มันบางเหมือนวงแหวนดาวพฤหัส

ขอระบายก่อนสอบละกันครับ คือการใช้ชีวิตในมหาลัยมันยากมาก ต้องรู้จักปรับตัว แต่ผมก็ปรับจนได้เพื่อนใหม่ๆมาครับ ผมโอเคกับเขานะ แต่บางทีเรายังไม่สนิทกันจนขนาดเทียบเท่า"เพื่อนเก่า" คือบางทีการที่เราเรียนคนละคณะมันแน่นอนอยู่แล้วที่เราจะได้เจอกันน้อยลง พอเจอกันน้อยเพื่อนเก่าก็มีเพื่อนใหม่ มีแนวใหม่ มุมมองใหม่ เห็นเขาๆคงมีความสุขดีครับ ยิ่งช่วงใกล้สอบเหมือนเขาก็ไปติวหนังสือกับกลุ่มเขาผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่แบบบางทีมันเหมือน "ผมโดนลืม" ผมพยายามที่จะไม่สนใจนะ คิดว่าหลังสอบเขาคงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมผมก็ได้แต่ภาวนา แต่ระหว่างทางที่จะถึงจุดๆนั้นนะสิครับ ผมต้องทนอะไรมากเยอะมาก จนบางครั้งอยากร้องไห้ในโชคชะตา ไม่คิดว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ จุดที่เราไม่รู้เลยว่าควรจะไปยืนอยู่ตรงไหน นี่ไม่ต่างจากดาวพลูโตหรอกครับที่โดนตัดออกไป และอาจโดนลดความสำคัญไปในที่สุด ผมกลัวครับ ผมอาจคิดไปเองว่าความสนิทผมกับเพื่อนเก่ามันบางลงไปจนแทบจะไม่ ลืมบอกครับเพื่อนเก่าคนนี้เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มครับ และการ
มาเรียนที่นี่ผมคิดว่าเขาสำคัญมากครับ และยิ่งผูกติดกับเขา พอเกินเหตุการณ์แบบนี้ผมก็ไม่รู้จะทำไงเลยครับ ได้บอกแต่ตัวเองว่าสู้ สู้ แล้วผมจะสู้กับความรู้สึกของตัวเองได้อีกนานแค่ไหน เมื่อผมอยู่จุดนี้ผมจะทำไงดี #ถามใจตัวเองดู