[สปอย] Soukyuu no Fafner EXODUS ตอนที่ 14

กระทู้สนทนา

สงครามเวหา ฟาฟเนอร์ การ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ การ์ตูน การ์ตูนทีวี

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เปิดตัวมาที่เมืองหลักของมนุษย์
โป้ง...สไนเปอร์ ยิงคนขับรถตายคาที่
นายพลนายหนึ่งเปิดประตูออกจากรถมา
??? : เสียใจด้วยครับ ผบ.คามาล
ผบ.คามาล : ผู้พันมอร์แกน!
มอร์แกน : คุณควรอยู่รวมกันตามกฎอัลฟ่า
ผบ.คามาล : การช่วยเพื่อนร่วมชาติมันผิดตรงไหน?
มอร์แกน : ผิดฐานจะทำให้พวกเขาถูกดูดกลืนทั้งหมดไงล่ะ
ผบ.คามาล : นายยังกล้าเรียกตัวเองว่ามนุษย์อีกเรอะ ไอ้สุนัขรับใช้นีโอยูเอ็น

มอร์แกน : มันเป็นหน้าที่ในฐานะทหารของกองทัพมนุษย์ครับ
ผบ.คามาล : น้องของนายก็อยู่ที่นั่นนะ
มอร์แกน : น้องของผม? พูดเรื่องอะไรกัน
ผบ.คามาล : ยังไม่รู้เหรอ? ร้อยตรี บิลลี่ มอร์แกน นักบินของดพอร์ซิอุสไงล่ะ
มอร์แกน : บ้าน่า ผมกำหนดให้เขาอยู่แนวหลังนะ
ผบ.คามาล : นาเรี่ยนเลือกเขาน่ะ ลองไปยืนยันเองสิ
มอร์แกน : นายพลนาเรี่ยนน่ะเหรอ?
จังหวะที่มอร์แกนกำลังสับสน ผบ.คามาล ได้พยายามขัดขืนเข้าไปจับปืนแล้วบีบคอ แต่ก็พลาดท่าโดนยิงตายอยู่ดี

มอร์แกน : บิลลี่...

ตัดมาที่ OP เดิมของซีซํ่นแรก

ใกล้แคมป์ที่ 5 อีกสิบกิโลถึงแคมป์ที่ 6
ท่ามกลางพายุทะเลทราย ถูกอาซาเวลไทป์โจมตี

แคมป์ที่ 7
มิตสึฮิโระ : พายุผ่านไปแล้ว โชคดีจริงๆ
บิลลี่ : พอคิดว่ามันจะปะทะกับเครื่องบินขนส่ง จะกลัวก็ไม่แปลกหรอก
มิตสึฮิโระ : อ่า มันบรรทุกเสบียง ฟาฟเนอร์ และคนของ D Island อยู่ เราจะเสียไปไม่ได้

คุณลุงตายยาก(ลืมชื่อ) : พายุมาอย่างนี้ เราก็ส่งอะไรออกไปไม่ได้เลย
โซชิ : แม้แต่หน่วยลาดตระเวนของเรา สถาณการณ์ไม่ดีเอาซะเลย
มิวะ : น่ากลัวจังเลยมาม๊า

ทางด้านนายพลนาเรี่ยน พยายามติดต่อกับกองกำลังผู้อพยพในส่วนอื่นๆอยู่ แต่เพราะสภาพอากาศเลวร้าย จึงติดต่อไม่ได้
เอมิรี่ : ทำไมกันล่ะ พวกเราสร้างกำแพงไว้แล้ว แต่ก็ยังถูกพวกมันมองอยู่ แต่ฝั่งเรากลับมองไม่เห็น
นาเรี่ยน : เปิดสัญญาณเตือนภัย แนวหลังอยู่ที่ไหน
โอเปอเรอเตอร์ : ออกจากแคมป์ 5 แล้ว อยู่ระหว่างทางไปแคมป์ 6 ตำแหน่งไม่ชัดเจน
นาเรี่ยน : เฟสตูม ทำนายสภาพอากาศได้งั้นเรอะ

มาที่แนวหลัง กำลังต่อสู้กับเฟสตูมท่ามกลางพายุทะเลทราย

รถบัสที่บรรทุกผู้อพยพพยายามหนี
บางคันทนแรงพายุไม่ไหวถูกรุมกิน

บางคันก็ถูกหุ่นที่พยายามช่วยบังให้...

