สวัสดีครับนี่คือกระทู้แรกในชีวิตของผม ซึ่งผมคิดว่ามันอาจจะเป็นทางเดียวครับที่ผมจะได้บอกเธอในสิ่งผมไม่สามารถบอกเธอได้อีกต่อไป ..
ผมไม่รู้ว่าเรื่องของผมจะไปโดนใจหรือชีวิตของใครตอนนี้ แต่ผมขอบอกเลยนะครับหากมันคล้ายหรือถึงกับตรงละก็ คุณเลือกผิดแล้วครับ (แท็กผิดยังไงขออภัยด้วยครับ)
ผมขอเริ่มตั้งแต่ต้นเลยนะ ตัวผมตามจริงเป็นแค่เด็กผู้ชายม.ปลายคนนึงที่ค่อนข้างหน้าตาดี(จริงจริงนะ5555)ครอบครัวของผมค่อนข้างเข้มงวดพ่อผมดุมากเลยใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยคบนั้นบ้างคนนี้บ้างตามประสาวัยรุ่นเพราะถ้าผมคบใครพ่อผมเอาตาย จะมีก็ต้องแอบๆ5555 ผมมีโอกาสได้ประกวด ได้ทำกิจกรรมให้ทางโรงเรียนบ่อยมากจนมีรุ่งน้องรุ่นพี่ชอบหลายคน บอกเลยครับตอนนั้นหลงตัวเองสุดริด แถมผมยังเป็นนักกีฬาแบดให้กับทางโรงเรียนอันที่จริงผมก็เล่นมาตั้งแต่เด็กแล้วอ่ะนะ แต่ตอนนั้นผมคุยอยู่กับผู้หญิงรุ่นเดียวกัน ผมบอกเลยผมหลงเธอมาก เธอน่ารัก แต่แล้วความน่ารักของเธอก็จางหายไปเพราะมีสาวหล่อมาเอาไปเฉ๊ย ด้วยความหลงงมงายผมยังดิ้นรนง้อเธอต่อไป ..
จนกระทั่งวันเวลามันผ่านไปผมเริ่มตึงๆกับความรัก เริ่มไม่ศรัทธาในความรัก และอยู่คนเดียวมาจนถึงเวลาที่ผมกำลังจะจบม.ปลายตอนนั้นยอมรับนะครับว่ายังคิดถึงผู้หญิงคนนั้นบ้าง แต่แล้ววันลอยกระทงที่ผมไม่คิดว่าผมจะไปคนเดียวจะทำให้ผมได้เจอเธอคนนี้ คนที่ผมทำหลุดมือไปด้วยความโง่และไม่เคยฟังเสียงหัวใจตัวเองจนวินาทีสุดท้าย..
ผมได้เจอเธอในวันลอยกระทงปีก่อนที่ผมจะย้ายเข้ามหาลัย เธอมาคนเดียวครับ เธอมาลอยด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแต่เป็นยิ้มที่เศร้าผมรู้สึกได้ คุณเชื่อไหมผมไม่รู้เอาความหน้าด้านมาจากไหน ผมเดินเข้าไปหาเธอ เธอดูตกใจเล็กน้อยนะแต่ก็ยอมพูดกับผม ผมถามเธอว่ามาคนเดียวหรอ เธอก็บอกเห็นใครมาด้วยไหมล่ะ 555555 โดนไปดอกแรกติดคริเลยครับ แต่แปลกที่ผมเขิน และวันนั้นเราก็เลยได้ลอยกระทงด้วยกัน อยู่ๆเธอก็มองหน้าผมแล้วก็ถามว่าจำพี่ไม่ได้หรอ ?
ผมเง็งเป็นสองเท่าในใจก็นึกเราเคยไปไข่ไว้ที่ไหนอีกหรอ555555 เธอเลยบอกว่าเธอรู้จักผมตั้งแต่ผมเด็กๆแล้วเคยมาตีแบดกับครูที่เคยสอนผม ผมก็เป๊งเลยพี่คนนั้นเองขาวๆชอบอู้ตอนตีแบด ผมจำได้55555 แต่เราไม่เคยคุยกันแม้แต่นิดเดียวเพราะไม่สนิทกัน จนวันนี้ผมได้มาเจอเธออีกครั้งเธอสวย เธอน่ารัก ยิ้มเก่ง แถมยิงมุขตั้งแต่แรกเจอเลย555 แปลกนะผมเจอเธอแต่ก่อนก็บ่อยกลับไม่รู้สึกอะไร และแล้วความรักของผมเริ่มก่อตัวอีกครั้งจากเธอคนนี้ ..
ผมขอไลน์เธอไปจนกลับบ้านเราก็คุยกัน เธอโตกว่าผม3ปีครับ เธอใกล้จะเรียนจบแล้วส่วนผมเพิ่งจะเข้ามหาลัย ไลน์คุยกันครั้งแรกผมยังจำได้ดีเธอท้าให้ผมโทรหาเลย หึหึมีเร้อะคนอย่างผมจะยอม5555 ผมก็โทรเลยครับวันแรก เสียงเธอน่ารักมาก ผมเดาว่าที่เธอไม่เขินอาจจะเป็นเพราะเธอโตแล้วหรือจะแกล้งหยอดเด็กๆอย่างผมกันนะ เราเริ่มคุยกันก็หลังลอยกระทงยาวมาจนกลางๆธันวา เธอให้ผมในสิ่งที่ผมไม่เคยได้ ความรัก ความเข้าใจ ผมได้ไปเที่ยวกับเธอได้ใช้ชีวิตคำว่าแฟนแบบไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ อยากเจอผมก็โทรหาแปบๆเธอก็มา พาผมไปหาอะไรกิน เธอเติมเต็มจนไม่มีช่องว่างเลยครับ จุดนั้นผมบอกเลยผมโคดรักเธอเลย
ทุกวันเธอทำให้มีความสุขมาก เธอทำให้ผมมีโลกขึ้นอีกใบโลกที่มีแค่เธอกับผม และก็แปลกเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมกล้าพามาเจอครอบครัว และคนในครอบครัวต่างรักเธออย่างไม่น่าเชื่อ อาจจะเป็นเพราะเธอโตและวางตัวดี เธอมีมุขเล่นให้ผมฟังตลอดถึงบางทีจะแป้กแต่มันก็ยิ่งเพิ่มความน่ารักเธอเข้าไปอีก เราคุยกันจนผมเริ่มได้รู้ความลับของความรู้สึกเธอ ก่อนหน้าที่ผมจะเจอเธอ เธอเพิ่งเลิกกับแฟนครับผมนี่แบบโอ้โห้เลิกกันได้ตรงวันเวลามาก เธอบอกว่าแฟนเก่าเธอไปลอยกระทงกับแฟนใหม่ ผมเลยอ๋อมิน่าล่ะวันนั้นถึงดูเศร้าๆ แล้วเธอก็บอกผมว่า "ขอบคุณนะที่วันนั้นเดินมาหาพี่" ประโยคนี้ทำให้ผมมั่นใจเกินร้อยว่าผมจะขอเธอเป็นแฟนตอนปีใหม่แน่นอน
แล้ววันปีใหม่ก็มาถึงครับเธอต้องไปสวดมนต์ข้ามปีกับครอบครัว ส่วนผมก็ตามประสาเด็กไปกับที่บ้านไม่มีโอกาสได้ไปกับเพื่อนครับ5555 และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึงผมโทรเฟสไทม์คุยกับเธอจนใกล้เที่ยงคืน จนผมขอเธอเป็นแฟนในวันปีใหม่พอดีเป๊ะ เธอยิ้มแก้มปริคาวัดเลยครับ เธอก็กระซิบคำตอบของเธอผ่านโทรสับขณะพระสวดว่า "ให้เป็นแฟนแล้วต้องดูแลดีๆนะ" ผมบอกกับตัวเองเลยครับว่าผมจะไม่มีวันปล่อยเธอแน่นอน
ผมกับเธอคบกันมาเรื่อยๆ หลังจากที่ผมได้คบเธอผมก็รู้เลยเธอฮอตมากระดับนึง เวลาไปกินข้าว ดูหนังด้วยกันผู้ชายบางคนจะจับจ้องเธอผมนี่ยืดอกเลยครับของกรู~ 555555 แล้วที่ยิ่งชอบคือเธอเป็นที่เทคแคร์ดูแลดีมากกกก หลังๆก็ไปรับไปส่งผมที่โรงเรียนจนเพื่อนผมแซวว่าเล่นของสูงเลย 5555 และที่สำคัญเธอไม่พูดคำหยาบกับผมเลย ด้วยนิสัยเธอด้วยมั้ง ผมยิ่งชอบ ปกติคบคนอายุเท่ากันไม่ก็เด็กเอะอะก็ด่า ผมรู้สึกมันหมดรักเร็วอ่ะครับ ด้วยความที่เธอก็ตีแบดผมก็ตีแบดเราเลยมีเวลาอยู่กับผมแทบทุกวัน ขับรถมาหาผมหลังเลิกเรียนแล้วก็มารับผมไปตีแบด และผมก็รักเธอมากเรื่อยๆ จนกระทั่งปัญหาก็เกิดเมื่อผมต้องย้ายไปเรียนมหาลัย..
ผมอธิบายรวมๆเลยนะเดี๋ยวยาวไป เมื่อผมจะเข้ามหาลัยเธอก็เป็นธุระคอยไปส่งคอยพาไปสอบ ไปนั่งรอจนหลับอยู่ในรถ คอยอยู่เป็นเพื่อน เธอดีกับผมมากพ่อแม่ผมไม่ต้องลำบากมาคอยดูแลผมเลย จนวันที่ผมสำเร็จผมสอบผ่าน มันเป็นประจวบเหมาะกับที่เธอต้องฝึกงานแต่สวรรค์ช่างเข้าข้าง เธอฝึกงานเกี่ยวกับการสื่อสารแถวๆบางเขน ผมก็เรียนแถวๆนั้นพอดี ผมดีใจมาก เธอค่อนข้างเก่งภาษาครับเธอเลยเลือกที่นี่ เธอต้องฝึกทั้งหมด2เดือนซึ่งตอนนั้นผมก็กำลังจะเปิดเทอม และทำสิ่งที่โง่มากๆอย่างนึง นั่นคือเลือกความสุขชั่วคราวครับ..
