ปีศาจในวัยเด็ก ..........

ช่วยวิจารณ์ด้วยนะคะ ^^ จะได้นำไปปรับปรุงคะ                  เพื่ออัตถรสที่ดีในการอ่าน แนะนำเปิดเพลงนี้ไปด้วยคะ

คุณเคยมีปีศาจที่คุณกลัวในวัยเด็กบ้างไหม ?  สำหรับฉันมันคือ เจ้าตัวตลก ที่ไม่ตลกแถมทำจิตตกอีกตะหาก  การจ้องมองมัน ทำให้รู้สึกแปลกๆขนลุก …. มันไม่ตลกเอาเลยจริงๆ มันดูโรคจิตเหมือนปีศาจที่ทาหน้าแดงกับลูกบอลประหลาดมาไว้ที่จมูก และท่าทางที่เป็นมิตรเกินพอดีนั้นอีก มันดูคล้ายการจู่โจมมากกว่าในสายตาของฉัน   การกลัวตัวตลกของฉันมันเริ่มตั้งแต่ที่ฉันอายุ 7 ขวบ เห็นจะได้   มันเริ่มจาก หนังเรื่องนึ่ง ที่ฉายในช่องทรู  มันมีเนื้อเรื่องทำนองที่ว่า มีกลุ่มคนหลงเข้าไปในสวนสนุกและถูกฆ่าอย่างโรคจิตโดยเจ้าตัวตลก มันยิ้มและดูร่างเริง นั้นละเป็นตัวจุดชนวนที่ทำให้ฉันกลัวและเกลียดมันมากขึ้นแบบทวีคูณ  ฉันยังจำได้ ฉันไปเดินเล่นที่เดอะมอลบางแคกับแม่ที่ชั้น4และวันนั้นเป็นวันเด็ก มีคนใส่ชุดมาสคอร์ตตัวตลกไล่แจกลูกโป่งเด็กๆ  เด็กตัวเล็กๆจนถึงเด็กโตวิ่งไปหามัน แต่ฉันป่าว ฉันเพียงแค่จับมือแม่ฉันแน่น และพยายามจะเดินหนีมันให้เร็วที่สุดเท่าที่เท้าเล็กๆของเด็กผู้หญิงคนนึ่งจะก้าวไปได้  แม่ฉันถามว่าฉันเดินหนีมันทำไม ? ฉันเพียงตอบแม่ว่าฉันไม่ชอบมัน และไม่อยากอยู่ใกล้มัน    แม่ของฉันก็เข้ามาปลอบพร้อมกับบอกว่ามันก็แค่คนใส่ตัวตลกเท่านั้นเอง เขาไม่ทำร้ายฉันอย่างแน่นอน   ฉันไม่ได้ตอบอะไรแม่ของฉัน  เพราะตอนนั้นฉันเด็กเกินกว่าจะอธิบายสิ่งที่ฉันกลัวแบบซับซ้อนอย่างตอนนี้ได้  ด้วยสมองของเด็กอายุ7ขวบ ก็ทำให้ฉันกลัวมันอย่างจับจิต ฉันกลัวว่ามันจะวิ่งเข้ามาทำร้ายฉันกับแม่เหมือนในหนังที่ฉันดู  คิดแล้วก็ชวนขนลุก …………. และเรื่องราวความกลัวตัวตลกของฉันมันก็อยู่กับฉันมาโดยตลอด   ฉันจำได้ไม่ผิดว่า เดือนนั้นคือเดือนตุลาคมไม่ก็ธันวาคมเนี่ยละ ที่ป้าของฉันกลับมาจากต่างประเทศ  ป้าของฉันเป็นคนอบอุ่นและใจดีเธอเป็นคนลำปางตัวเล็กและยิ้มเก่ง  เธอเอาขนมจากต่างประเทศมาฝากฉันเยอะเยะเลยละ ฉันยังจำได้ว่ามันมีกิมมี่รูปหมีตัวโตๆที่รสชาติกึ๋ยๆแปลกๆ  เธอนอนพักอยู่ที่บ้านของฉันไม่นาน  ป้าของฉันก็ทำให้ฉันจิตตกอีกรอบ ……. ตอนนั้นเป็นเวลา4ทุ่มแล้ว ฉันนอนไม่หลับ และไม่ชินที่มีป้ามานอนข้างๆ ป้าของฉันนั่งเมาสะนั่นห้องกับแม่ฉันอย่างสนุกสนาน  แม่พยายามกล่อมให้ฉันหลับ แต่ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่แม่ฉันคิดสักเท่าไรนัก ฉันเป็นคนหลับยาก และยิ่งมีคนบอกให้นอนฉันก็ยิ่งตื่น   ป้าของฉันเลยเล่าเรื่อง เรื่องนึ่งที่ฉันจำได้ยันโตเลยทีเดียว มันคือเรื่องของ  “เจ้าตัวโบโซ่  ป้าฉันเล่าว่าเด็กคนไหนที่ไม่ยอมหลับตอน4ทุ่ม เจ้าตัวโบโซ่จะมาหา มันจะมาชวนเล่นเหมือนเป็นมิตรของเรา และหนูห้ามไปเล่นกับมันเชียวนะ เพราะอะไรนะหรอ เพราะมันจะลากหนูเข้าไปในห้องน้ำจะสับเป็นชิ้นเล็กๆและลากลงท่อและหนูก็จะไม่ได้กลับมาหาแม่อีกเลย”  หลังป้าเล่าเสร็จ ฉันก็นอนคลุ้มโป่งหลับตาปี๋ทันที ฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆที่ถูกแกล้ง นึกแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้  และให้ทายฉันหลับไหม ?  ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนแถมกลัวการเข้าห้องน้ำอีกตะหาก ป้าของฉันเธอร้ายจริงๆ  และไม่กี่วันหลังจากนั้นเธอกลับลำปาง และทิ้งไว้เพียงเรื่องเล่าตลกๆของผู้ใหญ่ที่ทำให้เด็กขวัญหนีดีพ้อไม่หายไปหลายวัน   ฉันยังคงกลัวมันและมันยังคงตามมาหลอกหลอนสมองเล็กๆของฉันต่อไป   จนวันเวลาผ่านไป ฉันเลิกคิดถึงมัน และกลับมาเข้าห้องน้ำได้ตามปกติ     แต่คิดหรอว่ามันจะปล่อยฉันให้เลิกคิดถึงมันได้  มันกลับมา  ไม่ได้กลับมาแบบเป็นเรื่องเล่า  แต่มาเป็นตัวตน ………. น้าของฉัน เขาเป็นคนจีนผิวขาวเหลืองหน้าตาคมๆเหมือนคนไทย เขาชื่อน้าหนุ่ม เขากลับมาเยี่ยมบ้าน(ตอนนั้นฉันเช่าบ้านน้าอยู่)และเขานำสิ่งที่ฉันไม่ปรารถนามาให้ฉัน  มันคือ ตุ๊กตาตัวตลก ตัวเล็กๆแข็งๆ  มันน่ากลัว และน่าเกลียด อย่างสุดๆในสายตาฉัน ฉันรับมันไว้และกล่าวขอบคุณน้า  ฉันวางมันไว้ที่โต๊ะ และไม่พยายามจะมองมันอีก แต่ด้วยความกลัวของฉัน สมองเลยบอกกับฉันว่ามันกำลังมองมาที่ฉันอยู่  มันยิ้ม และดูโรคจิตมาก  หลังจากที่น้าของฉันกลับ  ความอดทนของฉันมันก็สิ้นสุดหลัง ฉันกลัวมัน ฉันไม่ชอบมัน และมันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้อีกต่อไป  ฉันโยนมันเข้าไปในห้องเก็บของใต้บันไดล๊อคอย่างแน่นหนาเท่าที่แรงจะอำนวย  และไม่กล่าวถึงมันอีกเลย ปล่อยให้มันหายจากจินตนาการของฉันตามวันเวลา   หลายปีผ่านไปมีอันที่ทำให้ฉันต้องย้ายบ้าน  พ่อให้ฉันช่วยไปหยิบของที่จะย้ายเข้าบ้านใหม่ออกจากไตบันได   ฉันยกกล่องที่ฝุ่นจับหนาขึ้น และฉันเห็นมัน ……….. มันดูโทรม แต่สีสันยังคงสดใส ฉันนิ่งไปสักพัก เวลาหลายปีทำให้ฉันลืมมัน  และการกลับมาพบกันอีกครั้งมันทำให้ฉัน กระอักกระอวนใจ แต่ก็ไม่มากขนาดทำให้จิตตกอีกต่อไป  มันทำไรฉันไม่ได้อีกต่อไป  มันจะต้องจบลงตรงนี้  ที่ของความกลัวแกมันจบลงแล้ว เจ้าตัวตลก ฉันยิ้มน้อยๆแกชัยชนะเหนือจิตใจของฉัน  ฉันทิ้งมันอีกครั้ง ฉันไม่แม้แต่จะหันมามอง ไม่แม้แต่จะตะคิดตะขวนใจ  มันจบลงที่นั้น ฉันหยิบกล่องออกไป และล๊อคห้อง  ลาก่อน ……. เจ้าตัวตลก                        โปรดติดตามตอนต่อได้  

#http://promdaydreamer.blogspot.com/2015/10/blog-post.html       บล๊อกของเราเอง  ติดตามต่อได้ที่นี้เลยจ้า

แนะนำติชมได้เต็มที่เลยนะคะผิดพลาดประการใดต้องขออภัย     ถ้าบทความนี้เต็ม 10 คุณจะให้เท่าไรคะ ?