เมื่อเพื่อนสนิทขอจบความสัมพันธ์รู้สึกอย่างไร

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเราขอบอกก่อนเลยนะค่ะ ว่าเราเป็นคนผิดเอง ที่เพื่อนไม่อยากคบเพราะสาเหตุมากจากตัวเราเอง
เราจึงคิดอยู่นานว่าเราจะเขียนขึ้นมาดีมั้ย แน่นอนค่ะว่ามันต้องมีคนเกลียดมากกว่าอยู่แล้ว
เนื่องจาก ขึ้นมาม.4 เรากับเพื่อนต้องแยกย้ายกันไปคนละห้อง คนละสาย แต่เราก็พยายามมากินข้าวด้วยกันตอนกลางวันทุกวัน
เพื่อนเราในกลุ่มคนหนึ่งเค้าสวยขึ้นมากๆ และ ผช. ในสายหรือรุ่นพี่ก็เข้ามาคุย มาจีบ
ส่วนที่เหลือแม้จะไม่มีคนมาจีบแต่เค้าก็สวยขึ้นทุกคน มันทำให้เราหันกลับมามองตัวเอง ว่าทำไม เราถึงไม่สวยหล่ะ ดำ อ้วน แถมมีสิวอีก
ถ้าวันหนึ่งเพื่อนเราดังเค้าจะลืมเรารึเปล่า ที่เราเป็นแบบนี้ ทั้งไม่สวย ชอบล้อเพื่อน ชอบเสียงดัง
พอผ่านไปหลายๆเดือนเพื่อนเราในกลุ่ม เริ่มคุยเรื่องส่วนตัวกันเองเพราะเราเป็นคนปากหมาชอบล้อให้เพื่อนอายหรือเขินเรื่องคนที่ชอบ เพื่อนจึงไม่กล้าบอกอะไรอีก แต่พอเรารู้ว่าเพื่อนเราไม่ชอบเราก็ไม่ล้ออีก  และเพื่อนที่สวยๆก็เริ่มไม่คุยกับเรา
เราจึงไประบายกับอีกคนหนึ่งเราด่าเพื่อนเราที่เหลือต่างๆนาๆ ว่าทุกอย่าง ที่ตัวเองจะสรรหาได้ เพื่อให้ตัวเองสบายใจเมื่อได้ระบาย เวลาเราไม่ชอบพฤติกรรมใครเราจะด่าค่ะ เพราะเราพูดเพราะๆกับคนอื่น หรือเตือนคนอื่นด้วยน้ำเสียงดีๆไม่เป็น
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกเสียดายเมื่อสายไปคือ เราไม่เคยบอกถึงความรู้สึกที่แท้จริงให้เพื่อนรู้เลยว่าทำไมเราถึงด่าเพื่อน ทั้งๆที่สนิทกันมาตั้งหลายปี
วันหนึ่งเพื่อนมาพูดกับเราว่าไม่ไหวแล้ว ที่นินทาลับหลังอย่าคิดว่าไม่รู้ รู้มาตลอด แต่ก็เงียบไม่พูดอะไรนะ เราตกใจมากว่าเพื่อนรู้ได้อย่างไร แต่ก็นะ ความลับไม่มีในโลก แต่เราก็ไม่โทษคนอื่นหรอกค่ะ เพราะเราเป็นคนเริ่มปัญหาขึ้นมาเอง แน่นอนว่าจะเกิดอะไรไปไม่ได้นอกจาก เพื่อนบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกันแบบเพื่อนร่วมห้องทำนองนั้นก็พอ แยกกันอยู่ เรารู้สึกผิดมากๆ เรารู้ว่าเราผิดเต็มๆ เราขอโทษ บอกทุกอย่าง ถึงสาเหตุต่างๆ แต่อย่างว่าค่ะ ผิดแล้วคือผิด ยังไงเค้าก็ไม่ฟัง และเค้าก็โกรธเราด้วย
และสาเหตุที่เราทำแบบนี้ก็เพราะว่า
โดยปกติสมัยม.ต้นเราจะเป็นตัวตลกในกลุ่ม ทำให้ทุกคนหัวเราะ จัดการทุกอย่างเวลาไปเที่ยวไปกินไปดูหนัง เพื่อนไปไหนที่นั่นมีเรา แต่พอขึ้นมาม.4ทุกคนก็ต่างมีสังคมของตัวเอง แน่นอนค่ะ เวลาเปลี่ยนคนเราก็เปลี่ยนได้ พอเวลาเราว่าให้นิดหน่อยเค้าก้ทำหน้า เหมือนอย่ามาเ_ือกเรื่องของกูได้มั้ย เราก็เลยเงียบ และน้อยใจเพื่อนที่เค้าไปคุยกันโดยที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย  จากมุมเด่น กลายเป็นมุมมืดอ่ะค่ะ อารมณ์นั้นเลย
เราเลยทนไม่ไหว ด่าว่า มากมาย แต่เราเป็นคนปากหนักค่ะ เรื่องอ่อนแอที่เกี่ยวข้องกับคนใกล้ชิดเรามักจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็นหรือบอกให้คนอื่นรู้ เราชอบเก็บและคิดอยู่คนเดียว
พออยู่ตัวคนเดียวแบบนี้มันก็ รู้สึกเคว้งไปหมดอ่ะค่ะ ธรรมดา เพราะเราเป็นคนทุ่มให้เพื่อนหมด ด้วยความที่เวลาทำงาน เพื่อนมักจะให้เป็นคนแบ่งงานเลยชอบ พูดถึงข้อเสียของคนอื่นเวลาตัวเองอารมณ์เสียที่เค้าทำให้เราไม่พอใจ แต่ถ้าเค้าเลิกทำ เราก็จะลืมอย่างที่เคยพูดมา และลืมเรื่องราวนั้นไปแต่ถ้าเค้าทำอีก เราก็จะพูดอีก แบบนี้หล่ะค่ะ เรารู้ค่ะว่านิสัยแบบนี้เป็นเพื่อนที่แย่มากๆ มากจนไม่น่าคบเลย แต่เรารักเพื่อนเรามากจริงๆ เพราะความผูกพันธ์กันมานาน แต่คนเราพอผิด ครั้งหนึ่งแถมร้ายแรงคงไม่น่าให้อภัย เราเคยเสียเพื่อนคนหนึ่งไปเพราะเราไม่คุยกันดีๆ และคนในกลุ่มมัวแต่เอาข้อเสียเค้ามาพูดสุดท้ายทนไม่ไหวจึงกดดันให้เค้าออกจากกลุ่ม  เราไม่ได้ตั้งกระทู้มาเพื่อเรียกร้องคะแนนสงสารหรืออะไรทั้งนั้นนะค่ะ เราแค่อยากเล่าให้ทุกๆคนฟัง ว่าเพื่อนมันมีความหมายมากจริงๆ  เราอยากทำทุกอย่างให้เรากลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิมแต่มันคงจะสายไปแล้วเพราะเพื่อนเกลียดเราไปแล้ว เราทักไปทุกคนต่างเงียบไม่ตอบ มันทรมานนะค่ะ ที่เพื่อนเห็นเราเป็นตัวอะไรไม่รู้สำหรับเค้า และเพื่อนกลุ่มนี้มีค่าสำหรับเรามากจริงๆ เรายอมทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม
สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ
แล้วก็ถ้ามีปัญหากับเพื่อนก็คุยกันตรงๆนะค่ะ อย่าปิดไว้ไม่งั้นมันจะสายเกินแก้