คบกับแฟนมาเกือบจะเจ็ดปี แต่แฟนชอบทำแบบนี้
ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะ ว่าเรากับแฟนเราคบกันมาหกปีกว่าแล้ว เราอายุ22 แฟนอายุ 20
แรกๆก็คงจะเหมือนกันทุกคู่อะนะคะ คือแสนดีมากๆ ตามใจทุกอย่าง พาไปกินข้าว พาไปซื้อของ เวลาเราเดือดร้อนก็จะช่วยเราเสมอ บางครั้งเวลาเค้ามีธุระหรืออะไรสำคัญเค้าก็ยอมทิ้งเพื่อมาหาเราเสมอ (อันนี้เราไม่ได้เรียกร้องให้เค้าทิ้งธุระของเค้านะคะ) เมื่อก่อนเค้าติดเรามากๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด พอห่างกันเค้าก็จะเป็นฝ่ายโทรมาหาทุกครั้ง เกือบจะทุกเวลาด้วยซ้ำ (ไม่ใช่เราให้เค้าโทรมาฝ่ายเดียวนะคะ เราก็โทร แต่แฟนเราจะโทรหาซะมากกว่า)
พอคบไปสักระยะหนึ่ง เป็นช่วงที่เราขึ้นปีหนึ่ง เราต้องมาเรียนที่ กทม. ตอนเรามาอยู่นี่ เค้าก็โทรหาทุกเช้า เที่ยงเย็นเลยคะ แบบถามเสมอว่าทำอะไรอยู่กับใคร เค้ามักจะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเราสุดๆ ซึ่งมันก็ดีนะ เรารู้สึกว่าเค้าเป็นห่วงเรามากๆ.
แต่พอเรามาอยู่กทม. ได้สักพัก เหมือนเค้าจะเริ่มชินในการที่เค้าอยู่ในแบบที่ไม่มีเรา เริ่มโทรหาน้อยลง คุยน้อยลง แต่ความสัมพันธ์คือรักเหมือนเดิม. เราก็ไม่ได้คิดมากอะไร คิดว่ามันก็คงดีอะ ถ้าเราจะอยู่แบบห่างๆกันบ้าง ให้ต่างคนต่างมีเวลาให้กับตัวเอง
เราจะกลับบ้านทุกๆ ปิดเทอม เท่ากับว่าเราไม่ได้เจอกันตลอดทุกๆ สามเดือน พอเรากลับบ้านก็ใช้ชีวิตเหมือนปกตินะ อยู่ด้วยกันกินข้าวด้วยกัน. เราก็กลับมาเรียนใช้ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆ จนมาถึงวันนึงเราเล่นเฟสบุ้คอยู่แล้วมีรุ่นน้องที่โรงเรียนของแฟนเรา แคปรูปส่งมาให้แล้วถามว่า พี่.. คะ นี่ใช่แฟนพี่รึเปล่า พอดีหนูเห็นมีผู้หญิงคนนึงอัพรูปคู่กับแฟนพี่อะค่ะ ตอนนั้นเราเห็นแล้วเราสั่นมาก สั่นจุกอื้อไปหมด เราก็พยายามโทรหาเค้าๆ ยิ่งขึ้นรอสายใจยิ่งสั่นมากขึ้น เค้าไม่รับสายเราเลยค่ะ มันทำให้เราคิดว่ามันสองคนต้องคุยกันอยู่แน่ๆ จนเราทนไม่ได้ ต้องจองเครื่องกลับบ้านวันนั้นทันที สรุปเราก็ไปหาแฟนที่บ้าน