นี่เป็นกระทู้แรก ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2558
คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอกมั้ง แต่ถ้ามีคนมาอ่านก็ช่วยคุยกับเราที
เราจะมาเล่าเรื่องความหวังที่เราหวังไว้แล้วมันเป็นจริง
ตอนเด็กเมื่อประถม4เรามีเพื่อนเพียง10คนในห้องเรียนมีผู้หญิงแค่10เพื่อนๆมักจะคุยกันเรื่องละครตอนเย็น
แต่เราเราขายของที่ตลาดไม่มีทีวีไม่มีเน็ต เมื่อก่อนในวัยเรานั้นยังไม่เข้าถึงอนเตอร์เน็ต
เรามักจะขอพรมักจะน้อยใจอยากอยู่บ้านดูทีวีเหมือนเพื่อนๆอยากมีเวลาว่างตอนเย็นเล่นกับเพื่อน
แต่แล้วความหวังนั้นก็เริ่มเป็นจริง เริ่มที่ ป.6 เราเหลือเพื่อนเพียง5คน เราเริ่มมีจุดช้ำตามตัว แต่ก็คิดเพียงว่า เล่นแรง
พอถึงวันที่ เลือดกำเดาไหล ตั้งแต่เที่ยงจนไปขายของยังไหลถึง1ทุ่ม จึงต้องไปโรงพยาบาล เราจำไม่ได้ว่าเรื่องไหนเกิดก่อนมันมีสองเรื่อง
1คือเราเลือดกำเดาไหลไม่หยุดจนต้องไปยัดจมูกด้วยผ้าก็อตยาวไหล่ถึงปลายนิ้ว นอนเกือบเดือนกว่าจะหยุด
2เรามีจุดเลือดเต็มตัวเหมือนไข้เลือดออกแล้วไปรอตรวจเลือดที่ร.พ.จนผลออกแล้วเขากลับว่าว่าทำไมปล่อยให้เกล็ดเลือดน้อย
แล้วเพิ่งมาหาหมอ อยากจะบอกจริงๆ มาเป็นชาติแล้วรอคิวจนจะตายคา ร.พ.เนี่ย
นั่นแหละ คือจุดเริ่มต้นของความหวังที่เป็นจริง ด้วยการที่เราป่วยเป็นโรค ITP (Idiopathic Thrombocytopenic Purpura)
คือ เกล็ดเลือดต่ำ เกล็ดเลือดคือลิ่มเลือดไว้หยุดเลือด ของเราต่ำมาก จนหมอบอกแม่ว่าให้ทำใจแล้ว (คนปกติจะมี400,000)
เรามีแค่1,000 พอรักษาตัวจนกลับบ้านได้ เราจึงไปเรียน แต่ผ่านไปแค่ครึ่งวัน เราพยายามเขียนแต่เราไม่ไหวแล้ว ตาลาย ทุกอย่างเบลอ
มือสั่น เวียนหวั จะอ้วก จนต้องโทรเรียกพ่อมารับ สุดท้ายเราก็กลับเข้า ร.พ. อีก รักษาเกือบเดือนพอออกมาถึงช่วงสอบพอดี
เราไม่สามารถไป ร.ร.ได้แล้ว คุณครูเลยเอาข้อสอบมาให้ทำที่บ้าน (สอบonet)และ(สอบปลายภาค) เราพยายามทำให้ได้แต่เราทำได้แค่วันละนิด
เพราะทำมากไปก็จะเป็นแบบเดิม เครียด มือสั่น ตาลาย จะอ้วก เราทำไม่ทันวันส่งสอบ ครูเลยออกเกรดให้เองให้เราจบป.6
ครูให้เราเยอะเพราะเราเรียนดีมาโดยตลอด หลังจากวันนั้น เราไม่สามารถไปเรียนได้อีก และความหวังเราก็เป็นจริง
เราได้อยู่แต่บ้าน ดูทีวี ได้อยู่บ้านสบายๆเลย แต่ กฏของโลกก็นะช่างโหดร้าย ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง เราไม่มีเพื่อนอีกแล้ว ไม่ได้ออกไปไหน
ความหวังที่เราหวังไว้มันเป็นจริงแล้วเราคงคิดว่าเราจะมีความสุขถ้าเป็นจริงแต่สิ่งที่เสียไปมันทำให้เรา ไม่มีความสุขเลยสักนิด
เราแค่อยากบอกเพื่อนๆที่มาอ่านว่า หากอยากจะหวังอะไร ก็ต้องทำใจ ยอมรับสิ่งที่เสียไปนะคะ :'(
อธิบาย เรื่องโรค ITP ทำให้เราใช้แรงเยอะไม่ได้เพราะ ถ้าเราโดนแดดแรงๆจะร้อนเหนื่อยแล้วเกล็ดเลือดจะลง คนเราถ้าต่ำเกิน100,000ก็อันตราย
แต่เรามีแค่1,000ขึ้นๆลงๆไม่ถึงหมื่น คือเรียกได้ว่า ทำอะไรดีๆก็ตายได้ เพราะถ้าเกล็ดเลือดต่ำมาก โอกาสที่ เส้นเลือดในสมองแตกก็มากขึ้น
หายใจผิดจังหวะก็ตายได้ แล้ววิ่ง เดินเยอะๆ ทำอะไรเหนื่อยๆ เราก็มีโอกาสตายมากขึ้นนั่นเอง
ไว้วันหน้าเราจะมาเล่าว่า การรักษาตอนนั้นจนมาถึงวันนี้เป็นยังไงบ้างนะคะ ขอบคุณคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ ขอบคุณมากๆ