เมื่อผมเข้าไปเรียนที่มหาลัยใช่ครับหลายๆคนเดาถูก ทุกอย่างรอบตัวผมช่างน่าตื่นเต้น ทุกอย่างมันใหม่ไปหมด จนผมได้คัดเลือกเป็นเดือนสาขาก็บอกแล้วว่าหน้าตาดี55555 ผมก็ยิ่งเหลิงไปกันใหญ่จนขั่วขณะนึงผมลืมเธอไป ระหว่างที่เธอฝึกงานเธอยังน่ารักคอยโทรหา ถามถึงที่มหาลัยตลอด ผมก็ตอบตลอดนะแต่หลังๆผมติดกิจกรรมมากมายเพราะเป็นเดือนสาขาด้วย ผมต้องเตรียมตัวประกวดเดือนคณะ จนผมไม่ค่อยได้เจอกับเธอเพราะเธอก็ฝึกงานตอนที่เธอไปแรกๆผมคิดถึงเธอมาก แล้วผมก็รู้ถึงความผิดปกติของเธอ..
แล้วการประกวดดาวเดือนก็จบไปผมยิ่งป็อปปูล่ามากขึ้น คนจีบเยอะขึ้น ยิ่งทำให้ความหลงตัวเองในตัวผมมันระเบิด ผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอเลยและผมรู้สึกได้ว่าเธอกำลังน้อยใจผม แต่เชื่อไหมผมแทบไม่ได้สนใจเธอเลยทำงานให้คณะและได้เจอกับรุ่นพี่คนนึง เธอก็น่ารักนะแต่ไม่เท่าแฟนผม แต่ผมก็คุยกับพี่คนนั้นมาเรื่อยๆจนวันนึงความสัมพันธ์ของฝั่งพี่เค้ามันอยากพัฒนาแต่ผมยังไม่เท่าไหร่ ตอนนั้นผมกับแฟนยอมรับว่าห่างกันมาก จากแต่ก่อนเจอกันทุกวัน หลายๆคนอ่านจะคงจะด่าว่าผมไม่มั่นคงใช่ไหม ผมยอมรับ และความห่างนี้ก็ห่างมากจนผมก็เผลอมีความรู้สึกดีๆไปให้พี่คนนั้น ถึงขั้นผมแอบไปดูหนังด้วยกัน แล้ววันนึงเธอก็จับได้..
ตอนนั้นเธอฝึกงานเสร็จแล้วครับเก็บของกลับบ้านโดยที่ผมไม่รู้เลย เธอไลน์มาหาผมว่ามีอะไรจะบอกไหม? ตอนนั้นผมบอกตรงๆผมเอนไปทางพี่คนนั้นมากกว่าผมเลยบอกแฟนผมไปตามตรงว่าผมคุยกับอีกคนอยู่นะเป็นรุ่นพี่ เธอเงียบไปพักนึงก็ตอบกลับมาว่าเธอรู้นานแล้วแต่แค่ไม่พูด ผมสะอึกเลยครับเพราะผมเริ่มคุยกับพี่คนนั้นตั้งแต่แรกๆที่เข้ามหาลัยเลย แต่เธอไม่โวยวายเลยสักนิด เลยทำให้ผมมีความคิดตีกันไปมาในหัว แต่ด้วยความเลวของผมนะ ผมก็ยังเลือกพี่คนนั้นด้วยความคิดโง่ๆบวกกับพวกเพื่อนที่นี่มันยุแยง ผมก็เลยโง่หน้ามืดไป
ผมจึงบอกเลิกเธอไปอย่างไร้เยื่อใย...
คุณเชื่อไหมตลอดระยะเวลาที่เลิกกันไปเธอยังตามง้อผมทุกวัน เธอยังจำวันสำคัญของเราได้ เธอพูดให้อภัยผมต่างๆนาๆ แต่ผมไม่เคยสนใจเลยสักครั้ง ผมยังเคยไล่ให้เธอไปไกลๆ เธอมาหาผมที่ห้องมากอดผม ผมก็ยังไล่ให้เธอกลับไป (ครับ ด่าผมเลย) เธอง้อผมในขณะที่เธอไม่ได้ผิดอะไรสักนิด จนกระทั่งเวลาผ่านไป4เดือน ในช่วงเดือนที่3ปลายๆเธอคงเริ่มเหนื่อยอ่อน หลังๆเธอจะส่งขค.มาฝันดีทุกคืนก่อนเธอนอนย้ำครับว่าทุกคืนผมก็ส่งกลับบ้าง ไม่เปิดอ่านบ้าง จนวันนึงเธอเหมือนจะไม่ไหวอยู่ๆขค.ฝันดีพวกนั้นก็หายไป ผมรู้สึกใจหายครับที่คนที่ตามง้อผมทุกวันหายไปแล้ว (ผมควรจะดีใจสิ ใช่ไหม) แต่ด้วยความที่รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่ได้โตเท่าไหร่คุยกันไปสักพักเริ่มงี่เง่าครับ งอนกรูไม่มีสาเหตุ นิสัยแท้ๆเริ่มออก แถมเป็นคนค่อนข้างปากร้าย และทุกครั้งที่รู้ว่าผมจะตีตัวออกห่างก็จะให้พวกเพื่อนๆผมมาคอยเป็นพ่อสื่อซึ่งมันอาจจะช่วยให้ผมกลับไปคุยนะแต่ผมสับสนมากอยากกลับไปหาแฟนเก่าแต่ในใจผมก็คิดถึงแค่ความสุขตอนนี้ และคิดห่วงความรู้สึกรุ่นพี่คนนั้นมากกว่าคนที่ทุ่มเทใจให้ผม และมันก็เหมือนเป็นหอกทิ่มใจผมตลอดกาล..
