คุณเคยเป็นไหมชอบผู้หญิงคนหนึงมากๆเราเองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองไปเอาไอ้ความรู้สึกแบบนี้มาจากไหน
ก็อยู่ดีๆก็มีคนๆหนึงเข้ามาในชีวิตจากนั้นเราก็คุยกันตามปกติ ก็นะเรารู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้วละในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนอะนะ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆทุกวัน ทุกวันจากความรู้สึกที่รู้สึกแค่พี่น้องก็เปลี่ยนไปเป็นว่าเราไปชอบเขาเฉยเลย.แต่ตอนนั้นคิดว่าเขาคงไม่รู้หรอกว่าเราชอบเขาแล้ว(มั้งนะ) แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้เดือนหนึง. มั้งผมก็จำไม่ได้ ผมก็เริ่มแสดงให้เขารู้ว่าผมชอบเขานะแต่ยังไม่ชัดเจน เราก็แซวเล่นแบบว่าจีบ. แต่ในความจริงแล้วเราจีบเขานั่นแหละ แต่ยังไม่ชัดเจนพอ. เราก็คุยกันมาเรื่อยๆคุยกันจนถึงสองเดือนได้มั้งผมก็เริ่มแสดงออกแล้วว่าเอา เราชอบเธอนะเปิดตัวเลยว่าเราอะกำลังจีบเธอบอกเพื่อนทุกคนว่าเออเราจีบผู้หญิงคนนี้อยู่นะคือ.จะให้เพื่อนๆช่วยส่งนั่นแหละ. แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เราคิดอะดิ. พอเขารู้ว่าเราชอบเขาเท่านั้นละเขาก็เริ่มออกห่างเราจากที่เราคุยกันทุกวัน ในเฟรชบุกอะนะ. เขาก็เริ่มมีอาการแบบไม่ตอบเราบ้าง ทั้งที่เคยตอบ แล้วก็เริ่มไม่ได้คุยกันบ้างบางวัน. มันเริ่มหนักขึ้นๆจนมันมาถึงจุดที่เขาไม่ตอบเราเลยไม่คุยกับเราเลยทั้งที่เขาก็ออนเฟรชนะ ตอบคอมเม้นคนอื่นแต่ไม่ตอบเฟรชเรา. เราเลยเริ่มเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากคุยกับเราแล้วมั้ง. จากนั้นเราก็เริ่มทำใจไว้แล้วละว่าเราคงจะอกหักทั้งๆที่ยังไม่เริ่มคบกันแล้วมั้ง. จากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่าๆ. แต่ในหนึ่งเดือนผมก็เข้าไปส่องเฟรชเขาทุกวันนะ. แล้ววันหนึงผมก็เจอกับเขาอีกครั้งที่ร้านบาร์อะนะ. เราก็ไปนั่งกินกับเพื่อนเราเขาก็ไปกับเพื่อนเขา. เราก็ไม่คิดว่าจะเจอเขาหรอก. จากที่เรากำลังพยายามจะตัดใจพอเจอเขาเท่านั้นล่ะ มันทำให้เรารู้เลยว่าเราคิดถึงเขา ตลอดมาแล้วมันก็เกิดความอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงหายไปไม่ตอบเฟรชเรา เราทำอะไรให้เขาไม่พอใจ. โชคดีของเราหรือปล่าวไม่รู้นะไอ้เพื่อนที่ไปนั่งกินกับเราวันนั้นมันดันไปสนิทกับน้องเขาเราก็เลยให้มันลองไปถามให้ว่าทำไมถึงไม่ตอบเฟรชเราไม่คุยกะเราทุกครั้งที่เจอก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน. คำตอบที่ได้คือเขารู้ว่าเราชอบเขาแต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเขาเลยไม่อยากให้ความหวังเรามั้งนะ. พอเรารู้คำตอบแล้วเราก็ทำใจแล้วละ. แต่ยังไม่จบวันนั้นเพื่อนเรามันเฮิร์ท. มันก็ชวนเราไปกินเบียร์นี่แหละที่ร้านเดิมที่เราไปกันครั้งที่แล้วที่เจอน้องเขานั่นแหละ เสร็จแล้วบรรยากาสเดิมๆก็เริ่มกลับมา แล้วอยู่ดีๆมันก็บอกให้เราไปรับน้องคนนั้น(น้องคนที่เราชอบนั่นแหละ) มันบอกว่ามันชวนเพื่อนน้องเขามาแต่เพื่อนน้องเขาไม่มีเพื่อนมาด้วย. มันก็เลยบอกให้เราอะไปรับน้องเขามานั้งเป็นเพื่อนของเพื่อนน้องเขา. คือเพื่อนผมมันคุยกะน้องเขาแล้วละ. ตอนแรกเราก็บอกปัดๆ ไปว่าเราไม่ไป.ให้เห็ตผลว่าน้องเขาคงไม่มากับเราหรอกขนาดพูดด้วยยังไม่พูดด้วยเลยแล้วเขาจะมากับเราหรอผมบอกแบบนี้. แต่เพื่อนมันก็บอกว่าให้เชื่อมันแล้วไปรับน้องเขามา. เราก็เลยไปพอไปถึงก็เจอน้องเขายีนรออยู่หน้าบ้านน้องเขานั่นแหละ. เราก็จอดรถรับน้องเขาพอน้องเขาเดินมาน้องเขาก็ถามว่า. เอ้าทำไมได้มารับ. เชื่อไหมตอนนั้นผมดีใจมากคือแบบเห้ยเขาพูดกับเราว่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจาข้างในเลยอะ. คือดีใจจนบอกไม่ถูก. ที่ผมก็ตอบไปว่าก็เพื่อนบอกให้มารับน้องเขาก็ตอบกลับมาว่าอ่อๆ. แล้วก็ขึ้นรถจากนั้นเราก็กลับมาร้านที่เพื่อนเรากับเพื่อนเขานั่งรออยู่.พอถึงเราก็ลงรถเดินเข้าไปในร้านแล้วนั่งเงียบคือ เราจะไม่พยายามพูดอะไรมาก. นั่งกินไปสักพักเราก็เริ่ม. มึนๆแล้วทีนี้เราก็เริ่มพูดเริ่มคุยกะน้องเขาก็ถามไปเรื่อยเปื่อย. ถามว่าทำไมถึงไม่คุยกับเราในตอนนั้น ทำไมอยู่ดีๆก็หายออกไป. น้องเขาตอบกลับมาว่ารู้แล้วไม่ใช่หรอจะถามอีกทำไม เราก็เงียบสิทีนี้โดนตอบกลับแบบนี้. จากนั้นเราก็เปลี่ยนเรื่องคุย. พอได้สักพักผมว่าผมเมาแล้วล่ะ.ทุกคนก็คงเหมือนกันนั่นแหละ พวกเราก็เลยกลับบ้านกัน ผมก็ไปส่งน้องเขาที่บ้าน เสร็จแล้วก็กลับมาบ้านเพื่อน. ทีนี้เปิดเฟรชขึ้นมาดูเห้ย น้องเขาทักเฟรชมาว่ะ น้องเขาถามว่าถึงบ้านแล้วใช่ไหม. คือแบบดีใจมากตอนนั้นแบบว่าเห้ยเขาเป็นห่วงเราด้วยว่ะ. ผมตอบน้องเขากลับไปว่าถึงแล้ว น้องเขาก็ถามต่อว่าเมาไหมผมตอบว่าไม่เมามั้งไม่รู้สิ.น้องเขาก็ตอบกลับมาว่ากวนตีน. ผมก็หัวเราะ กลับไป555. ที่นี้ผมดันคิดอะไรก็ไม่รู้อยู่ดีๆผมก็บอกน้องเขาว่ามาหาหน่อยได้ไหม ผมอยาก อยู่กลับน้องเขาต่ออีกสักพักคือเราคิดถึงเขานั่นล่ะ. น้องเขาก็บอกว่าอืมได้ๆ ขับรถไหวใช่ไหม. ผมเลยบอกว่าไหวๆสบายๆ น้องเขาก็ตอบว่างั้นมารับ คือที่จริงบ้านเขากับบ้านเพื่อนเรามันอยู่ไม่ห่างกันหรอกขับรถไปนาทีเดียวก็ถึง. เราก็บอกว่างั้นออกมารอเลยกำลังออกไปน้องเขาก็บอกเค. ผมก็ไปรับน้องเขามา เสร็จแล้วเราก็อยู่ด้วยกันผมถามอะไรน้องเขาไปมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมาคุยกันไปมา ก็ทะเราะกันแต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไร. คือผมอะพยายามประชดเขาให้เขาสนใจเว้ย. แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจ. ทะเราะกันอยู่แบบนี้ได้สักพักผมก็ถามว่าอยากกลับบ้านยังตอนนั้ฝนมันตกพอดี. เขาก็บอกว่ารอฝนหยุดก่อนก็ได้. ผมก็ตอบว่าโอเคได้ๆ. แล้วเราก็อยู่กันแบบนั้นแต่ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด.แล้วเราก็คุยกันทะเราะกันหนักขึ้นจนผมว่าผมเริ่มไม่ไหวขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปนะจบแน่. ความสัมพันธ์ของเราผมเลยพยายามจะอยู่ห่างๆจากเธอคือกลัวไปทำอะไรที่ไม่ดีอ่ะนะ พอเริ่มทนไม่ไหวผมเลยบอกเขาว่ากลับเถอะเดี๋ยวไปส่ง. เขาบอกว่าฝนยังไม่หยุดเลยนะ. ผมก็บอกว่าไม่เป็นไรๆ. เขาก็ตอบกลับมาว่าแกโอเคนะ. ขับรถไหวนะ. ผมก็ตอบว่าโอเคขับไหวสบายๆแค่นี้เอง. เขาก็ตอบว่าอืมงั้นกลับ. ผมก็ขับรถกลับไปส่งเธอ. พอถึงบ้านเธอผมก็เกิดคิดที่จะประชดอีกคือเรายังไม่อยากให้เขากลับเข้าบ้าน ผมจอดรถแล้วลงมายีนตากฝนส่งเธอเข้าบ้านคิดว่าถ้าเธอหันกลับมาเห็นเรายืนตากฝนรอเธอเข้าบ้านเขาคงจะเป็นห่วงเราบ้าง. แต่เอาเข้าจริงๆเธอไม่หันกลับมามองเราก็ยืนอยู่แบบนั้นสักพักคิดเออ ถ้าเขากลับไปบ้านแล้วถ้าเขาเป็นห่วงเราเขาคงจะทักเฟรชหาเพื่อนเราถามว่าเรากลับถึงบ้านยัง. อะไรแบบนี้แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดครับบเงียบสงบทุกอย่างมีแค่เสียงฝนที่ตกลงมาแรงขึ้นเรื่อยๆผมก็ตัดใจว่าเธอคงไม่เป็นห่วงเราหรอกผมก็ขับรถกลับบ้านอาบน้ำนอน. พอเช้าเราก็คุยกันแบบปกติหลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาทุกวันๆเหมือนทุกอย่างเริ่มจะกลับไปเป็นเหมือนตอนแรกที่เราคุยกัน. แตกต่างที่ว่าผมบอกรักเขาทุกวันถามเขาทุกวันว่าเขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ. ไม่รักผมบ้างเลยหรอ. เขาก็บอกผมทุกวันว่าไม่. ผมก็เสียใจอยู่นะแรก แต่หลังๆมาผมชินแล้วละเอาเป็นว่าผมรู้แล้วละว่าถ้าถามอะไรไปคำตอบที่ได้กลับมามันจะตรงกันข้ามกลับที่ผมหวังไว้เสมอ. และเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้เดือนกว่าๆผมทำทุกอย่างงัดมาทุกอย่างมุขที่เอาไว้จีบสาวทุกมุข. ผมเอามาใช้บางแต่ก็ไม่สำเร็จผมไม่เคนได้ยินเขาบอกว่ารักคิดถึงเลยสักครั้ง. ผมทำหมดทุกทางแล้วแต่ผมก็พยายามตื้อเธอต่อไป. จนถึงวันหนึง. เป็นวันเกิดเพื่อนน้องเขาเพื่อนน้องเขาก็ชวนเรากับเพื่อนเราไปกินที่ร้านเดิมที่เราไปกันที่แล้วนั่นแหละ. ไอ้เรากับเพื่อนก็เลยไปที่น้องเขาบอกกับผมว่า แกเขาจะหมานะวันนี้แกมาเก็บเขาด้วยวันนี้อ่ะ. นี่แหละ. สิ่งที่ทำให้ผมต้องไป. พอไปถึงเขาก็เมากันแล้วผมก็นั่งกินกันต่อได้สักพัก ทุกคนก็เริ่มกลับบ้านกันหมด เหลือไม่กี่คน