มาคุยกันได้นะคะ เราอยากมีเพื่อน
ความหวังที่เป็นจริง
คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอกมั้ง แต่ถ้ามีคนมาอ่านก็ช่วยคุยกับเราที
เราจะมาเล่าเรื่องความหวังที่เราหวังไว้แล้วมันเป็นจริง
ตอนเด็กเมื่อประถม4เรามีเพื่อนเพียง10คนในห้องเรียนมีผู้หญิงแค่10เพื่อนๆมักจะคุยกันเรื่องละครตอนเย็น
แต่เราเราขายของที่ตลาดไม่มีทีวีไม่มีเน็ต เมื่อก่อนในวัยเรานั้นยังไม่เข้าถึงอนเตอร์เน็ต
เรามักจะขอพรมักจะน้อยใจอยากอยู่บ้านดูทีวีเหมือนเพื่อนๆอยากมีเวลาว่างตอนเย็นเล่นกับเพื่อน
แต่แล้วความหวังนั้นก็เริ่มเป็นจริง เริ่มที่ ป.6 เราเหลือเพื่อนเพียง5คน เราเริ่มมีจุดช้ำตามตัว แต่ก็คิดเพียงว่า เล่นแรง
พอถึงวันที่ เลือดกำเดาไหล ตั้งแต่เที่ยงจนไปขายของยังไหลถึง1ทุ่ม จึงต้องไปโรงพยาบาล เราจำไม่ได้ว่าเรื่องไหนเกิดก่อนมันมีสองเรื่อง
1คือเราเลือดกำเดาไหลไม่หยุดจนต้องไปยัดจมูกด้วยผ้าก็อตยาวไหล่ถึงปลายนิ้ว นอนเกือบเดือนกว่าจะหยุด
2เรามีจุดเลือดเต็มตัวเหมือนไข้เลือดออกแล้วไปรอตรวจเลือดที่ร.พ.จนผลออกแล้วเขากลับว่าว่าทำไมปล่อยให้เกล็ดเลือดน้อย
แล้วเพิ่งมาหาหมอ อยากจะบอกจริงๆ มาเป็นชาติแล้วรอคิวจนจะตายคา ร.พ.เนี่ย
นั่นแหละ คือจุดเริ่มต้นของความหวังที่เป็นจริง ด้วยการที่เราป่วยเป็นโรค ITP (Idiopathic Thrombocytopenic Purpura)
คือ เกล็ดเลือดต่ำ เกล็ดเลือดคือลิ่มเลือดไว้หยุดเลือด ของเราต่ำมาก จนหมอบอกแม่ว่าให้ทำใจแล้ว (คนปกติจะมี400,000)
เรามีแค่1,000 พอรักษาตัวจนกลับบ้านได้ เราจึงไปเรียน แต่ผ่านไปแค่ครึ่งวัน เราพยายามเขียนแต่เราไม่ไหวแล้ว ตาลาย ทุกอย่างเบลอ
มือสั่น เวียนหวั จะอ้วก จนต้องโทรเรียกพ่อมารับ สุดท้ายเราก็กลับเข้า ร.พ. อีก รักษาเกือบเดือนพอออกมาถึงช่วงสอบพอดี
เราไม่สามารถไป ร.ร.ได้แล้ว คุณครูเลยเอาข้อสอบมาให้ทำที่บ้าน (สอบonet)และ(สอบปลายภาค) เราพยายามทำให้ได้แต่เราทำได้แค่วันละนิด
เพราะทำมากไปก็จะเป็นแบบเดิม เครียด มือสั่น ตาลาย จะอ้วก เราทำไม่ทันวันส่งสอบ ครูเลยออกเกรดให้เองให้เราจบป.6
ครูให้เราเยอะเพราะเราเรียนดีมาโดยตลอด หลังจากวันนั้น เราไม่สามารถไปเรียนได้อีก และความหวังเราก็เป็นจริง
เราได้อยู่แต่บ้าน ดูทีวี ได้อยู่บ้านสบายๆเลย แต่ กฏของโลกก็นะช่างโหดร้าย ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง เราไม่มีเพื่อนอีกแล้ว ไม่ได้ออกไปไหน
ความหวังที่เราหวังไว้มันเป็นจริงแล้วเราคงคิดว่าเราจะมีความสุขถ้าเป็นจริงแต่สิ่งที่เสียไปมันทำให้เรา ไม่มีความสุขเลยสักนิด
เราแค่อยากบอกเพื่อนๆที่มาอ่านว่า หากอยากจะหวังอะไร ก็ต้องทำใจ ยอมรับสิ่งที่เสียไปนะคะ :'(
อธิบาย เรื่องโรค ITP ทำให้เราใช้แรงเยอะไม่ได้เพราะ ถ้าเราโดนแดดแรงๆจะร้อนเหนื่อยแล้วเกล็ดเลือดจะลง คนเราถ้าต่ำเกิน100,000ก็อันตราย
แต่เรามีแค่1,000ขึ้นๆลงๆไม่ถึงหมื่น คือเรียกได้ว่า ทำอะไรดีๆก็ตายได้ เพราะถ้าเกล็ดเลือดต่ำมาก โอกาสที่ เส้นเลือดในสมองแตกก็มากขึ้น
หายใจผิดจังหวะก็ตายได้ แล้ววิ่ง เดินเยอะๆ ทำอะไรเหนื่อยๆ เราก็มีโอกาสตายมากขึ้นนั่นเอง
ไว้วันหน้าเราจะมาเล่าว่า การรักษาตอนนั้นจนมาถึงวันนี้เป็นยังไงบ้างนะคะ ขอบคุณคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ ขอบคุณมากๆ
มาคุยกันได้นะคะ เราอยากมีเพื่อน