ทุกอย่างดำเนินอย่างไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ผมไปดูหนัง ไปเที่ยวผมกลับคิดถึงแต่แฟนเก่าผม เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ.. ผมอยู่แบบรู้สึกดีมากกว่า แต่ในนั้นไม่มีความรักเลยครับไม่มีความรักเลยสักนิดเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของสิ่งใหม่ๆเท่านั้นพอมันผ่านไปมันก็ไม่มีความพิเศษอะไรเลย และก็เป็นเรื่องแปลกยิ่งผมอยู่กับพี่คนนี้มากเท่าไหร่หน้าแฟนเก่าผมยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น มันเหมือนตอกย้ำว่าผมเลือกผิดอย่างร้ายแรง ผมทำร้ายหัวใจตัวเอง ห่วงคนอื่นมากกว่าคนที่รักผม และผมก็ปล่อยให้เวลาล่วงเลยจนถึงตอนนี้..
นับจากวันแรกที่เข้ามาในรั้วมหาลัยนี่ก็ผ่านมาจนผมจะเรียนจบแล้ว ผมเลิกคุยกับพี่คนนั้นไปแล้วเพราะพอผมเข้าปี2พี่เค้าก็ไปคุยกับเด็กปี1คนใหม่(สมน้ำหน้าผมเลยครับ)แค่นิสัยก็ไม่ใช่แล้วแถมพอพี่เขาเรียนจบเขาก็กลับบ้านเขาที่ภาคเหนือ คือไม่ได้เจอกันแน่ๆครับ ต่อให้ผมยังคุยกันผมก็ต้องแยกจากเขาอยู่ดี แล้วผมก็ไม่คิดมีคนใหม่อีกเลย และทุกอย่างมันย้อนกลับมาทำร้ายผมทุกเม็ดแบบระบบHDครับชัดเจนมาก ทุกอย่างก็กลับสู่สภาพปกติ เพื่อนผมตั้งแต่ปี1ก็หายกันไปหมดเหลือไม่กี่คน นิสัยแต่ล่ะคนเริ่มออกมาใครคบได้ใครคบไม่ได้ เดือนสาขาที่ผมหลงไหลก็ตกไปเป็นของรุ่นน้องต่อไป การที่มีคนเห็นหัวก็จบไป กลายเป็นเด็กมาใหม่แทน หมดยุคผมครับ ยอมรับเลยว่าเคว้งมากและทุกอย่างที่พ่อผมด่าแม่ผมสอนตลอดมามันย้อนให้ผมได้เจ็บเจียนตายทุกวันนี้
ตอนนี้ผมได้รับบทเรียนชั้นยอดได้มาเพราะความไม่มั่นคงของผมเอง หูเบา และความโง่ล้วนๆ วันนี้มันทำให้ผมเสียคนที่รักผมและผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าผมรักเค้ามาก มากจนตอนนี้ผมนั่งร้องไห้พิมไป (น้ำตาลูกผู้ชายครับ555) พ่อผมบอกว่าสักวันผมจะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผมทำ วันนี้ผมได้รับแล้วครับ ผมอยากย้อนเวลากลับไปวันนั้นผมจะไม่ปล่อยเธอไป ผมจะหันมากอดเธอเหมือนที่เธอพยายามกอดรั้งผม ผมจะบอกบอกว่าผมรักเธอแค่ไหน หากวันนั้นผมไม่ติดเพื่อน ผมไม่ใจโลเล ถ้าวันนั้นผมหันมองเธอสักนิด ถ้าวันนั้นผมไม่ไล่เธอไป ผมมีเวลาแก้ตัวหลายเดือนตลอดระยะเวลาที่เธอตามง้อผม แต่ผมก็ปล่อยทิ้งไปไม่สนใจแม้แต่น้ำตาเธอสักนิด ถ้าวันนั้นผมดูแลความรู้สึกเธอให้ดีกว่านี้ ตอนนี้ผมอยากจะไปหาเธอไปบอกว่าผมผิดไปแล้ว ผมรู้จากเพื่อนเธอว่าเธอไปๆกลับๆต่างประเทศบ่อยมาก ผมเสียนางฟ้าของผมไปแล้ว เธอจะมีใครใหม่มาแทนที่ผมรึยัง ใครจะคอยให้ผมแกล้ง ใครจะคอยยิงมุขแป้กๆกับผมอีก ผมได้แต่ตั้งคำถามในหัว ผมอยากจะไปหาเธอกอดเธอแล้วบอกว่าผม "ขอโทษ" ได้ยินไหมผมขอโทษ...กลับมาหาผมเถอะนะ
ทุกวันนี้ผมเฝ้าโทรหาเธอเธอก็ไม่รับ ผมทำอะไรไม่ได้เลยผมกลับบ้านมาตีแบดสถานที่ที่คุ้นเคยผมก็ได้แค่มองหญ้าสีเขียวที่เคยมีผู้หญิงตัวเล็กๆวิ่งเล่นกับผม นี่ผมเสียเธอไปแล้วหรอ ผมเสียคนที่ผมรักที่สุดไปให้กับสิ่งใหม่เพียงชั่วคราว..ผมควรทำยังไงผมถึงจะได้เธอคืนมาครับ ผมต้องทำยังไง ผมมันโง่เอง...