นักบิน : กำลังยิ้มอยู่งั้นเรอะ ถึงพวกเราจะตายกันหมด ความหวังก็ไม่หายไปหรอก เฟสตูม

นักบินเปิดใช้งานเฟนริล พร้อมกับพุ่งเข้าไปหาอาซาเซลไทป์
แต่ว่า...โดนตัวเล็กรุมกินโต๊ะ และอาซาเซลไทป์กระทืบซ้ำ เฟนริลไม่ทำงาน...

อาซาเซลไทป์คำรามประกาศชัยชนะหรือเจ็บเท้าก็ไม่รู้ ฮา

เอมิรี่ : ฉันรู้สึกถึงการตายจำนวนมาก พวกมันพิสูจน์ให้เห็นว่าเราไร้กำลังแค่ไหน
ตัดมาที่เครื่องบินของ D island

นาเรี่ยน : ฟาฟเนอร์ 4 เครื่อง ทหาร 27 นาย และประชาชน 105 คน โอกาสมีผู้รอดชีวิต 0
คาซุกิ : ถ้าพวกเราออกไปตอนที่มิวะจังรู้สึกล่ะก็
โซชิ : ไม่ล่ะ พวกเรามีเหตุผลที่ส่งกำลังออกไปไม่ได้อยู่ ใช่ไหมครับ นายพลนาเรี่ยน
นาเรี่ยน : อืม
มิตสึฮิโระ : พวกคงถูกโจมตีระหว่างทางไปแคมป์ 6 พวกมันใช้โอกาสที่สภาพอากาศเลวร้าย ที่ทำลายระบบการสื่อสารของเรา
ตัวประกอบ : จะบอกว่าพวกมันไม่ได้ตัดการสื่อสารของเราโดยตรง แต่พวกมันเล็งโอกาสช่วงที่การสื่อสารของเราตัดขาดไป
ลุงตายยาก : นั่นไม่ใช่วิธีของพวกเฟสตูม แต่เดิมมันก็ไม่เคยสนใจสภาพอากาศอยู่แล้ว
โซชิ : มีพวกมันรู้วิธีทำงานของพวกทหารงั้นเหรอ หรือศัตรูมันเข้าใจความคิดของพวกมนุษย์กันเองนะ
คาซุกิ : ฉันเห็นบางสิ่งคล้ายผี มันอยู่ในร่างของเด็ก แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์
มิตสึฮิโระ : เกกอรี่ไทป์ครับ
โทมิ : มันบอกว่าทุกคนหายไปซะก็ดี ผีนั่นมันจะส่งข้อมูลของพวกเราไปให้เฟสตูมไหมนะ
นาเรี่ยน : ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเอสเปอแรนโตก็รู้สึกตัวแล้ว หรือศัตรูมันตามบางอย่างมา
โซชิ : หมายถึงไซกัยนิชสินะครับ
มิตสึฮิโระ : เอสเปอแรนโต ได้สันนิษฐานว่า เป้าหมายของพวกมันคือการแยกคอร์ออกจากซัลเวเทอร์โมเดลครับ

พวกเขาจึงเปลี่ยนรูปแบบแผนการเดินทางโดยให้ทัพหลักหรือพวกซัลเวเทอร์โมเดลและเอสเปอแนโดอยู่ตรงกลาง และกองกำลังอยู่ในระยะที่เท่ากัน