แล้วถามว่าจะเอายังไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำแบบนี้ทำไมไม่รักกันแล้วหรอ ถามไปก็ร้องไห้ไป เหมือนคนบ้า แฟนเราก็ร้องไห้ตามบอกว่า ขอโทษๆ แล้วเราก็บอกว่างั้นก็พอแค่นี้เหอะ แฟนเราก็มากอดเราแน่นเลยค่ะ บอกว่าขอโทษๆ อยู่อย่างนั้น จะไม่ทำอีกแล้ว ด้วยความที่ว่าเรารักมากเราเลยให้อภัย
เรารู้สึกแย่มากๆ ที่ต้องอยู่ไกลกันแล้วเกิดเรื่องแบบนี้ เราทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ จบเรื่องนี้ไปเราก็กลับมาเรียนอีกปกติ จนเราจบปีสี่
เรารู้สึกดีใจมากๆ ที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
แล้วช่วงที่เราอยู่ด้วยกันคือเค้าจะดีกับเรามากๆ แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือเค้าติดเพื่อนมาก ติดจนแบบวันๆไม่ทำอะไร จะชอบพาเพื่อนมาที่บ้านไม่ก็ไปหาเพื่อนที่บ้าน แต่ทุกครั้งที่ไป เค้ามักจะหิ้วเราไปด้วยเสมอ เอาง่ายๆเลยคือเรากลับมาบ้านเราจะไม่มีเพื่อนเลย เพราะเพื่อนบางคนยังเรียนไม่จบบ้าง บางคนก็แยกย้ายไปทำงานบ้าง ส่วนเราน่ะหรอ ว่างงานจนวันๆก็อยู่กับแฟนนี่ละค่ะ
แล้วช่วงนี้เราก็ย้ายมาอยู่บ้านป้าที่ต่างจังหวัดอีก เพราะเราต้องมาหางานทำ
เราแปลกใจทุกครั้งเลยเวลาห่างกันมักจะเกิดปัญหาทุกที แฟนเราจะเป็นคนแปลกๆ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ คือแบบเวลาห่างกันเค้าจะไม่สนใจเราเหมือนอย่างแรกๆ เลย ไม่เคยโทรหาสักสาย แม้แต่กริ๊งเดียวก็ไม่เคยได้ยิน เล่นเฟสเล่นไลน์เราเห็นเค้าออนอยู่ตลอด แต่เค้าไม่เคยคิดจะทักมาคุยเลยสักนิด เราทักไปบางทีก็อ่านไม่ตอบ เราแอบเห็นบางครั้งข้ามแชทเราไปตอบคนอื่นงี้ เราเสียความรู้สึกมากๆเลย เราบอกว่าคิดถึงนะ เค้าก็จะตอบมาแค่ว่า 'อืม' ไม่เคยได้คุยอะไรกันอีกเลย เว้นแต่ว่าช่วงหลังนี่เราจะเป็นฝ่ายโทรหาเค้ามากกว่า โทรไปคุยไอเราก็คิดถึงอยากคุย ส่วนเค้าน่ะหรอ เอาแต่ถามว่าโทรมามีอะไร อยู่กับเพื่อน ไม่ว่างแค่นี้นะ จะเป็นอย่างนี้ทุกๆครั้งเลย
แล้วหลังๆมานี่ เค้าจะเอาแต่ใจมากๆ เลยค่ะ บางทีแค่พูดไม่เข้าใจกันหรือขัดอะไรกันนิดหน่อย ก็เอาแต่บอกว่า 'เอองั้นก็จบๆไปเหอะ' ไม่ก็ 'เลิกมั้ย จบ!'
