สวัสดีครับชาวพันทิป เราทุกคนย่อมมีความทรงจำวัยเด็กกันทุกคนใช่มั๊ยครับ บางเรื่องอาจจะผ่านแล้วผ่านไป แต่บางเรื่องอาจจะยังค้างคาใจอยู่อย่าง คือ ผมที่ต้องการจะขอบคุณพี่ผู้หญิงคนนึงที่ดูแลผม ….เริ่มเลยนะครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดทางภาคเหนือตอนบน ผมเป็นเด็กทุนของมูลนิธิหนึ่งที่ช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส เด็กยากจน เพื่อให้คุณภาพชีวิตของเด็กดีขึ้น (ผมอยู่อย่างหลังนะครับทางบ้านยากจน) และในทุกๆปีจะมีกิจกรรม เข้าค่ายนอกสถานที่แล้วแต่ละระดับชั้น ในครั้งนั้นผมอยู่สักประมาณ ป.5 ได้ไปเข้าค่ายที่อุทยานแห่งชาติน้ำตกแจ้ซ้อน อ.แจ้ห่ม จ.ลำปาง จำนวน 2 วัน 1 คืน (มีทั้งน้ำตกและน้ำพุร้อน) ก่อนไปนั้นผมไม่สบายเป็นไข้หวัด พ่อแม่จึงฝากให้พี่เลี้ยงดูแล (ถ้าจำไม่ผิดพี่เค้าชื่อพี่เดือนอะไรนี่แหละครับจำไม่ค่อยได้ อายุตอนนั้นน่าจะสัก 19-22 ปี หน้าตาดี ^^น่าจะเป็นอาสามัครที่เข้ามาช่วยงานมูลนิธิ) และในตลอดเวลาในการเข้าค่ายและทำกิจกรรม พี่เลี้ยงคนนี้เค้าดูแลผมดีมาก ช่วยให้ผมกล้าแสดงออก ซึ่งผมในขณะนั้นเป็นเด็กตัวเล็กๆขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ตลอดจนถึงเอายาให้ผมทานหลังรับประทานอาหารหรือก่อนรับประทานอาหาร ยาก่อนนอน และเกือบทุกกิจกรรม พี่เค้าจะนั่งอยู่ติดกับผมตลอด คอยพูดให้ผมกล้าแสดงออกกล้าที่จะออกไปทำกิจกรรม (เราก็เด็กผู้ชาย เห้ยย สาวขอ จัดไปโว้ย เพื่อพี่สาวคนสวย 555) หลังจากกิจกรรมที่แจ้ซ้อน เราก็นั่งรถกลับ(เป็นรถ 2 ประตู 21 หน้าต่าง หรือรถเมล์พัดลมธรรมดาๆนี่แหละครับ) ผมง่วงมากเลยนอนเอาหัวพิงหน้าต่างไว้ พี่เค้าคงเห็นผมนอนไม่สะดวกเลยให้นอนขาเค้าแล้วผมก็หลับ(ตอนนั้นเด็กมากครับ รู้สึกอบอุ่นมากกกก)…..ตื่นมาอีกที่ก็ถึงมูลนิธิแล้ว แต่!!! เหลือแค่เราคนเดียวที่นอนตรงนั้น พี่คนนั้นเค้าลงรถไปแล้ว เรายังไม่ทันขอบคุณที่เค้าดูแลเราตลอด 2-3 วันที่ผ่านมาเลยมันเลยค้างคาใจมาจนถึงตอนนี้ครับ บางคืนเรายังฝันถึงอยู่บ่อยๆ ตอนนี้เราอายุ 22 แล้ว เรื่องมันอาจจะนานมาแล้วนะครับ และอาจจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เชื่อในวัยเด็กทุกๆคนย่อมมีเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขและจดจำมันไปตลอด ที่มาตั้งกระทู้แค่อยากต้องการขอบคุณพี่เค้าเท่านั้นแหละครับ บางคนอาจจะเห็นว่ามันไร้สาระที่เรื่องมันผ่านมานานแล้ว แต่สำหรับผมมันคาใจครับ หวังว่าถ้าพี่เห็นกระทู้นี้ผมอยากจะขอบคุณที่พี่เดือนมากๆที่ดูแลผมครับ …ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบครับ
อยากจะขอบคุณพี่สาวคนหนึ่งที่ดูแลผม เมื่อ 11 ปีที่ก่อน