เคยเลือกทางเดินความรักผิดไหมครับ? เลือกผิดชีวิตเปลี่ยน
ผมไม่รู้ว่าเรื่องของผมจะไปโดนใจหรือชีวิตของใครตอนนี้ แต่ผมขอบอกเลยนะครับหากมันคล้ายหรือถึงกับตรงละก็ คุณเลือกผิดแล้วครับ (แท็กผิดยังไงขออภัยด้วยครับ)
ผมขอเริ่มตั้งแต่ต้นเลยนะ ตัวผมตามจริงเป็นแค่เด็กผู้ชายม.ปลายคนนึงที่ค่อนข้างหน้าตาดี(จริงจริงนะ5555)ครอบครัวของผมค่อนข้างเข้มงวดพ่อผมดุมากเลยใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยคบนั้นบ้างคนนี้บ้างตามประสาวัยรุ่นเพราะถ้าผมคบใครพ่อผมเอาตาย จะมีก็ต้องแอบๆ5555 ผมมีโอกาสได้ประกวด ได้ทำกิจกรรมให้ทางโรงเรียนบ่อยมากจนมีรุ่งน้องรุ่นพี่ชอบหลายคน บอกเลยครับตอนนั้นหลงตัวเองสุดริด แถมผมยังเป็นนักกีฬาแบดให้กับทางโรงเรียนอันที่จริงผมก็เล่นมาตั้งแต่เด็กแล้วอ่ะนะ แต่ตอนนั้นผมคุยอยู่กับผู้หญิงรุ่นเดียวกัน ผมบอกเลยผมหลงเธอมาก เธอน่ารัก แต่แล้วความน่ารักของเธอก็จางหายไปเพราะมีสาวหล่อมาเอาไปเฉ๊ย ด้วยความหลงงมงายผมยังดิ้นรนง้อเธอต่อไป ..
จนกระทั่งวันเวลามันผ่านไปผมเริ่มตึงๆกับความรัก เริ่มไม่ศรัทธาในความรัก และอยู่คนเดียวมาจนถึงเวลาที่ผมกำลังจะจบม.ปลายตอนนั้นยอมรับนะครับว่ายังคิดถึงผู้หญิงคนนั้นบ้าง แต่แล้ววันลอยกระทงที่ผมไม่คิดว่าผมจะไปคนเดียวจะทำให้ผมได้เจอเธอคนนี้ คนที่ผมทำหลุดมือไปด้วยความโง่และไม่เคยฟังเสียงหัวใจตัวเองจนวินาทีสุดท้าย..
ผมได้เจอเธอในวันลอยกระทงปีก่อนที่ผมจะย้ายเข้ามหาลัย เธอมาคนเดียวครับ เธอมาลอยด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแต่เป็นยิ้มที่เศร้าผมรู้สึกได้ คุณเชื่อไหมผมไม่รู้เอาความหน้าด้านมาจากไหน ผมเดินเข้าไปหาเธอ เธอดูตกใจเล็กน้อยนะแต่ก็ยอมพูดกับผม ผมถามเธอว่ามาคนเดียวหรอ เธอก็บอกเห็นใครมาด้วยไหมล่ะ 555555 โดนไปดอกแรกติดคริเลยครับ แต่แปลกที่ผมเขิน และวันนั้นเราก็เลยได้ลอยกระทงด้วยกัน อยู่ๆเธอก็มองหน้าผมแล้วก็ถามว่าจำพี่ไม่ได้หรอ ?
ผมเง็งเป็นสองเท่าในใจก็นึกเราเคยไปไข่ไว้ที่ไหนอีกหรอ555555 เธอเลยบอกว่าเธอรู้จักผมตั้งแต่ผมเด็กๆแล้วเคยมาตีแบดกับครูที่เคยสอนผม ผมก็เป๊งเลยพี่คนนั้นเองขาวๆชอบอู้ตอนตีแบด ผมจำได้55555 แต่เราไม่เคยคุยกันแม้แต่นิดเดียวเพราะไม่สนิทกัน จนวันนี้ผมได้มาเจอเธออีกครั้งเธอสวย เธอน่ารัก ยิ้มเก่ง แถมยิงมุขตั้งแต่แรกเจอเลย555 แปลกนะผมเจอเธอแต่ก่อนก็บ่อยกลับไม่รู้สึกอะไร และแล้วความรักของผมเริ่มก่อตัวอีกครั้งจากเธอคนนี้ ..