ที่นี้ก็ถึงตอนที่ทุกคนเมากินกันไม่ไหวแล้วเลยคุยกันว่าจะแยกย้าย. ทีนี้ก็เลยว่าจะกลับกันแล้วละแต่. น้องคนที่ผมชอบอะเมาจนเดินเองไม่ไหวคิดว่าคงเดินกลับเข้าบ้านเองไม่ได้แน่. เพื่อนก็กลับหมดเหลือไม่กี่คน. ผมก็ถามเพื่อนเขาว่าเอาไงไปนอนหอเพื่อนหรือบ้านเพื่อนไม่ได้หรอ. เพื่อนเขาตอบกลับมาว่าไม่ได้มันปีนบ้านออกมา. ผมก็ตกใจเลยทีนี้ทำไงละ. ผมถามเพื่อนเขาเพื่อนตอบกลับมาว่าพี่พามันไปก่อนละกันให้มันนอนพักสักหน่อยค่อยพามันกลับบ้าน. ผมเลยตอบว่าเอางั้นหรอ. ทุกคนก็ตอบกลับมาว่าอืม. แล้วน้องเขาก็บอกว่าเออ. ไปอยู่กับแกก่อนนอนพักแปปอดี๋ยวค่อยกลับบ. เราก็เลยต้องพาเขาไปกับเราพอถึงบ้านผมก็พาเขาไปนอนที่โซฟา. เราก็เป็นห่วงว่าจะอ้วกไหมต้องการไรไหมเลยนั่นเฝ้าอยู่ใกล้ สักพักผมก็ให้เขานอนหนุนตักผม. ผมนั่งเฝ้าเขาทั้งคืน. แล้วตอนนั้นเธอก็พูดขึ้นมาว่าตี5แล้วปลุกด้วยผมก็บอกว่าโอเค. แล้วเธอก็หลับไปจนถึงตอนใกล้จะตี5มั้งเธอรู้สึกตัวขึ้นมาเธอหันหน้ามามองผมแล้วเธอก็ลุกมาจูบผม. ผมอึ้งทันทีเสร็จแล้ว เธอก็บอกว่าไปส่งบ้านหน่อย. ผมที่กำลังอึ้งกับการกระทำของเธออยู่ก็ตอบกลับไปว่า แกไหวนะ. เขาก็ตอบกลับมาว่าไหวๆ. ผมก็เลยเออ ออ ไปแล้วก็ไปส่งเธอที่บ้านเสร็จแล้วผมก็กลับมานอนตามปกติ. พอถึงตอนเช้าเราก็คุยกันเหมือนเดิมผมยังคงถามเขาเหมือนเดิมทุกวันว่าคิดถึงไหม. ไม่รักกันบ้างหรอ. เขาก็ตอบกลับมาว่าไม่คิดถึง. ไม่รัก. ผมเลยถามว่าจริงหรอแล้วเมื่อคืนที่จูบละหมายความว่าไง. เขาก็เงียบแล้วตอบว่า แกพอเถอะขนาดเขาจูบแกเขายังไม่รู้สึกอะไรเลย. ยังไงเขาก็ไม่รักแก. ความรู้สึกมันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ. แกพอเถอะ. พอผมได้ยินคำตอบผมก็ช็อกสิครับขนาดจูบยังไม่รู้สึก. คือผมคิดในใจว่าถ้าไม่รู้สึกแล้วจะจูบทำไม. คนที่รู้สึกมีแค่เราหรอแล้วเขาทำแบบนั้นทำไม. มันเป็นสิ่งที่คิดอยู่ในใจตอนนั้น. ผมก็ได้แต่ตอบกวนๆกลับไปแล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย. หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาตามปกติเหมือนทุกๆวันผมก็ยังคงทำเหมือนเดิมที่ผมเคยทำ. เขาก็ยังเหมือนเดิมที่เขาเคยทำ. เป็นแบบนี้. จะได้สองเดือน วันนี้ผมกับเธอก็มีโอกาสได้ไปดื่มด้วยกันอีก ครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งแรกที่ไปดื่มด้วยกัน ผมเมาจนไม่รู้เรื่องกลับบ้านเองไม่ได้เธอเป็นคนมาส่ง. ผมก็เกิดอาการทำตัวงี่เง่าใส่เขา. ไล่เขาให้เขากลับไม่ให้เขามาสนใจเรา. คือในใจคือต้องการประชดว่าอย่าไปไหนนะอยู่กับเราตรงนี้นะอะไรแบบนี้แต่มันรุ่นแรงจนเธอเอ้ยขึ้นมาว่างั้นเชิญจะทำไรก็เชิญไม่สนใจแล้ว. ถ้าพูดด้วยแล้วไม่ฟังก็ไม่ต้องคุยกันอีกจะบล๊อกเฟรช. ไม่ต้องติดต่อกันเสร็จแล้วเธอก็เดินออกจากบ้านแล้วขับรถกลับผมก็เดินตามเธอไปนะไปง้อเธอ. แต่เหมือนเธอจะโกรธมากเธอไม่สนใจเลย