือกับมันยังไง เราคิดเสมอว่าแล้วที่ผ่านมาละกว่าจะผ่านอะไรๆด้วยกันมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำร่วมกันมามันคืออะไร เราแทบจะเป็นบ้าร้องไห้จนเข้าโรงบาลนอนให้น้ำเกลือให้แร้วให้อีกแต่เอก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย  กลายเป็นคนเฉยชาไม่มีหัวใจสุดท้ายก็มีแค่แม่เราที่คอยอยู่ข้างๆเรา กัลครอบครัวเอที่คอยให้กำลังใจเพราะเขาไม่ได้อยากให้เลิกกัน แต่เราเจ็บแล้วไม่จำ เรากลับมาบ้านเออีกครั้ง แต่มันไม่เหมือนเดิมเเล้ว ปกติถ้าเรามาบ้านเราก็จะนอนกับเอ ไปไหนมาไหนกับเอ แต่ตอนนี้เราต้องอยู่กับพ่อแม่กับพี่สาวเอ ทุกคนก็พยายามปลอบเราว่าอย่าคิดมาก เดี๋ยวเอก็สำนึกได้เองเพราะตอนนี้เอยังเด็ก เราก็พยายามยิ้มแต่มันก็ฝืนไว้ไม่ได้มาก อยู่บ้านเดียวกันต้องมาอยู่ในสถานที่ ที่เราเคยอยู่ด้วยกันเคยรักกันแต่ตอนนี้เเม้แต่เดินผ่านกัน เจอหน้ากันอยู่บ้านเดียวกันเเต่เอกับไม่พูดไม่คุยเหมือนเราไม่ได้อยู่ตรงนั้น เราคิดนะว่าเราจะรับได้แต่สุดท้ายเราทนไม่ไหวเราทั้งกอดทั้งยกมือไหว้ให้เอกลับมา นั่งคุกเข่ากอดขาร้องจะเป็นจะตายแต่เอกลับพูดแค่ว่ากลับไปไม่ได้เราแย่มากเราเหมือนคนไม่มีค่ายอมเขาทุกอย่างเพื่อที่จะให้เขากลับมา จนพ่อกับแม่และพี่สาวเอเป็นทุกข์ไปด้วยเพราะเรื่องเรากับเอ พ่อกับแม่พยายามปลอบเราทุกครั้งที่เราร้องไห้เรื่องเอ แม่เอ้เข้ามากอดเรามาร้องไห้กับเราบอกกับเราว่าเเม่เข้าใจว่าหนูรู้สึกยังไง คิดซะว่าได้มาเห็นได้มาคอยดูแลอยู่ใกล้ๆแค่นี้ก็ดีมากแล้วเนาะลูก เราฟังคำนี้แล้วเราแทบจะขาดใจ เรามีสิทแค่นี้ แค่นี้จริงๆ จนตอนนี้ผ่านมาแล้วสองเดือนที่เราเลิกกับเอแบบที่ตัดขาดเพราะเราไม่ติดต่ออะไรเเล้ว แต่ถามว่าเวลาสองเดือนที่ผ่านมาเวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลย เราจมปลักกับอดีตไม่ยอมเปิดหูเปิดตา รักแค่เอคิดถึงเเต่เอ ผ่านช่วงเวลาที่ต้องร้องไห้อีกครั้งเพราะรู้ข่าวว่าเอมีเอมีเเฟนใหม่ ทั้งๆที่ตอนจะเลิกเอบอกเราว่าไม่รัก อยากอยู่คนเดียว แต่มันกลับเป็นแค่ข้ออ้างของคนหมดใจ พอเรารู้ว่าเอมีเเฟนใหม่เป็นอีกครั้งที่เรากลับมาอาการหนักอีกครั้งเราเข้าไปดูเฟส ไอจีพยายามรับรู้ทุกอย่างแล้วบอกตัวเองว่าดูไว้แล้วก็เจ็บให้พอ หลังจากนั้น็ไม่ต้องไปรับรู้อะไรให้เจ็บอีก แล้วเราก็ไม่รับรู้อะไรของเอจิงๆคะห้ามตัวเอง แต่ถามว่ายังทำใจได้ไหม ก็ตอบเลยว่าไม่เพราะเรายังติดต่อกับครอบครัวเขาตลอดเราเลยตัดไม่ได้ แม่กับพ่อเอโทรมาหาเราแทบทุกวันไม่ต่างจากพ่อแม่เรา เป็นห่วงเราให้ตังค์เราใช้ เจ็บที่สุดคือพ่อพยามบอกเราเสมอว่าเอไม่มีใคร กลับมาดีกันนะลูกพ่อจะได้มีความสุข เราเจ็บที่ต้องฟังคำพูดนี้ ไม่ใช่พ่อผิดที่พูดแบบนี้ แต่มันผิด ผิดที่ลูกชายพ่อหมดรักหนูไปแล้ว มาจนถึงวันนี้วันที่เรากลับมาบ้านเออีกครั้ง และครั้งนี้คือครั้งแรกที่เราต้องเจอเอจากที่เราทำใจมานาน บอกความรู้สึกตอนนี้เลยนะ เรารักเขาเหมือนเดิม ทุกอย่างเรายังเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้เราเข้มเเข็งขึ้นไม่ร้องไม่วุ่นวายกับเอ เราก็อยู่ในส่วนของเรา อยู่กับพ่อกับแม่กับพี่สาวเอ แต่ความรู้สึกนี้มันก็ไม่ได้ดีอะไรเลยนะ เพราะเราก็ฝืนไว้เยอะเหมือนกัน ฝืนที่จะต้องเจอต้องทำตัวเข้มเเข็งทุกวัน ฝืนที่ต้องเจอเขาแต่เราทำได้แค่มอง มองเขาเดินผ่าน แอบมองเวลาที่เขาหลับ ทั้งที่รู้ว่าเขาก็อึดอัดที่เราอยู่ที่นี่ เราไม่รักเผลอเขาอาจจะเกียจเราไปแล้วก็ได้ บางครั้งที่เราลืมไม่ได้มันก็อาจจะเป็นเพราะเราทำตัวเราเองก็ได้ ไม่ใช่เหตุผลอื่นอะไรเลย