ก่อนอื่นขอสวัสดีทุกคนนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คิดไม่ออกเลยเหมือนกันว่าเราจะเอายังไงดีคะ...
เรื่อง มีอยู่ว่า เราจะแต่งงานกับแฟนในปลายปีนี้ แต่แม่ทางฝ่ายชายก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่เราก็ไม่คิดอะไรมากที่เขาไม่ได้ช่วยเรื่องสินสอด
คิดว่าช่วยกันเก็บเอา 2 คนก็พอได้อยู่ แต่แม่ฝ่ายชายมีกำชับมาว่าถ้าแต่งแล้วให้ไปอยู่กับเขา บ้านเราก็อยู่อีกจังหวัดบ้านแฟนก็อยู่อีกจังหวัด แต่ปกติเราอยู่กินกันมาก่อนแล้วเราอยู่กันที่บ้านของเราเอง (บ้านฝ่ายหญิง) แต่แฟนเราบอกว่าถ้าแต่งเขาจะอยู่แถวที่บ้านเราเก็บเงินปลูกบ้านกัน บ้านเราจะออกเป็นบ้านสวนคะ แฟนเราเลยชอบ แต่บ้านแม่ฝ่ายชาย เป็นบ้านที่อยู่ในเมือง เป็นบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านคะ เราเคยไปอยู่ถามว่าสบายไหม มันก็สบายดีคะ ก็ใช้ชีวิตไปอีกแบบไม่มีรถขับส่วนตัวไปไหนนั่งรถไป ข้าวก็ซื้อกินเอาที่บ้านไม่ให้ทำกลัวเลอะคะ บ้านติดแอร์ ค่าไฟ 2000 อยู่ 2 คน แต่ที่บ้านสวนเราจะไปไหนต้องมีรถส่วนตัวเพราะอยู่ในสวน รอบบ้านก็มีญาติพี่น้องก็มาช่วยกันแชร์กับข้าวกับปลามากินร่วมกัน บ้านไม่ต้องติดแอร์เปิดพัดลมก็หนาวแล้ว ไฟฟ้าที่บ้านแทบไม่ได้ใช้เดือนเสียค่าไฟแค่ 300 อยู่กัน5 คน โทรศัพท์ไม่ต้องพูดถึงคะ สัญญาณไม่ค่อยมี มันก็มีความสุขไปอีกแบบ ความสุขกับความสบายมันต่างกันจริงๆ เราชอบความสุขมากกว่าถึงจะรำบากแต่อยู่แบบที่เราชอบก็ดีกว่า แต่เราจะทำไงได้เมื่อแม่แฟนโทรมากำชับทุกวันว่าให้ไปอยู่ด้วยถ้าแต่งแล้ว แม่แฟนบอกว่าอยู่กับเขาสบายกินข้าวบนห้าง ที่เที่ยวเยอะ ห้องนอนก็ติดแอร์ มันสบายดีนะ แต่ทำไมเราใจคอไม่ดีเลย ถามว่าถ้าให้ไปอยู่จริงๆที่นั้นจะอยู่ได้ไหม ก็คงต้องได้เพราะในเมื่อมันต้องไปเราก็ต้องอยู่ได้ แต่ไม่รู้จะมีความสุขไหม เรายังนึกไม่ออกเพราะเราเคยคุยกับแฟนไว้ว่าเราจะแต่งงานกันแล้วอยู่ที่บ้านเราทำงานเก็บเงินไม่นานคงมีเงินสักก้อนแล้วทำธุรกิจเป็นของตัวเองเพราะค่าใช่จ่ายไม่เยอะ ที่บ้านพอมีไร่มีสวนก็ช่วยกันทำต่อยอดให้เป็นธุรกิจ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว แต่ถ้าเราไปอยู่ที่บ้านแม่แฟน มีแค่บ้านหลังเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีที่ดินอะไร ก็คงไปทำงานโรงงานค่าใช่จ่ายก็คงเยอะ ค่ารถ ค่าไฟ ค่ากับข้าวที่ซื้อกินทุกมื้อ เราคงไม่มีเงินเก็บมากพอในเร็วๆที่จะทำธุรกิจ เราคิดไม่ออกเลยว่าจะเอายังไงดี ใจเราอยากอยู่ที่บ้านตัวเองนะแต่อีกใจก็เห็นใจแม่แฟนด้วย
ไม่รู้จะไปทางไหนดี...
