สวัสดีครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของชีวิตผมที่เข้ามาในพันทิป เคยแต่อ่านๆ ของคนอื่นๆผ่านๆไป แต่ไม่เคยเข้ามาดูและสมัครสมาชิกเลย วันนี้มีโอกาสก็เลยสมัครสมาชิกและก็เอาเรื่องของชีวิตตัวเอง ที่ต้องการคำตอบ และหรือ ทางอื่นใดที่พอจะทำให้มีความสุขมากกว่านี้ขึ้นมา
เรื่องราวของผมมันก็มีอยู่ว่า ตัวผมเองเป็นเด็ก ตจว. ครับ เรียนจบก็กลับมาหางานทำที่ ตจว. แต่ว่าบ้านที่ผมมาอยู่เป็นบ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จและผมก็กลับมาอยู่บ้านพอดี บ้านที่ใหม่นี้ อยู่คนละจังหวัดกับบ้านหลังเก่าครั้ง ทำให้เมื่อผมกลับมา แน่นอนครับ เหงามาก เพื่อนไม่มี คนรู้จักก็น้อย เว้นแต่พ่อแม่พี่น้อง ญาติตัวเอง ก็ไม่รู้จักใครเลย และผมก็หางานทำได้สำเร็จหลังจากมาอยู่ที่นี่ได้ 3 เดือน ผมก็ทำงานใช้ชีวิตตามปกติคนเหงาๆทั่วไป ก็เริ่มรู้จักพี่ๆ ที่ทำงาน แต่ก็เท่านั้นแหละครับ เพราะสังคมที่ทำงานที่ ตจว.ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนที่มีครอบครัวกันแล้วซะส่วนใหญ่ ผมก็เหมือนเป็นเด็กคนเดียวในที่นั้น และแล้ว 5 เดือนก็ผ่านไปแบบเหงาๆ ผมก็ได้มีโอกาสไปติดตามพ่อทำงาน ณ. รร.แห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ทำงานผมนัก ก็มีโอกาสได้เจอน้องคนนึงที่เป็นนักเรียนใน รร. นั้น แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุย ไปทักทาย ได้แต่แอบมองแบบหลบสายตา แต่ก็พอรู้ว่าน้องเค้าก็แอบๆชำเลืองมองเราอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นน้องเค้ากำลังซ้อมคฑาอยู่ ผมก็นั่งดูน้องเค้าซ้อม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เฉยๆ แต่ในใจก็แอบคิดอยู่นิดนึงว่า "น้องเค้าก็น่ารักอยู่นะ อยากรู้จักจัง" แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะพ่อแม่เราก็อยู่ รวมทั้งนักเรียนอีกมากมาย เพื่อนๆน้องเค้าอีก แล้ววันนั้นก็ผ่านไป ก็ได้แต่นั่งนึกถึงน้องเค้า อยากรู้จักจะทำไงดี พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีน้องๆแถวบ้านเรียนอยู่ที่ รร. นั้น ก็เลยให้น้องเค้าเข้าไปขอเบอร์น้องคนนั้น (เรียกน้องคนนั้นมันยาวไปนะ ใช้ชื่อย่อละกันน้อง "เจ")
"ผม : รู้จักกับน้องเจไม๊?
น้องแถวบ้าน : รู้จักค่ะพี่. ทำไมหรอ?
ผม : มีเบอร์น้องเค้าไม๊? พอดีพี่จะถามเรื่องดัดฟันน้องเค้า (
สุดๆ)
น้องแถวบ้าน : มีพี่เดี๋ยวหนูหาให้แปบนึงนะ .....พี่เบอร์น้องเจหายไปแล้ว เดี๋ยวหนูไปขอมาให้นะ..!
ผม : (เยี่ยมมม..!!!!!) "
3 วันผ่านไป ผมก็โทรไปถามน้องแถวบ้าน
"ผม : ได้เบอร์มายังอ่ะน้อง
น้องแถวบ้าน : ได้มาแล้วจ่ะพี่ แต่หนูทำหายไปแล้ว เดี๋ยวหนูจะหามาให้นะ
ผม : อ้าว !!! ขอบใจนะ !!!