ผมขอไลน์เธอไปจนกลับบ้านเราก็คุยกัน เธอโตกว่าผม3ปีครับ เธอใกล้จะเรียนจบแล้วส่วนผมเพิ่งจะเข้ามหาลัย ไลน์คุยกันครั้งแรกผมยังจำได้ดีเธอท้าให้ผมโทรหาเลย หึหึมีเร้อะคนอย่างผมจะยอม5555 ผมก็โทรเลยครับวันแรก เสียงเธอน่ารักมาก ผมเดาว่าที่เธอไม่เขินอาจจะเป็นเพราะเธอโตแล้วหรือจะแกล้งหยอดเด็กๆอย่างผมกันนะ เราเริ่มคุยกันก็หลังลอยกระทงยาวมาจนกลางๆธันวา เธอให้ผมในสิ่งที่ผมไม่เคยได้ ความรัก ความเข้าใจ ผมได้ไปเที่ยวกับเธอได้ใช้ชีวิตคำว่าแฟนแบบไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ อยากเจอผมก็โทรหาแปบๆเธอก็มา พาผมไปหาอะไรกิน เธอเติมเต็มจนไม่มีช่องว่างเลยครับ จุดนั้นผมบอกเลยผมโคดรักเธอเลย
ทุกวันเธอทำให้มีความสุขมาก เธอทำให้ผมมีโลกขึ้นอีกใบโลกที่มีแค่เธอกับผม และก็แปลกเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมกล้าพามาเจอครอบครัว และคนในครอบครัวต่างรักเธออย่างไม่น่าเชื่อ อาจจะเป็นเพราะเธอโตและวางตัวดี เธอมีมุขเล่นให้ผมฟังตลอดถึงบางทีจะแป้กแต่มันก็ยิ่งเพิ่มความน่ารักเธอเข้าไปอีก เราคุยกันจนผมเริ่มได้รู้ความลับของความรู้สึกเธอ ก่อนหน้าที่ผมจะเจอเธอ เธอเพิ่งเลิกกับแฟนครับผมนี่แบบโอ้โห้เลิกกันได้ตรงวันเวลามาก เธอบอกว่าแฟนเก่าเธอไปลอยกระทงกับแฟนใหม่ ผมเลยอ๋อมิน่าล่ะวันนั้นถึงดูเศร้าๆ แล้วเธอก็บอกผมว่า "ขอบคุณนะที่วันนั้นเดินมาหาพี่" ประโยคนี้ทำให้ผมมั่นใจเกินร้อยว่าผมจะขอเธอเป็นแฟนตอนปีใหม่แน่นอน
แล้ววันปีใหม่ก็มาถึงครับเธอต้องไปสวดมนต์ข้ามปีกับครอบครัว ส่วนผมก็ตามประสาเด็กไปกับที่บ้านไม่มีโอกาสได้ไปกับเพื่อนครับ5555 และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึงผมโทรเฟสไทม์คุยกับเธอจนใกล้เที่ยงคืน จนผมขอเธอเป็นแฟนในวันปีใหม่พอดีเป๊ะ เธอยิ้มแก้มปริคาวัดเลยครับ เธอก็กระซิบคำตอบของเธอผ่านโทรสับขณะพระสวดว่า "ให้เป็นแฟนแล้วต้องดูแลดีๆนะ" ผมบอกกับตัวเองเลยครับว่าผมจะไม่มีวันปล่อยเธอแน่นอน
ผมกับเธอคบกันมาเรื่อยๆ หลังจากที่ผมได้คบเธอผมก็รู้เลยเธอฮอตมากระดับนึง เวลาไปกินข้าว ดูหนังด้วยกันผู้ชายบางคนจะจับจ้องเธอผมนี่ยืดอกเลยครับของกรู~ 555555 แล้วที่ยิ่งชอบคือเธอเป็นที่เทคแคร์ดูแลดีมากกกก หลังๆก็ไปรับไปส่งผมที่โรงเรียนจนเพื่อนผมแซวว่าเล่นของสูงเลย 5555 และที่สำคัญเธอไม่พูดคำหยาบกับผมเลย ด้วยนิสัยเธอด้วยมั้ง ผมยิ่งชอบ ปกติคบคนอายุเท่ากันไม่ก็เด็กเอะอะก็ด่า ผมรู้สึกมันหมดรักเร็วอ่ะครับ ด้วยความที่เธอก็ตีแบดผมก็ตีแบดเราเลยมีเวลาอยู่กับผมแทบทุกวัน ขับรถมาหาผมหลังเลิกเรียนแล้วก็มารับผมไปตีแบด และผมก็รักเธอมากเรื่อยๆ จนกระทั่งปัญหาก็เกิดเมื่อผมต้องย้ายไปเรียนมหาลัย..
ผมอธิบายรวมๆเลยนะเดี๋ยวยาวไป เมื่อผมจะเข้ามหาลัยเธอก็เป็นธุระคอยไปส่งคอยพาไปสอบ ไปนั่งรอจนหลับอยู่ในรถ คอยอยู่เป็นเพื่อน เธอดีกับผมมากพ่อแม่ผมไม่ต้องลำบากมาคอยดูแลผมเลย จนวันที่ผมสำเร็จผมสอบผ่าน มันเป็นประจวบเหมาะกับที่เธอต้องฝึกงานแต่สวรรค์ช่างเข้าข้าง เธอฝึกงานเกี่ยวกับการสื่อสารแถวๆบางเขน ผมก็เรียนแถวๆนั้นพอดี ผมดีใจมาก เธอค่อนข้างเก่งภาษาครับเธอเลยเลือกที่นี่ เธอต้องฝึกทั้งหมด2เดือนซึ่งตอนนั้นผมก็กำลังจะเปิดเทอม และทำสิ่งที่โง่มากๆอย่างนึง นั่นคือเลือกความสุขชั่วคราวครับ..