พวกเราเดินหน้าต่อไปพร้อมกับศัตรูที่มองไม่เห็น
มุ่งสู่ตะวันออก ไล่ตามแสงรุ่งอรุณ

ในบางจุดของการเดินทางที่ยากลำบาก
พวกเราได้ใจเป็นหนึ่งเดียวกัน

พวกเราเดินหน้ากันต่อไป
ในแต่ละวันภาวนาขอให้เดินทางปลอดภัยสำหรับวันพรุ้งนี้และไม่ให้มีใครหายไปในวันนี้

เกือบทุกวันเราจะเจอกับเฟสตูมอยู่บ่อยๆ
แต่ส่วนใหญ่เป็นฝูงที่เป็นมิตร

อย่างไรก็ตามบางครั้งเราก็เจอกับฝูงที่อันตราย
ในการต่อสู้หกครั้งเราได้สูญเสียประชาชน 18 คน ทหาร 37 นาย และฟาฟเนอร์ 6 เครื่อง

ศัตรูที่แท้จริงก็ยังคงหลอกลวงพวกเราต่อไป
ไม่เผยตัวเองแม้แต่ครั้งเดียว

แคมป์ที่ 13 เป็นสถานที่แห่งการพักผ่อน

แถมมีเซอร์วิสนิดหน่อย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

กลางดึกกับตัวหลักทั้งสามคน

โทมิ : เงียบจังเลยนะ ถ้าพวกเราไม่ได้มามันก็คงเงียบกว่านี้อีก
คาซุกิ : วันนี้มีหลายชีวิตที่พวกเรารับมา ถึงตอนอยู่ที่เกาะพวกเราจะขอบคุณอาหารด้วยก็เถอะ แต่ตอนนี้ฉันไม่อาจหาคำพูดมาขอบคุณได้เลย
โซชิ : ตราบที่ยังมีชีวิตอยู่ ยังมีอีกหลายสิ่งที่พวกเราจะรับมา น้ำ ชิวิต และความสงบ
คาซุกิ : โซชิ นั่นโลกที่เฟสตูมต้องการเหรอ
โทมิ : คาซุกิคุง
โซชิ : นายถามอย่างนั้นเป็นครั้งแรกเลยนะ
คาซุกิ : ฉันแค่รู้สึกไม่สามารถเอาชนะมันได้ ถ้าไม่รู้จักพวกมันดีพอ มันอยู่ที่ไหนกันนะ ศัตรูที่แท้จริงของพวกเรา
โซชิ : สัญชาตญาณของเอสไพล็อทเหรอ ฉันเขียนรายงานกี่ครั้งต่อกี่ตรั้งมันก็ยังใช้ไม่ได้
         เท่าที่มนุษย์รู้ ในจักรวาลนี้ความว่างเปล่ากำลังกลืนกินการดำรงอยู่ ข้อมูลของการมีอยู่ก็ไม่มีทางหายไป
         เส้นแบ่งขอบเขตเหตุการณ์ระหว่างการมีอยู่และความว่างเปล่าแผ่ขยายอย่างกว้างขวางเพื่อพิสูจน์การมีอยู่
         ไม่มีความว่างเปล่าในฝั่งนี้ และ ไม่มีการมีอยู่ของอีกด้านเช่นกัน
         มีลกับเฟสตูมคือผลที่เกิดจากความว่างเปล่า ที่บรรลุขอบเขตเอนโทปีผ่านกฎฟิสิกส์ที่เราไม่รู้จัก
         โดยตัดกับขอบเขตกับพวกเขา ฉันได้รับการดำรงอยู่ใหม่ผ่านการประสานรวมกับพวกเขา เข้าใจไหม?
         (ในส่วนนี้บางส่วนผมอ่านผมแปลไม่ค่อยเข้าใจแหะ ขออภัย)
คาซุกิ : ไม่เลย
โทมิ : ไม่แม้แต่นิดเดียว
โซชิ : ก็หมายความว่าการจะสัมผัสโลกของพวกเขา เราจะต้องติดต่อกับพวกเขาก่อน
         เช่นเดียวกับพวกเขาที่ได้เรียนรู้การมีชีวิตและความตายจากการติดต่อกับสิ่งมีชีวิตในโลกดนี้
คาซุกิ : ถ้ามันเป็นทางที่ฉันต้องใช้ชีวิตเพื่อสิ่งนั้นล่ะก็ ฉันก็จะทำ
โซชิ : โทมิไม่เห็นด้วยกับนายนะ
โทมิ : หมายถึงอะไรเหรอ มินาชิโระคุง
โซชิ : มีอะไรอยากจะพูดก็ควรพูดออกมานะ
โทมิ : ควร งั้นเหรอ
         ตอนนี้ผู้คนที่อยู่ที่นี่ได้สูญเสียที่อยู่ และเพื่อที่จะทวงมันคืนมาจึงเริ่มออกเดินทาง
         คาซุกิคุงกับมินาชิโระคุงมีที่ที่ให้กลับไปอยู่นะ เป็นสถานที่ที่มีแต่ความสุข อย่าลืมซะล่ะ
คาซุกิ : อ่า นั่นสินะ อย่างที่โทมิพูดนั่นแหละ
โซชิ : สำหรับพวกเราโทมิคือเส้นแบ่งขอบเขต เธอไม่เคยลืมสิ่งที่เราสูญเสียไป
คาซุกิ : นั่นมันคลุมเครือเกินไปนะ
โซชิ : กำลังชมอยู่
โทมิ : ทั้งสองคนนี่แปลกจังเลยนะ

