สวัสดีค่ะ หนูเป็นอีกคนหนึ่งที่หลงใหลในวัฒนธรรมตะวันตกชอบทุกอย่าง ทั้งการศึกษา สังคม ภาษาทำให้หนูมีพื้นฐานเก่งภาษาอังกฤษกว่าเพื่อนๆเล็กน้อย เป็นความฝันของเด็กที่อยากเรียนภาษาทุกคนที่จะได้ไปดำเนินชีวิตที่ประเทศที่เราชอบ
หนูเองก็เช่นกัน ^^ หนูเลือกโครงการที่ป๊อปที่สุดในการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน พ่อแม่ก็ให้ไปสอบดู
วันสอบหนูกับเพื่อนมานั่งรอที่โรงเรียนปรากฏว่า 10 กว่านาทีแล้วยังไม่มีคนมา ครูเลยโทรมาตามบอกว่าเปลี่ยนห้องสอบปรากฏว่าคนเต็มจ้า เพื่อนนั่งทำข้อสอบไป เราก็นั่งทำไปแบบไม่ซีเรียสเท่าไหร่ 11 วันต่อมา ปรากฏว่าผลออกมาเราผ่านข้อเขียน แต่พ่อแม่ก็ไม่ดีใจเท่าไหร่ 555 ต่อไปเป็นรอบสอบสัมภาษณ์เราทำการบ้านมาอย่างดี เราไปอ้อนวอนขอพ่อแม่นางก็ให้เราไปนะ สอบสัมภาษณ์ถึงแม้ว่าบางคำไม่รู้บ้างเราก็ตอบๆไปเลย เป็นตัวเองเป็นธรรมชาติบอกว่าอยากไปเพราะอะไร พอวันประกาศตัวจริงออกมา มีชื่อเราติด เราจะได้ไปอเมริกา ถึงแม้จะกลับมาเรียนซ้ำเราก็ไม่หวังอะไรแล้ว ^^
เรามีย่าคนนึงเป็นน้องของปู่ดุมากมีอำนาจสุดๆ ย่าเคยบอกว่าถ้าหลานคนใดคนนึงสอบติดหมอย่าจะส่งเรียน ตอนนั้นเราติดแล้วใช่มั้ย เราว่าจะไปบอกย่าว่า ‘ถ้าหนูไปแลกเปลี่ยนกลับมาหนูจะสอบหมอให้ได้’ เราไปบอกย่าว่า ถ้าหนูสอบได้หมอย่าจะส่งให้หนูเรียนใช่มั้ย (อ้อมๆไปก่อน)
ย่าทำหน้าเหวี่ยงแล้วก็บอกว่า ก็ให้พ่อแม่เธอส่งเองสิ
เราเลยตอบว่า ก็ย่าเคยบอกนี่นา
พูดไปพูดมาย่ารู้ได้ไงก็ไม่รู้ว่าเราติดย่าบอกว่า แล้วโครงการแลกเปลี่ยนนั้นน่ะ อย่าไปเพ้อฝัน พี่เตย(ญาติ) ไปมาเสียตังตั้งเท่าไหร่ เป็นนกน้อยก็ทำรังแต่พอตัวสิ พูดแบบกระชากเสียงมาก ตอนนั้นเรากลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ บอก จ่าๆ แล้วก็เดินกลับบ้าน เราร้องไห้หนักมากกก ทำไมถึงมาพูดว่า อย่ามาเพ้อฝัน ทำไมต้องมาบั่นทอนกำลังใจเราด้วยไรงี้ พ่อก็เอามือลูบหัวแล้วบอก ย่าไม่ส่งเรียนแพทย์ เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ส่งให้เอง
ต่อมาๆ
ข่าวที่เราสอบติดเป็นตัวจริงเริ่มแพร่กระจายย
ย่าส่งไลน์ไปหาแม่บอกว่า ‘ไม่มีปัญญาส่ง ยังกล้าส่งลูกไปเรียนเมืองนอก เจียมกะลาหัว บลาๆ คำหยาบคาย’ ส่งไลน์ไม่พอยังโทรมาด่าพ่อร้องไห้ พ่อร้องไห้เลยนะ - -'''
พอถึงวันมัดจำเงินวันสุดท้าย พี่ญาติเราสนิทกับย่าตั้งแต่เด็กไลน์มาบอกเราว่าให้มาเอาเงินย่ากดเงินมาให้แล้ว 5 หมื่น ให้พ่อกับแม่มาเอาด้วย เราบอกพ่อแม่พาไปเอา
แม่บอกเราว่าไม่ต้องไปหรอก เขาให้เงินเราเขาก็ไม่เต็มใจ ก่อนให้ก็ต้องด่าด้วยคำเจ็บช้ำ แม้แม่จะไม่มีเงินแม่สัญญาว่าจะส่งลูกเรียนต่างประเทศให้ได้ เราร้องไห้ตลอดทางเหมือนกันว่าเราเดินถึงจุดยังไม่สุดแต่ไม่บันไดต่ออยากได้ต้องจ่ายเงินขึ้น.. พ่อแม่เรารับราชการ แต่ราชการก็ไม่ได้รวยเสมอไปหรอกนะ ครอบครัวเรามีฐานะปานกลาง แต่ถ้าเอาเงินครึ่งล้านไปโป๊ะให้เราหมดก็คงลำบากหน้าดู ..พอถึงบ้านพ่อกับแม่ก็มากอดเรา เราทำท่าว่าไม่เสียใจทั้งๆที่ในใจนี่แหลกหมดแล้ว ………….