เมื่อผมเข้าไปเรียนที่มหาลัยใช่ครับหลายๆคนเดาถูก ทุกอย่างรอบตัวผมช่างน่าตื่นเต้น ทุกอย่างมันใหม่ไปหมด จนผมได้คัดเลือกเป็นเดือนสาขาก็บอกแล้วว่าหน้าตาดี55555 ผมก็ยิ่งเหลิงไปกันใหญ่จนขั่วขณะนึงผมลืมเธอไป ระหว่างที่เธอฝึกงานเธอยังน่ารักคอยโทรหา ถามถึงที่มหาลัยตลอด ผมก็ตอบตลอดนะแต่หลังๆผมติดกิจกรรมมากมายเพราะเป็นเดือนสาขาด้วย ผมต้องเตรียมตัวประกวดเดือนคณะ จนผมไม่ค่อยได้เจอกับเธอเพราะเธอก็ฝึกงานตอนที่เธอไปแรกๆผมคิดถึงเธอมาก แล้วผมก็รู้ถึงความผิดปกติของเธอ..
แล้วการประกวดดาวเดือนก็จบไปผมยิ่งป็อปปูล่ามากขึ้น คนจีบเยอะขึ้น ยิ่งทำให้ความหลงตัวเองในตัวผมมันระเบิด ผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอเลยและผมรู้สึกได้ว่าเธอกำลังน้อยใจผม แต่เชื่อไหมผมแทบไม่ได้สนใจเธอเลยทำงานให้คณะและได้เจอกับรุ่นพี่คนนึง เธอก็น่ารักนะแต่ไม่เท่าแฟนผม แต่ผมก็คุยกับพี่คนนั้นมาเรื่อยๆจนวันนึงความสัมพันธ์ของฝั่งพี่เค้ามันอยากพัฒนาแต่ผมยังไม่เท่าไหร่ ตอนนั้นผมกับแฟนยอมรับว่าห่างกันมาก จากแต่ก่อนเจอกันทุกวัน หลายๆคนอ่านจะคงจะด่าว่าผมไม่มั่นคงใช่ไหม ผมยอมรับ และความห่างนี้ก็ห่างมากจนผมก็เผลอมีความรู้สึกดีๆไปให้พี่คนนั้น ถึงขั้นผมแอบไปดูหนังด้วยกัน แล้ววันนึงเธอก็จับได้..
ตอนนั้นเธอฝึกงานเสร็จแล้วครับเก็บของกลับบ้านโดยที่ผมไม่รู้เลย เธอไลน์มาหาผมว่ามีอะไรจะบอกไหม? ตอนนั้นผมบอกตรงๆผมเอนไปทางพี่คนนั้นมากกว่าผมเลยบอกแฟนผมไปตามตรงว่าผมคุยกับอีกคนอยู่นะเป็นรุ่นพี่ เธอเงียบไปพักนึงก็ตอบกลับมาว่าเธอรู้นานแล้วแต่แค่ไม่พูด ผมสะอึกเลยครับเพราะผมเริ่มคุยกับพี่คนนั้นตั้งแต่แรกๆที่เข้ามหาลัยเลย แต่เธอไม่โวยวายเลยสักนิด เลยทำให้ผมมีความคิดตีกันไปมาในหัว แต่ด้วยความเลวของผมนะ ผมก็ยังเลือกพี่คนนั้นด้วยความคิดโง่ๆบวกกับพวกเพื่อนที่นี่มันยุแยง ผมก็เลยโง่หน้ามืดไป
ผมจึงบอกเลิกเธอไปอย่างไร้เยื่อใย...
คุณเชื่อไหมตลอดระยะเวลาที่เลิกกันไปเธอยังตามง้อผมทุกวัน เธอยังจำวันสำคัญของเราได้ เธอพูดให้อภัยผมต่างๆนาๆ แต่ผมไม่เคยสนใจเลยสักครั้ง ผมยังเคยไล่ให้เธอไปไกลๆ เธอมาหาผมที่ห้องมากอดผม ผมก็ยังไล่ให้เธอกลับไป (ครับ ด่าผมเลย) เธอง้อผมในขณะที่เธอไม่ได้ผิดอะไรสักนิด จนกระทั่งเวลาผ่านไป4เดือน ในช่วงเดือนที่3ปลายๆเธอคงเริ่มเหนื่อยอ่อน หลังๆเธอจะส่งขค.มาฝันดีทุกคืนก่อนเธอนอนย้ำครับว่าทุกคืนผมก็ส่งกลับบ้าง ไม่เปิดอ่านบ้าง จนวันนึงเธอเหมือนจะไม่ไหวอยู่ๆขค.ฝันดีพวกนั้นก็หายไป ผมรู้สึกใจหายครับที่คนที่ตามง้อผมทุกวันหายไปแล้ว (ผมควรจะดีใจสิ ใช่ไหม) แต่ด้วยความที่รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่ได้โตเท่าไหร่คุยกันไปสักพักเริ่มงี่เง่าครับ งอนกรูไม่มีสาเหตุ นิสัยแท้ๆเริ่มออก แถมเป็นคนค่อนข้างปากร้าย และทุกครั้งที่รู้ว่าผมจะตีตัวออกห่างก็จะให้พวกเพื่อนๆผมมาคอยเป็นพ่อสื่อซึ่งมันอาจจะช่วยให้ผมกลับไปคุยนะแต่ผมสับสนมากอยากกลับไปหาแฟนเก่าแต่ในใจผมก็คิดถึงแค่ความสุขตอนนี้ และคิดห่วงความรู้สึกรุ่นพี่คนนั้นมากกว่าคนที่ทุ่มเทใจให้ผม และมันก็เหมือนเป็นหอกทิ่มใจผมตลอดกาล..