และแล้วเรื่องขอเบอร์นี่ก็เงียบหายย..ไปเลย ผมคิดในใจ เห้อ... คงไม่ได้แล้วแหละเบอร์โทร ไม่เป็นไร ลองหาในเฟสบุคดูเอาก็ได้ว้าาาา หลังจากนั้นก็ทำการ หา หา หา และก็หา อยู่นานนนน เป็นปีจนผมถอดใจไปหลายๆครั้งเลย
จนมาถึงวันหนึ่ง วันที่ผมรอคอยมาเกือบปี ซึ่งเป็นวันที่ 15 เมษายน จำได้ขึ้นใจเพราะเป็นวันสงกรานต์วันสุดท้ายพอดี ผมเพิ่งจะลงเครื่องกลับจาก กทม. กำลังจะนอน เล่นเฟสบุคไปๆ มาๆ เข้าดู โน่น นี่ นั่น ไปเรื่อย..เปิดๆๆๆ อยู่ดีๆก็เจอเฟสน้องเค้า ก็เข้าไปแอบส่องดูรูปน้องเจ ดูๆไปน้องเค้ามีแฟนคลับติดตามเยอะมาก เราก็ไม่ช้ารอรีบ รีบกดแอดเฟสน้องเค้าไป แค่นั้นยังไม่พอครับ แอบเข้าไปทักในแชทด้วยอีก แต่ก็เท่านั้นแหละครับ น้องเค้าเงียบ ไม่ตอบ เราก็รอๆๆ ให้น้องเค้าตอบต่อไปเรื่อยๆ ผ่านไป 7 วัน อยู่ดีๆ เฟสบุคก็แจ้งเตือน เย่ๆๆๆ น้องเค้ารับแอดผมแล้ว ผมก็ไม่ได้ช้าที่จะ ทักทายน้องเค้าไปในแชท แต่ทักทายในแบบว่า ทั่วๆไป ทำฟอร์มถามชื่ออะไร ทำอะไรอยู่ เป็นคำทักทายที่ซ้ำๆเดิมๆ หลังจากที่ ทักและก็คุยกับน้องเค้าในแชทได้ 2 วัน อยู่ๆเพื่อนน้องเจ เค้าก็แอดเฟสเรามา และก็ทักแชทมาคุยด้วย เราก็คุยด้วยปกติ แต่จะคุยบ่อยกว่าน้องเจ ประมาณว่าน้องคนนั้นเค้าแอบชอบผม แต่ในอีกทางผมก็กลับถามถึงแต่น้องเจ จนน้องเค้าเริ่มสงสัยว่าผมชอบน้องเจอยู่แน่เลย น้องเค้าก็เลยประชดด้วยการบอกว่า"อยากคุยกะเจก็โทรไปคุยเลยสิ อะนี่เบอร์เจ 08XXXXXXXX" ผมก็จดอะสิครับ ช้าอยู่ใย แต่ผมก็ไม่ได้โทรไปในทันที และแล้ววันที่ผมรอคอยที่จะได้เจอน้องเจก็มาถึง วันนั้นพอดีผมต้องอยู่เวรที่ทำงาน พอดีน้องคนนั้นเค้าจะผ่านหน้าที่ทำงานผมพอดี ผมก็ให้น้องเค้าแวะเข้ามาหา แต่แล้วน้องเค้าไม่ได้มาคนเดียวครับ เค้าพาน้องเจมาด้วย (ผมนี่หัวใจเต้นรัวมากเลย พูดติดๆขัดๆ ลิ้นพันกันยุ่งไปหมด) ผมก็เลยมีโอกาสพูดกับน้องเจว่า "เราเคยเจอกันด้วยนะ จำพี่ได้รึป่าว" น้องเค้าก็ทำหน้านิ่งไปพักแล้วเค้าก็ตอบว่า " หึ ผมจำพี่ไม่ได้" (...เอิ่ม..!!! ผมลืมบอกไปว่าน้องเค้าก็เป็นผู้ชายนะครับ) หลังจากนั้นผมกับน้องเจก็คุยกันมาเรื่อยๆ แต่คุยกันแบบทักทายธรรมดานะครับ แต่น้องเจค่อนข้างที่จะตอบเช้านิดนึง จนผมต้องขอ ไลน์ น้องเจมา แต่วันที่น้องเจส่งไอดีไลน์มาให้ผม ผมก็กำลังขับรถ ไปส่งน้องคนนั้น ไปที่บ้านเพื่อนอยู่ แต่ไม่ได้อยู่ในรถแค่ 2 คนนะครับ ยังมีเพื่อนๆน้องเค้าอยู่ด้วย แต่น้องเค้าก็แอบเห็นข้อความที่น้องเจส่ง ไอดีไลน์มาให้ผม ตอนนั้นผมวางโทรศัพท์ไว้ในรถระหว่างคนขับกับคอนโซลหน้าพอดีที่น้องเค้ามองเห็นได้ จนน้องเค้าก็มองหน้าผมและก็บอกผมว่า งั้นไปคุยกับเจเหอะ เพราะเหตุนี้แหละครับผมกับน้องคนนั้นก็เลยห่างกันไป....