เราได้ไปปฐมนิเทศด้วยนะเจอเพื่อนๆที่มีความฝันเดียวกัน อยากไปในที่ที่เดียวกัน ตอนออกจากห้องประชุมพี่ศิษย์เก่าบอกกับหนูว่า แล้วเจอกันที่ค่ายนะคะ
T^T หนูซื้อเสื้อมาแล้วแต่หนูก็ไม่ได้ไปหรอกค่ะ เพื่อนๆทุกคนมีโอกาสแล้วก็ สู้ต่อไปนะคะ
สานความฝันของคนอีกหลายคนด้วยนะ
(I really want to go there but it's last change for Hi-school. I'm M 5 )
จากนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ หนูกลายเป็นคนเกลียดภาษาอังกฤษเกลียดทุกวิชา ต่ำลงแน่ๆ เกรดเทอมนี้ บั่นทอนจิตใจเยอะมากจริงๆ ทำไงด้ไม่เข้มแข็งพอ ต่อหนูจะตั้งใจเรียนแล้วค่ะ
*ย่าเราเป็นคนรวยง่ะอายุประมาณ 65 ไม่มีแฟนทำแต่งาน ถ้าไม่เกษียณก่อนจะได้เป็น ผอ โรงพยาบาลเคยสอบได้ทุนที่เราสอบแต่ไม่ได้ไป สงสัยเก็บกด เป็นคนเจ้าระเบียบ
ทุกวันนี้ยังมองหน้าไม่ติดเลยเฮ้อ
ถ้าสมมุติมีเงินคงได้ทำตามฝันเนอะ
หนูเองก็เช่นกัน ^^ หนูเลือกโครงการที่ป๊อปที่สุดในการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน พ่อแม่ก็ให้ไปสอบดู
วันสอบหนูกับเพื่อนมานั่งรอที่โรงเรียนปรากฏว่า 10 กว่านาทีแล้วยังไม่มีคนมา ครูเลยโทรมาตามบอกว่าเปลี่ยนห้องสอบปรากฏว่าคนเต็มจ้า เพื่อนนั่งทำข้อสอบไป เราก็นั่งทำไปแบบไม่ซีเรียสเท่าไหร่ 11 วันต่อมา ปรากฏว่าผลออกมาเราผ่านข้อเขียน แต่พ่อแม่ก็ไม่ดีใจเท่าไหร่ 555 ต่อไปเป็นรอบสอบสัมภาษณ์เราทำการบ้านมาอย่างดี เราไปอ้อนวอนขอพ่อแม่นางก็ให้เราไปนะ สอบสัมภาษณ์ถึงแม้ว่าบางคำไม่รู้บ้างเราก็ตอบๆไปเลย เป็นตัวเองเป็นธรรมชาติบอกว่าอยากไปเพราะอะไร พอวันประกาศตัวจริงออกมา มีชื่อเราติด เราจะได้ไปอเมริกา ถึงแม้จะกลับมาเรียนซ้ำเราก็ไม่หวังอะไรแล้ว ^^
เรามีย่าคนนึงเป็นน้องของปู่ดุมากมีอำนาจสุดๆ ย่าเคยบอกว่าถ้าหลานคนใดคนนึงสอบติดหมอย่าจะส่งเรียน ตอนนั้นเราติดแล้วใช่มั้ย เราว่าจะไปบอกย่าว่า ‘ถ้าหนูไปแลกเปลี่ยนกลับมาหนูจะสอบหมอให้ได้’ เราไปบอกย่าว่า ถ้าหนูสอบได้หมอย่าจะส่งให้หนูเรียนใช่มั้ย (อ้อมๆไปก่อน)
ย่าทำหน้าเหวี่ยงแล้วก็บอกว่า ก็ให้พ่อแม่เธอส่งเองสิ
เราเลยตอบว่า ก็ย่าเคยบอกนี่นา