สถานที่ที่ควรกลับ
มันคงเป็นที่ที่เราค้นหามาตลอด ในสถานที่ที่มีทั้งความหวังและความสงบ ผู้คนสองหมื่นคนกำลังเดินทางไปที่แห่งนั้น

แคมป์ 17
วอลเตอร์(คนที่โดนจับกดตอนยิงนิวเคลียร์ในตอนแรก)มาฉีดยา และพยายามขอโทษอะไรซักอย่างจนกระทั่งบิลลี่มาขัดเพราะคุยนานไปแถมแซวว่าเพราะยูมิโกะสวย วอลเตอร์จึงคุยด้วยนาน

โซชิ : เธอก็ต้องฉีดยาด้วยเหรอ
เอมิรี่ : เพื่อความชัวร์ เพราะว่าอยู่ใกล้มีล นายไม่ต้องใช้ยาสินะ
โซชิ : รู้ด้วยเหรอ
เอมิรี่ : รู้สึกได้น่ะ สำหรับนายแล้วเฟสตูมคือหนามที่ไม่สามารถถอนได้ บางสิ่งที่บ่งบอกว่าพวกเขากำลังอยู่ในความเจ็บปวด
มีลของพวกเราบอกมาว่าอย่างนั้น
โซชิ : และเพราะอย่างนั้น เลยทำให้ศัตรูค่อยๆพัฒนาไป มันเป็นความรับผิดชอบของฉัน
เอมิรี่ : ไม่ค่ะ นายไม่เหมือนกับกองทัพมนุษย์ มีลบอกมาว่านายดำรงอยู่ได้ชั่วนิรันดร์
โซชิ : มันไม่ได้น่าสนใจหรอก ฉันใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์และก็จะตายในฐานะมนุษย์ มันไม่นานหรอก
เอมิรี่ : ถ้านั่นเป็นคำอธิษฐานของนายล่ะก็ ฉันก็ขอภาวนาให้เป็นอย่างนั้น จากใจเลย
โซชิ : คำอธิษฐานของผม...

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงทางแยกของโชคชะตา
มันคือแคมป์ที่ 19
โอเปอเรเตอร์ : มีการติดต่อจากดากะ
นาเรียน : ส่งสัญญาณตอบกลับไป
โอเปอเรเตอร์ : ไม่มีการตอบกลับค่ะ
นาเรียน : ถ้าเป็น ผบ.คามาลล่ะก็ต้องส่งหน่วยช่วยเหลือมาอยู่แล้ว