แต่ก็พอดีแหละคับ ผมก็จะได้คุยกับน้องเจมากขึ้น และหลังจากนั้นผมก็คุยกับน้องเจมากขึ้น แต่ก็คุยกันในลักษณะทักทายประจำวัน ไปเรื่อย เหมือนปกติเช่นทุกวัน น้องเค้าก็ยังคงความตอบช้าอยู่เหมือนเดิม (ขอพักสักแปบนะครับเดี๋ยวผมจะมาต่อครับ)
ตกลงเราเป็นอะไรกัน ความจริงเรารักกันไม๊?
เรื่องราวของผมมันก็มีอยู่ว่า ตัวผมเองเป็นเด็ก ตจว. ครับ เรียนจบก็กลับมาหางานทำที่ ตจว. แต่ว่าบ้านที่ผมมาอยู่เป็นบ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จและผมก็กลับมาอยู่บ้านพอดี บ้านที่ใหม่นี้ อยู่คนละจังหวัดกับบ้านหลังเก่าครั้ง ทำให้เมื่อผมกลับมา แน่นอนครับ เหงามาก เพื่อนไม่มี คนรู้จักก็น้อย เว้นแต่พ่อแม่พี่น้อง ญาติตัวเอง ก็ไม่รู้จักใครเลย และผมก็หางานทำได้สำเร็จหลังจากมาอยู่ที่นี่ได้ 3 เดือน ผมก็ทำงานใช้ชีวิตตามปกติคนเหงาๆทั่วไป ก็เริ่มรู้จักพี่ๆ ที่ทำงาน แต่ก็เท่านั้นแหละครับ เพราะสังคมที่ทำงานที่ ตจว.ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนที่มีครอบครัวกันแล้วซะส่วนใหญ่ ผมก็เหมือนเป็นเด็กคนเดียวในที่นั้น และแล้ว 5 เดือนก็ผ่านไปแบบเหงาๆ ผมก็ได้มีโอกาสไปติดตามพ่อทำงาน ณ. รร.แห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ทำงานผมนัก ก็มีโอกาสได้เจอน้องคนนึงที่เป็นนักเรียนใน รร. นั้น แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปคุย ไปทักทาย ได้แต่แอบมองแบบหลบสายตา แต่ก็พอรู้ว่าน้องเค้าก็แอบๆชำเลืองมองเราอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นน้องเค้ากำลังซ้อมคฑาอยู่ ผมก็นั่งดูน้องเค้าซ้อม แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เฉยๆ แต่ในใจก็แอบคิดอยู่นิดนึงว่า "น้องเค้าก็น่ารักอยู่นะ อยากรู้จักจัง" แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะพ่อแม่เราก็อยู่ รวมทั้งนักเรียนอีกมากมาย เพื่อนๆน้องเค้าอีก แล้ววันนั้นก็ผ่านไป ก็ได้แต่นั่งนึกถึงน้องเค้า อยากรู้จักจะทำไงดี พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีน้องๆแถวบ้านเรียนอยู่ที่ รร. นั้น ก็เลยให้น้องเค้าเข้าไปขอเบอร์น้องคนนั้น (เรียกน้องคนนั้นมันยาวไปนะ ใช้ชื่อย่อละกันน้อง "เจ")
"ผม : รู้จักกับน้องเจไม๊?
น้องแถวบ้าน : รู้จักค่ะพี่. ทำไมหรอ?
ผม : มีเบอร์น้องเค้าไม๊? พอดีพี่จะถามเรื่องดัดฟันน้องเค้า (
น้องแถวบ้าน : มีพี่เดี๋ยวหนูหาให้แปบนึงนะ .....พี่เบอร์น้องเจหายไปแล้ว เดี๋ยวหนูไปขอมาให้นะ..!
ผม : (เยี่ยมมม..!!!!!) "
3 วันผ่านไป ผมก็โทรไปถามน้องแถวบ้าน
"ผม : ได้เบอร์มายังอ่ะน้อง
น้องแถวบ้าน : ได้มาแล้วจ่ะพี่ แต่หนูทำหายไปแล้ว เดี๋ยวหนูจะหามาให้นะ
ผม : อ้าว !!! ขอบใจนะ !!!
