เคยรู้สึกไหมครับ ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ดีขึ้นเลย ''

..สวัสดีครับ เพิ่งลองเขียนครั้งแรก เหมือนอารมณ์พาไป หรืออารมณ์ชั่ววูบอะไรก็แล้ววววแต่ แต่วันนี้ผมมีอะไรจะมาเล่าให้ฟังครับ : )

         ...เริ่มแรกเรื่องเดิมที่ความรักของผมก็เหมือนกับความรักของคนปกติทั่วไป มีหวานบ้างมีขมบ้าง จนวันหนึ่งครับ.. ความรักของเรากลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว เหลือแต่เพียงผม ที่ยังหวังไว้อยู่ว่าซักวันหนึ่งเธอจะหันกลับมามองบ้าง ว่า.. เออผมก็ยังอยู่ตรงนี้นะ ยังไม่ได้ไปไหนเลอออ~  ทุกวันนี้เราคุยกันเหมือนเพื่อนครับ แต่ผมก็ยังไม่ได้เริ่มคุยกับคนอื่น ปกติเวลาที่คบกัน นอกจากเพื่อนแล้ว เชื่อไหมล้ะครับว่าผมไม่เคยแชทคุยหนุงหนิงกับผู้หญิงคนอื่นเลย เชื่อเถอะครับนั้นเป็นความจริงแหละ55555 จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมก็ยังมีแต่เค้าเพียงคนเดียวในแชทเสมอมา แน่นอนครับบางทีผมก็ท้อ บางทีก็เหนื่อย เพราะความซนของตัวเองเนี้ยแหละ ชอบไปถามชอบไปส่อง ไปแซะเค้าอยู่บ่อยๆ ว่าคุยกับใครอยู่รึป่าว ทำไรอยู่หรอ  ..ได้สมใจครับ เพราะปกติเค้าเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลยแหละ จึงเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายจะเข้าหาบ่อย  เค้าก็ยกแชทผู้ชายคนนึกมาให้ดู ตอนนั้นใจแทบสลายเลยแหละ เห็นคุยกันหนุงหนิงกันขนาดนั้น น้อยใจมากครับ ความรู้สึกเหมือนแบบ ''เอ้า... แล้วกูล้ะ .อ้อนั้นสิ เรามันหมดแล้วหนิเนอะ'' อืดอัดมากครับแต่ผมก็ทนได้เพราะแค่อยากอยู่ใกล้ๆเธอ อยากอยุ่คุยกับเค้าได้เห็นเธอยิ้มแค่นั้นก็พอกลบความอึดอัดไปได้มั้งแล้ว ตอนนั้นผมจะช่วยเธอเสมอไม่ว่าจะมีงานอะไรต้องทำ ผมอยากให้เธอมีความสุขครับ ก่อนที่จะออกทะเลไปไกลกว่านี้ ผมขออนุญาตพาทุกท่านกลับเข้าเรื่องนะครับ55555 ... เคยรู้สึกไหมครับ ว่าเราพยายามมาขนาดนี้แล้ว.. อะไรก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นกว่าเก่า เค้าก็ยังไม่เปิดรับเราเหมือนเดิมแม้ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่  เหมือนมันคงไม่มีหวังแล้ว เหมือนว่าที่ผ่านๆมาผมให้ความหวังตัวเองมาตลอด  อยากให้เธอรู้นะเวลาที่เราเจอกันเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมอยากจะจับมือเธอ อยากกอดเธอ อยากจะบอกว่าผมคิดถึงเธอมากแค่ไหน ..แต่ก็คงทำไม่ได้หรอกครับ  ได้แค่กางรอยยิ้มโง่ๆของผมออกไปเท่านั้น อยู่มาวันหนึ่งครับ.....   (เดี๋ยวมาต่อนะครับ ขอปั่นงานให้เสร็จก่อนนนน ฟิ้ววว)

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่