ทุกอย่างดำเนินอย่างไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ผมไปดูหนัง ไปเที่ยวผมกลับคิดถึงแต่แฟนเก่าผม เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ.. ผมอยู่แบบรู้สึกดีมากกว่า แต่ในนั้นไม่มีความรักเลยครับไม่มีความรักเลยสักนิดเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของสิ่งใหม่ๆเท่านั้นพอมันผ่านไปมันก็ไม่มีความพิเศษอะไรเลย และก็เป็นเรื่องแปลกยิ่งผมอยู่กับพี่คนนี้มากเท่าไหร่หน้าแฟนเก่าผมยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น มันเหมือนตอกย้ำว่าผมเลือกผิดอย่างร้ายแรง ผมทำร้ายหัวใจตัวเอง ห่วงคนอื่นมากกว่าคนที่รักผม และผมก็ปล่อยให้เวลาล่วงเลยจนถึงตอนนี้..
นับจากวันแรกที่เข้ามาในรั้วมหาลัยนี่ก็ผ่านมาจนผมจะเรียนจบแล้ว ผมเลิกคุยกับพี่คนนั้นไปแล้วเพราะพอผมเข้าปี2พี่เค้าก็ไปคุยกับเด็กปี1คนใหม่(สมน้ำหน้าผมเลยครับ)แค่นิสัยก็ไม่ใช่แล้วแถมพอพี่เขาเรียนจบเขาก็กลับบ้านเขาที่ภาคเหนือ คือไม่ได้เจอกันแน่ๆครับ ต่อให้ผมยังคุยกันผมก็ต้องแยกจากเขาอยู่ดี แล้วผมก็ไม่คิดมีคนใหม่อีกเลย และทุกอย่างมันย้อนกลับมาทำร้ายผมทุกเม็ดแบบระบบHDครับชัดเจนมาก ทุกอย่างก็กลับสู่สภาพปกติ เพื่อนผมตั้งแต่ปี1ก็หายกันไปหมดเหลือไม่กี่คน นิสัยแต่ล่ะคนเริ่มออกมาใครคบได้ใครคบไม่ได้ เดือนสาขาที่ผมหลงไหลก็ตกไปเป็นของรุ่นน้องต่อไป การที่มีคนเห็นหัวก็จบไป กลายเป็นเด็กมาใหม่แทน หมดยุคผมครับ ยอมรับเลยว่าเคว้งมากและทุกอย่างที่พ่อผมด่าแม่ผมสอนตลอดมามันย้อนให้ผมได้เจ็บเจียนตายทุกวันนี้
ตอนนี้ผมได้รับบทเรียนชั้นยอดได้มาเพราะความไม่มั่นคงของผมเอง หูเบา และความโง่ล้วนๆ วันนี้มันทำให้ผมเสียคนที่รักผมและผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าผมรักเค้ามาก มากจนตอนนี้ผมนั่งร้องไห้พิมไป (น้ำตาลูกผู้ชายครับ555) พ่อผมบอกว่าสักวันผมจะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผมทำ วันนี้ผมได้รับแล้วครับ ผมอยากย้อนเวลากลับไปวันนั้นผมจะไม่ปล่อยเธอไป ผมจะหันมากอดเธอเหมือนที่เธอพยายามกอดรั้งผม ผมจะบอกบอกว่าผมรักเธอแค่ไหน หากวันนั้นผมไม่ติดเพื่อน ผมไม่ใจโลเล ถ้าวันนั้นผมหันมองเธอสักนิด ถ้าวันนั้นผมไม่ไล่เธอไป ผมมีเวลาแก้ตัวหลายเดือนตลอดระยะเวลาที่เธอตามง้อผม แต่ผมก็ปล่อยทิ้งไปไม่สนใจแม้แต่น้ำตาเธอสักนิด ถ้าวันนั้นผมดูแลความรู้สึกเธอให้ดีกว่านี้ ตอนนี้ผมอยากจะไปหาเธอไปบอกว่าผมผิดไปแล้ว ผมรู้จากเพื่อนเธอว่าเธอไปๆกลับๆต่างประเทศบ่อยมาก ผมเสียนางฟ้าของผมไปแล้ว เธอจะมีใครใหม่มาแทนที่ผมรึยัง ใครจะคอยให้ผมแกล้ง ใครจะคอยยิงมุขแป้กๆกับผมอีก ผมได้แต่ตั้งคำถามในหัว ผมอยากจะไปหาเธอกอดเธอแล้วบอกว่าผม "ขอโทษ" ได้ยินไหมผมขอโทษ...กลับมาหาผมเถอะนะ
ทุกวันนี้ผมเฝ้าโทรหาเธอเธอก็ไม่รับ ผมทำอะไรไม่ได้เลยผมกลับบ้านมาตีแบดสถานที่ที่คุ้นเคยผมก็ได้แค่มองหญ้าสีเขียวที่เคยมีผู้หญิงตัวเล็กๆวิ่งเล่นกับผม นี่ผมเสียเธอไปแล้วหรอ ผมเสียคนที่ผมรักที่สุดไปให้กับสิ่งใหม่เพียงชั่วคราว..ผมควรทำยังไงผมถึงจะได้เธอคืนมาครับ ผมต้องทำยังไง ผมมันโง่เอง...