อะไรแบบนี้อะค่ะ คือเราไม่เข้าใจทำไมต้องบอกเลิกเราบ่อยๆ บ่อยมาก มากกว่าคำว่ารักอีก เราปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็แนะนำว่า คุยกันดีๆ ค่อยๆบอกว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร เรื่องนี้เราก็พอรู้อยู่นะ เพราะเราคบกับแฟนมาก็นาน เรื่องอะไรที่แฟนเราไม่ชอบ เราไม่คิดแม้แต่จะทำเลยนะคะ เราคิดเสมอว่าถ้าเราทำในสิ่งที่เค้าไม่ชอบ แล้วเค้ามารู้ทีหลัง เค้าจะต้องเสียความรู้สึกมากๆแน่ เราคิดเสมอแล้วเราไม่คิดที่จะทำ เช่น ห้ามคุยกับคนอื่น หรือกินเหล้าไปเที่ยวผับไรงี้
แต่มันกลับกันค่ะ คือ แฟนเราจะเป็นคนที่แบบชอบเอาชนะ เวลาทะเลาะกันก็เอาอีกละ เค้ารู้ว่าเราไม่ชอบให้บอกเลิกเวลามีปัญหา แล้วเค้าก็จะทำมันอยู่อย่างนั้นตลอดเลยค่ะ ในใจลึกๆเรารู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงมันก็ไม่เลิกหรอก แต่อีกใจเราก็อดน้อยใจไม่ได้ ว่าทำไม สิ่งที่เค้าขอเราทำให้ได้ แต่เค้ากลับทำมันไม่ได้ แล้วอีกอย่างถ้าทะเลาะกันเมื่อไหร่ แฟนเราก็จะชอบไปคอมเม้นในเฟสผู้หญิงบ้างละ ชอบให้ผู้หญิงมาบอก กินข้าว,ฝันดี หน้าเฟสบ้างละ เราน้อยใจมากๆเลยค่ะ แล้วก็ชอบพูดจาทำร้ายน้ำใจ พยายามพูดทุกอย่างที่ทำให้เราเสียความรู้สึก ไม่ใช่เราไม่สวนกลับนะ เราก็ด่ากลับ แต่เราก็คิด ถ้าเรายิ่งด่าเดี๋ยวเค้าก็ยิ่งทำในสิ่งที่เราไม่ชอบเข้าไปอีก ก็กลายเป็นว่าเราต้องยอมให้เค้าตลอดเลยอะค่ะ บางทีเรื่องไหนที่เราไม่ผิด เราก็กลายมาเป็นคนผิดได้ซะงั้น จริงๆเราเป็นคนขี้วีนมาก ชอบวีนชอบเหวี่ยง
นี่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเวลาไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ เราก็มักจะถามเสมอ ทำไมตัวเองไม่เคยบอกรักเค้าบ้างเลย นางก็จะตอบมาว่า ทำไมต้องพูด ดูที่การกระทำไม่ดีกว่าหรอ เราก็คิดในใจ ไหนอะการกระทำดีๆ ไม่เห็นจะมีเลย
แต่เวลาอยู่ด้วยกันกับเราเค้าจะต่างราวฟ้ากับเหวเลยค่ะ คือดีมาก เอาใจตามใจทุกอย่าง ห้ามอะไรก็ฟังทุกอย่าง คำบอกเลิกนี่ไม่เคยมี แล้วหน้าเฟสนี่ผู้หญิงสักคนก็ไม่มี แถมยังอัพรูปบอกรักเราบ้างเป็นบางที บางครั้งเราอารมณ์ไม่ดี แล้วเค้ามาเล่นกับเราเราก็จะหงุดหงิดใส่ แล้วเค้าก็เอาแต่หัวเราะ คือเราไม่เข้าใจ ทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้คะ มันต่างกันมากๆเลย ? มีคนไหนพอจะตอบเราได้บ้างมั้ย ?