และแล้วเรื่องขอเบอร์นี่ก็เงียบหายย..ไปเลย ผมคิดในใจ เห้อ... คงไม่ได้แล้วแหละเบอร์โทร ไม่เป็นไร ลองหาในเฟสบุคดูเอาก็ได้ว้าาาา หลังจากนั้นก็ทำการ หา หา หา และก็หา อยู่นานนนน เป็นปีจนผมถอดใจไปหลายๆครั้งเลย
จนมาถึงวันหนึ่ง วันที่ผมรอคอยมาเกือบปี ซึ่งเป็นวันที่ 15 เมษายน จำได้ขึ้นใจเพราะเป็นวันสงกรานต์วันสุดท้ายพอดี ผมเพิ่งจะลงเครื่องกลับจาก กทม. กำลังจะนอน เล่นเฟสบุคไปๆ มาๆ เข้าดู โน่น นี่ นั่น ไปเรื่อย..เปิดๆๆๆ อยู่ดีๆก็เจอเฟสน้องเค้า ก็เข้าไปแอบส่องดูรูปน้องเจ ดูๆไปน้องเค้ามีแฟนคลับติดตามเยอะมาก เราก็ไม่ช้ารอรีบ รีบกดแอดเฟสน้องเค้าไป แค่นั้นยังไม่พอครับ แอบเข้าไปทักในแชทด้วยอีก แต่ก็เท่านั้นแหละครับ น้องเค้าเงียบ ไม่ตอบ เราก็รอๆๆ ให้น้องเค้าตอบต่อไปเรื่อยๆ ผ่านไป 7 วัน อยู่ดีๆ เฟสบุคก็แจ้งเตือน เย่ๆๆๆ น้องเค้ารับแอดผมแล้ว ผมก็ไม่ได้ช้าที่จะ ทักทายน้องเค้าไปในแชท แต่ทักทายในแบบว่า ทั่วๆไป ทำฟอร์มถามชื่ออะไร ทำอะไรอยู่ เป็นคำทักทายที่ซ้ำๆเดิมๆ หลังจากที่ ทักและก็คุยกับน้องเค้าในแชทได้ 2 วัน อยู่ๆเพื่อนน้องเจ เค้าก็แอดเฟสเรามา และก็ทักแชทมาคุยด้วย เราก็คุยด้วยปกติ แต่จะคุยบ่อยกว่าน้องเจ ประมาณว่าน้องคนนั้นเค้าแอบชอบผม แต่ในอีกทางผมก็กลับถามถึงแต่น้องเจ จนน้องเค้าเริ่มสงสัยว่าผมชอบน้องเจอยู่แน่เลย น้องเค้าก็เลยประชดด้วยการบอกว่า"อยากคุยกะเจก็โทรไปคุยเลยสิ อะนี่เบอร์เจ 08XXXXXXXX" ผมก็จดอะสิครับ ช้าอยู่ใย แต่ผมก็ไม่ได้โทรไปในทันที และแล้ววันที่ผมรอคอยที่จะได้เจอน้องเจก็มาถึง วันนั้นพอดีผมต้องอยู่เวรที่ทำงาน พอดีน้องคนนั้นเค้าจะผ่านหน้าที่ทำงานผมพอดี ผมก็ให้น้องเค้าแวะเข้ามาหา แต่แล้วน้องเค้าไม่ได้มาคนเดียวครับ เค้าพาน้องเจมาด้วย (ผมนี่หัวใจเต้นรัวมากเลย พูดติดๆขัดๆ ลิ้นพันกันยุ่งไปหมด) ผมก็เลยมีโอกาสพูดกับน้องเจว่า "เราเคยเจอกันด้วยนะ จำพี่ได้รึป่าว" น้องเค้าก็ทำหน้านิ่งไปพักแล้วเค้าก็ตอบว่า " หึ ผมจำพี่ไม่ได้" (...เอิ่ม..!!! ผมลืมบอกไปว่าน้องเค้าก็เป็นผู้ชายนะครับ) หลังจากนั้นผมกับน้องเจก็คุยกันมาเรื่อยๆ แต่คุยกันแบบทักทายธรรมดานะครับ แต่น้องเจค่อนข้างที่จะตอบเช้านิดนึง จนผมต้องขอ ไลน์ น้องเจมา แต่วันที่น้องเจส่งไอดีไลน์มาให้ผม ผมก็กำลังขับรถ ไปส่งน้องคนนั้น ไปที่บ้านเพื่อนอยู่ แต่ไม่ได้อยู่ในรถแค่ 2 คนนะครับ ยังมีเพื่อนๆน้องเค้าอยู่ด้วย แต่น้องเค้าก็แอบเห็นข้อความที่น้องเจส่ง ไอดีไลน์มาให้ผม ตอนนั้นผมวางโทรศัพท์ไว้ในรถระหว่างคนขับกับคอนโซลหน้าพอดีที่น้องเค้ามองเห็นได้ จนน้องเค้าก็มองหน้าผมและก็บอกผมว่า งั้นไปคุยกับเจเหอะ เพราะเหตุนี้แหละครับผมกับน้องคนนั้นก็เลยห่างกันไป....
แต่ก็พอดีแหละคับ ผมก็จะได้คุยกับน้องเจมากขึ้น และหลังจากนั้นผมก็คุยกับน้องเจมากขึ้น แต่ก็คุยกันในลักษณะทักทายประจำวัน ไปเรื่อย เหมือนปกติเช่นทุกวัน น้องเค้าก็ยังคงความตอบช้าอยู่เหมือนเดิม (ขอพักสักแปบนะครับเดี๋ยวผมจะมาต่อครับ)