พูดไปพูดมาย่ารู้ได้ไงก็ไม่รู้ว่าเราติดย่าบอกว่า แล้วโครงการแลกเปลี่ยนนั้นน่ะ อย่าไปเพ้อฝัน พี่เตย(ญาติ) ไปมาเสียตังตั้งเท่าไหร่ เป็นนกน้อยก็ทำรังแต่พอตัวสิ พูดแบบกระชากเสียงมาก ตอนนั้นเรากลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ บอก จ่าๆ แล้วก็เดินกลับบ้าน เราร้องไห้หนักมากกก ทำไมถึงมาพูดว่า อย่ามาเพ้อฝัน ทำไมต้องมาบั่นทอนกำลังใจเราด้วยไรงี้ พ่อก็เอามือลูบหัวแล้วบอก ย่าไม่ส่งเรียนแพทย์ เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ส่งให้เอง
ต่อมาๆ
ข่าวที่เราสอบติดเป็นตัวจริงเริ่มแพร่กระจายย
ย่าส่งไลน์ไปหาแม่บอกว่า ‘ไม่มีปัญญาส่ง ยังกล้าส่งลูกไปเรียนเมืองนอก เจียมกะลาหัว บลาๆ คำหยาบคาย’ ส่งไลน์ไม่พอยังโทรมาด่าพ่อร้องไห้ พ่อร้องไห้เลยนะ - -'''
พอถึงวันมัดจำเงินวันสุดท้าย พี่ญาติเราสนิทกับย่าตั้งแต่เด็กไลน์มาบอกเราว่าให้มาเอาเงินย่ากดเงินมาให้แล้ว 5 หมื่น ให้พ่อกับแม่มาเอาด้วย เราบอกพ่อแม่พาไปเอา
แม่บอกเราว่าไม่ต้องไปหรอก เขาให้เงินเราเขาก็ไม่เต็มใจ ก่อนให้ก็ต้องด่าด้วยคำเจ็บช้ำ แม้แม่จะไม่มีเงินแม่สัญญาว่าจะส่งลูกเรียนต่างประเทศให้ได้ เราร้องไห้ตลอดทางเหมือนกันว่าเราเดินถึงจุดยังไม่สุดแต่ไม่บันไดต่ออยากได้ต้องจ่ายเงินขึ้น.. พ่อแม่เรารับราชการ แต่ราชการก็ไม่ได้รวยเสมอไปหรอกนะ ครอบครัวเรามีฐานะปานกลาง แต่ถ้าเอาเงินครึ่งล้านไปโป๊ะให้เราหมดก็คงลำบากหน้าดู ..พอถึงบ้านพ่อกับแม่ก็มากอดเรา เราทำท่าว่าไม่เสียใจทั้งๆที่ในใจนี่แหลกหมดแล้ว ………….
เราได้ไปปฐมนิเทศด้วยนะเจอเพื่อนๆที่มีความฝันเดียวกัน อยากไปในที่ที่เดียวกัน ตอนออกจากห้องประชุมพี่ศิษย์เก่าบอกกับหนูว่า แล้วเจอกันที่ค่ายนะคะ
T^T หนูซื้อเสื้อมาแล้วแต่หนูก็ไม่ได้ไปหรอกค่ะ เพื่อนๆทุกคนมีโอกาสแล้วก็ สู้ต่อไปนะคะ
สานความฝันของคนอีกหลายคนด้วยนะ
(I really want to go there but it's last change for Hi-school. I'm M 5 )
จากนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ หนูกลายเป็นคนเกลียดภาษาอังกฤษเกลียดทุกวิชา ต่ำลงแน่ๆ เกรดเทอมนี้ บั่นทอนจิตใจเยอะมากจริงๆ ทำไงด้ไม่เข้มแข็งพอ ต่อหนูจะตั้งใจเรียนแล้วค่ะ
*ย่าเราเป็นคนรวยง่ะอายุประมาณ 65 ไม่มีแฟนทำแต่งาน ถ้าไม่เกษียณก่อนจะได้เป็น ผอ โรงพยาบาลเคยสอบได้ทุนที่เราสอบแต่ไม่ได้ไป สงสัยเก็บกด เป็นคนเจ้าระเบียบ
ทุกวันนี้ยังมองหน้าไม่ติดเลยเฮ้อ