ปล. เราเป็นแฟนคนแรกของกันและกันค่ะ เรื่องนอกใจก็มีบ้างครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่มีเพราะไม่กล้า แต่ก็มีบางครั้งค่ะที่เค้าแอบไปแอ๊วสาวตามประสาผช. แต่แฟนเราเป็นคนขี้อายมากๆเลยนะ ขนาดสั่งข้าวยังไม่กล้าเลย แต่ดีอย่างนึงคืออยู่ต่อหน้าเวลาทะเลาะ เราชอบตบตีเค้า แต่เค้าไม่เคยทำเรากลับเลยสักครั้งเดียว
ปลล. ใครๆก็ต่างกันพาอิจฉาที่เราคบกันมานาน เห้อ ช่วยเราทีจะดัดนิสัยแฟนเราได้ยังไงบ้างคะ เพราะส่วนใหญ่เรากับแฟนก็จะอยู่ห่างกัน
** นี่เป็นกะทู้แรกของเรานะคะ หากเราเขียนไม่เข้าใจ เล่าเรื่องไม่เข้าใจ เราขอโทษด้วยนะคะ **
คบกับแฟนเกือบจะ 7 ปี ไม่เข้าใจทำไมแฟนเป็นคนแบบนี้
ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะ ว่าเรากับแฟนเราคบกันมาหกปีกว่าแล้ว เราอายุ22 แฟนอายุ 20
แรกๆก็คงจะเหมือนกันทุกคู่อะนะคะ คือแสนดีมากๆ ตามใจทุกอย่าง พาไปกินข้าว พาไปซื้อของ เวลาเราเดือดร้อนก็จะช่วยเราเสมอ บางครั้งเวลาเค้ามีธุระหรืออะไรสำคัญเค้าก็ยอมทิ้งเพื่อมาหาเราเสมอ (อันนี้เราไม่ได้เรียกร้องให้เค้าทิ้งธุระของเค้านะคะ) เมื่อก่อนเค้าติดเรามากๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด พอห่างกันเค้าก็จะเป็นฝ่ายโทรมาหาทุกครั้ง เกือบจะทุกเวลาด้วยซ้ำ (ไม่ใช่เราให้เค้าโทรมาฝ่ายเดียวนะคะ เราก็โทร แต่แฟนเราจะโทรหาซะมากกว่า)
พอคบไปสักระยะหนึ่ง เป็นช่วงที่เราขึ้นปีหนึ่ง เราต้องมาเรียนที่ กทม. ตอนเรามาอยู่นี่ เค้าก็โทรหาทุกเช้า เที่ยงเย็นเลยคะ แบบถามเสมอว่าทำอะไรอยู่กับใคร เค้ามักจะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเราสุดๆ ซึ่งมันก็ดีนะ เรารู้สึกว่าเค้าเป็นห่วงเรามากๆ.
แต่พอเรามาอยู่กทม. ได้สักพัก เหมือนเค้าจะเริ่มชินในการที่เค้าอยู่ในแบบที่ไม่มีเรา เริ่มโทรหาน้อยลง คุยน้อยลง แต่ความสัมพันธ์คือรักเหมือนเดิม. เราก็ไม่ได้คิดมากอะไร คิดว่ามันก็คงดีอะ ถ้าเราจะอยู่แบบห่างๆกันบ้าง ให้ต่างคนต่างมีเวลาให้กับตัวเอง
เราจะกลับบ้านทุกๆ ปิดเทอม เท่ากับว่าเราไม่ได้เจอกันตลอดทุกๆ สามเดือน พอเรากลับบ้านก็ใช้ชีวิตเหมือนปกตินะ อยู่ด้วยกันกินข้าวด้วยกัน. เราก็กลับมาเรียนใช้ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆ จนมาถึงวันนึงเราเล่นเฟสบุ้คอยู่แล้วมีรุ่นน้องที่โรงเรียนของแฟนเรา แคปรูปส่งมาให้แล้วถามว่า พี่.. คะ นี่ใช่แฟนพี่รึเปล่า พอดีหนูเห็นมีผู้หญิงคนนึงอัพรูปคู่กับแฟนพี่อะค่ะ ตอนนั้นเราเห็นแล้วเราสั่นมาก สั่นจุกอื้อไปหมด เราก็พยายามโทรหาเค้าๆ ยิ่งขึ้นรอสายใจยิ่งสั่นมากขึ้น เค้าไม่รับสายเราเลยค่ะ มันทำให้เราคิดว่ามันสองคนต้องคุยกันอยู่แน่ๆ จนเราทนไม่ได้ ต้องจองเครื่องกลับบ้านวันนั้นทันที สรุปเราก็ไปหาแฟนที่บ้าน แล้วถามว่าจะเอายังไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำแบบนี้ทำไมไม่รักกันแล้วหรอ ถามไปก็ร้องไห้ไป เหมือนคนบ้า แฟนเราก็ร้องไห้ตามบอกว่า ขอโทษๆ แล้วเราก็บอกว่างั้นก็พอแค่นี้เหอะ แฟนเราก็มากอดเราแน่นเลยค่ะ บอกว่าขอโทษๆ อยู่อย่างนั้น จะไม่ทำอีกแล้ว ด้วยความที่ว่าเรารักมากเราเลยให้อภัย
เรารู้สึกแย่มากๆ ที่ต้องอยู่ไกลกันแล้วเกิดเรื่องแบบนี้ เราทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ จบเรื่องนี้ไปเราก็กลับมาเรียนอีกปกติ จนเราจบปีสี่
เรารู้สึกดีใจมากๆ ที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
แล้วช่วงที่เราอยู่ด้วยกันคือเค้าจะดีกับเรามากๆ แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือเค้าติดเพื่อนมาก ติดจนแบบวันๆไม่ทำอะไร จะชอบพาเพื่อนมาที่บ้านไม่ก็ไปหาเพื่อนที่บ้าน แต่ทุกครั้งที่ไป เค้ามักจะหิ้วเราไปด้วยเสมอ เอาง่ายๆเลยคือเรากลับมาบ้านเราจะไม่มีเพื่อนเลย เพราะเพื่อนบางคนยังเรียนไม่จบบ้าง บางคนก็แยกย้ายไปทำงานบ้าง ส่วนเราน่ะหรอ ว่างงานจนวันๆก็อยู่กับแฟนนี่ละค่ะ
แล้วช่วงนี้เราก็ย้ายมาอยู่บ้านป้าที่ต่างจังหวัดอีก เพราะเราต้องมาหางานทำ
เราแปลกใจทุกครั้งเลยเวลาห่างกันมักจะเกิดปัญหาทุกที แฟนเราจะเป็นคนแปลกๆ เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ คือแบบเวลาห่างกันเค้าจะไม่สนใจเราเหมือนอย่างแรกๆ เลย ไม่เคยโทรหาสักสาย แม้แต่กริ๊งเดียวก็ไม่เคยได้ยิน เล่นเฟสเล่นไลน์เราเห็นเค้าออนอยู่ตลอด แต่เค้าไม่เคยคิดจะทักมาคุยเลยสักนิด เราทักไปบางทีก็อ่านไม่ตอบ เราแอบเห็นบางครั้งข้ามแชทเราไปตอบคนอื่นงี้ เราเสียความรู้สึกมากๆเลย เราบอกว่าคิดถึงนะ เค้าก็จะตอบมาแค่ว่า 'อืม' ไม่เคยได้คุยอะไรกันอีกเลย เว้นแต่ว่าช่วงหลังนี่เราจะเป็นฝ่ายโทรหาเค้ามากกว่า โทรไปคุยไอเราก็คิดถึงอยากคุย ส่วนเค้าน่ะหรอ เอาแต่ถามว่าโทรมามีอะไร อยู่กับเพื่อน ไม่ว่างแค่นี้นะ จะเป็นอย่างนี้ทุกๆครั้งเลย
แล้วหลังๆมานี่ เค้าจะเอาแต่ใจมากๆ เลยค่ะ บางทีแค่พูดไม่เข้าใจกันหรือขัดอะไรกันนิดหน่อย ก็เอาแต่บอกว่า 'เอองั้นก็จบๆไปเหอะ' ไม่ก็ 'เลิกมั้ย จบ!'