เรื่อง มีอยู่ว่า เราจะแต่งงานกับแฟนในปลายปีนี้ แต่แม่ทางฝ่ายชายก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่เราก็ไม่คิดอะไรมากที่เขาไม่ได้ช่วยเรื่องสินสอด
คิดว่าช่วยกันเก็บเอา 2 คนก็พอได้อยู่ แต่แม่ฝ่ายชายมีกำชับมาว่าถ้าแต่งแล้วให้ไปอยู่กับเขา บ้านเราก็อยู่อีกจังหวัดบ้านแฟนก็อยู่อีกจังหวัด แต่ปกติเราอยู่กินกันมาก่อนแล้วเราอยู่กันที่บ้านของเราเอง (บ้านฝ่ายหญิง) แต่แฟนเราบอกว่าถ้าแต่งเขาจะอยู่แถวที่บ้านเราเก็บเงินปลูกบ้านกัน บ้านเราจะออกเป็นบ้านสวนคะ แฟนเราเลยชอบ แต่บ้านแม่ฝ่ายชาย เป็นบ้านที่อยู่ในเมือง เป็นบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านคะ เราเคยไปอยู่ถามว่าสบายไหม มันก็สบายดีคะ ก็ใช้ชีวิตไปอีกแบบไม่มีรถขับส่วนตัวไปไหนนั่งรถไป ข้าวก็ซื้อกินเอาที่บ้านไม่ให้ทำกลัวเลอะคะ บ้านติดแอร์ ค่าไฟ 2000 อยู่ 2 คน แต่ที่บ้านสวนเราจะไปไหนต้องมีรถส่วนตัวเพราะอยู่ในสวน รอบบ้านก็มีญาติพี่น้องก็มาช่วยกันแชร์กับข้าวกับปลามากินร่วมกัน บ้านไม่ต้องติดแอร์เปิดพัดลมก็หนาวแล้ว ไฟฟ้าที่บ้านแทบไม่ได้ใช้เดือนเสียค่าไฟแค่ 300 อยู่กัน5 คน โทรศัพท์ไม่ต้องพูดถึงคะ สัญญาณไม่ค่อยมี มันก็มีความสุขไปอีกแบบ ความสุขกับความสบายมันต่างกันจริงๆ เราชอบความสุขมากกว่าถึงจะรำบากแต่อยู่แบบที่เราชอบก็ดีกว่า แต่เราจะทำไงได้เมื่อแม่แฟนโทรมากำชับทุกวันว่าให้ไปอยู่ด้วยถ้าแต่งแล้ว แม่แฟนบอกว่าอยู่กับเขาสบายกินข้าวบนห้าง ที่เที่ยวเยอะ ห้องนอนก็ติดแอร์ มันสบายดีนะ แต่ทำไมเราใจคอไม่ดีเลย ถามว่าถ้าให้ไปอยู่จริงๆที่นั้นจะอยู่ได้ไหม ก็คงต้องได้เพราะในเมื่อมันต้องไปเราก็ต้องอยู่ได้ แต่ไม่รู้จะมีความสุขไหม เรายังนึกไม่ออกเพราะเราเคยคุยกับแฟนไว้ว่าเราจะแต่งงานกันแล้วอยู่ที่บ้านเราทำงานเก็บเงินไม่นานคงมีเงินสักก้อนแล้วทำธุรกิจเป็นของตัวเองเพราะค่าใช่จ่ายไม่เยอะ ที่บ้านพอมีไร่มีสวนก็ช่วยกันทำต่อยอดให้เป็นธุรกิจ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว แต่ถ้าเราไปอยู่ที่บ้านแม่แฟน มีแค่บ้านหลังเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีที่ดินอะไร ก็คงไปทำงานโรงงานค่าใช่จ่ายก็คงเยอะ ค่ารถ ค่าไฟ ค่ากับข้าวที่ซื้อกินทุกมื้อ เราคงไม่มีเงินเก็บมากพอในเร็วๆที่จะทำธุรกิจ เราคิดไม่ออกเลยว่าจะเอายังไงดี ใจเราอยากอยู่ที่บ้านตัวเองนะแต่อีกใจก็เห็นใจแม่แฟนด้วย