อะไรแบบนี้อะค่ะ คือเราไม่เข้าใจทำไมต้องบอกเลิกเราบ่อยๆ บ่อยมาก มากกว่าคำว่ารักอีก เราปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็แนะนำว่า คุยกันดีๆ ค่อยๆบอกว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร เรื่องนี้เราก็พอรู้อยู่นะ เพราะเราคบกับแฟนมาก็นาน เรื่องอะไรที่แฟนเราไม่ชอบ เราไม่คิดแม้แต่จะทำเลยนะคะ เราคิดเสมอว่าถ้าเราทำในสิ่งที่เค้าไม่ชอบ แล้วเค้ามารู้ทีหลัง เค้าจะต้องเสียความรู้สึกมากๆแน่ เราคิดเสมอแล้วเราไม่คิดที่จะทำ เช่น ห้ามคุยกับคนอื่น หรือกินเหล้าไปเที่ยวผับไรงี้
แต่มันกลับกันค่ะ คือ แฟนเราจะเป็นคนที่แบบชอบเอาชนะ เวลาทะเลาะกันก็เอาอีกละ เค้ารู้ว่าเราไม่ชอบให้บอกเลิกเวลามีปัญหา แล้วเค้าก็จะทำมันอยู่อย่างนั้นตลอดเลยค่ะ ในใจลึกๆเรารู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงมันก็ไม่เลิกหรอก แต่อีกใจเราก็อดน้อยใจไม่ได้ ว่าทำไม สิ่งที่เค้าขอเราทำให้ได้ แต่เค้ากลับทำมันไม่ได้ แล้วอีกอย่างถ้าทะเลาะกันเมื่อไหร่ แฟนเราก็จะชอบไปคอมเม้นในเฟสผู้หญิงบ้างละ ชอบให้ผู้หญิงมาบอก กินข้าว,ฝันดี หน้าเฟสบ้างละ เราน้อยใจมากๆเลยค่ะ แล้วก็ชอบพูดจาทำร้ายน้ำใจ พยายามพูดทุกอย่างที่ทำให้เราเสียความรู้สึก ไม่ใช่เราไม่สวนกลับนะ เราก็ด่ากลับ แต่เราก็คิด ถ้าเรายิ่งด่าเดี๋ยวเค้าก็ยิ่งทำในสิ่งที่เราไม่ชอบเข้าไปอีก ก็กลายเป็นว่าเราต้องยอมให้เค้าตลอดเลยอะค่ะ บางทีเรื่องไหนที่เราไม่ผิด เราก็กลายมาเป็นคนผิดได้ซะงั้น จริงๆเราเป็นคนขี้วีนมาก ชอบวีนชอบเหวี่ยง
นี่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเวลาไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ เราก็มักจะถามเสมอ ทำไมตัวเองไม่เคยบอกรักเค้าบ้างเลย นางก็จะตอบมาว่า ทำไมต้องพูด ดูที่การกระทำไม่ดีกว่าหรอ เราก็คิดในใจ ไหนอะการกระทำดีๆ ไม่เห็นจะมีเลย
แต่เวลาอยู่ด้วยกันกับเราเค้าจะต่างราวฟ้ากับเหวเลยค่ะ คือดีมาก เอาใจตามใจทุกอย่าง ห้ามอะไรก็ฟังทุกอย่าง คำบอกเลิกนี่ไม่เคยมี แล้วหน้าเฟสนี่ผู้หญิงสักคนก็ไม่มี แถมยังอัพรูปบอกรักเราบ้างเป็นบางที บางครั้งเราอารมณ์ไม่ดี แล้วเค้ามาเล่นกับเราเราก็จะหงุดหงิดใส่ แล้วเค้าก็เอาแต่หัวเราะ คือเราไม่เข้าใจ ทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้คะ มันต่างกันมากๆเลย ? มีคนไหนพอจะตอบเราได้บ้างมั้ย ?
ปล. เราเป็นแฟนคนแรกของกันและกันค่ะ เรื่องนอกใจก็มีบ้างครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่มีเพราะไม่กล้า แต่ก็มีบางครั้งค่ะที่เค้าแอบไปแอ๊วสาวตามประสาผช. แต่แฟนเราเป็นคนขี้อายมากๆเลยนะ ขนาดสั่งข้าวยังไม่กล้าเลย แต่ดีอย่างนึงคืออยู่ต่อหน้าเวลาทะเลาะ เราชอบตบตีเค้า แต่เค้าไม่เคยทำเรากลับเลยสักครั้งเดียว
ปลล. ใครๆก็ต่างกันพาอิจฉาที่เราคบกันมานาน เห้อ ช่วยเราทีจะดัดนิสัยแฟนเราได้ยังไงบ้างคะ เพราะส่วนใหญ่เรากับแฟนก็จะอยู่ห่างกัน
** นี่เป็นกะทู้แรกของเรานะคะ หากเราเขียนไม่เข้าใจ เล่าเรื่องไม่เข้าใจ เราขอโทษด้วยนะคะ **