เธอกลับบ้านแล้วก็จริงอย่างที่เธอบอกเธอบล๊อกเฟรชผมจริงๆ. ซึ่งหลังจากเธอกลับไปแล้วหลังจากนั้นผมจำอะไรไม่ได้อีกเลย จำได้อีกทีคือผมตื่นขึ้นมาตอน10โมงเช้าแต่นี่มันไม่ใช่บ้านที่เราอยู่นี่หว่า. คือผมไปโผล่วอยู่บ้านเพื่อนได้ไงไม่รู้ ผมกลับมาบ้านผมโทรหาเธอคุยกับเธอง้อเธอ แต่ไม่ได้ผล. เธอเอาจริงคือเธอบอกให้เลิกคุยเลิกยุ้งกับเธอ. ไม่ต้องทำอะไรอยู่เฉยๆไป. เธอบอกให้ผมหยุดทุกอย่างให้หยุดตามตื้อเธอเพราะยังไงเธอก็ไม่รักผม เธอบอกเธอเบื่อเธอลำคาญมากที่ผมทำอยู่. ผมพยายามง้อเธอต่อไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายลงเอยที่ผมคงต้องหยุดทุกอย่าง. แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมคงทำไม่ได้ให้หยุดรักตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอหนักแน่นมากกับการตัดสินใจของเธอ. ผมคงต้องทำตามที่เธอขอ. ทุกอย่างแต่ผมหยุดรักนั้นคงไม่ได้หรอกเอาเป็นว่าปล่อยไว้แบบนี้แล้วกัน. ผมบอกกับเธอแล้วเราก็วางสายกัน
คือทุกอย่างมันจบแล้วจริงๆหรอที่ผมทำมาคอยดูแลเธอ. อยู่ข้างเธอมันไม่มีความหมายเลยหรอเธอไม่รู้สึกเลยหรอ มันคือความจริงใช่ไหม. ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้แต่ผมก็คงต้องพยายาม. ตลอดเวลา 5เดือนเกือบ6เดือนที่ผมตามจีบเธอ คอยดูแลเธอมันจบแล้ววันนี้มันไม่มีค่าเลย. ถ้าผมไม่ทำตัวงี่เหง่าวันนั้นผม. คงยังจะได้คุยกับเธอต่อไปหรือปล่าวนี่คือสิ่งที่ผมคิดอยู่ตอนนี้. มันน้ำเน้าใช่ไหมละ ความรักของผมอะ.
#Teezer
คุณเคยรักใครสักคนจนหมดหัวใจไหม?
ก็อยู่ดีๆก็มีคนๆหนึงเข้ามาในชีวิตจากนั้นเราก็คุยกันตามปกติ ก็นะเรารู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้วละในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนอะนะ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆทุกวัน ทุกวันจากความรู้สึกที่รู้สึกแค่พี่น้องก็เปลี่ยนไปเป็นว่าเราไปชอบเขาเฉยเลย.แต่ตอนนั้นคิดว่าเขาคงไม่รู้หรอกว่าเราชอบเขาแล้ว(มั้งนะ) แล้วเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้เดือนหนึง. มั้งผมก็จำไม่ได้ ผมก็เริ่มแสดงให้เขารู้ว่าผมชอบเขานะแต่ยังไม่ชัดเจน เราก็แซวเล่นแบบว่าจีบ. แต่ในความจริงแล้วเราจีบเขานั่นแหละ แต่ยังไม่ชัดเจนพอ. เราก็คุยกันมาเรื่อยๆคุยกันจนถึงสองเดือนได้มั้งผมก็เริ่มแสดงออกแล้วว่าเอา เราชอบเธอนะเปิดตัวเลยว่าเราอะกำลังจีบเธอบอกเพื่อนทุกคนว่าเออเราจีบผู้หญิงคนนี้อยู่นะคือ.จะให้เพื่อนๆช่วยส่งนั่นแหละ. แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เราคิดอะดิ. พอเขารู้ว่าเราชอบเขาเท่านั้นละเขาก็เริ่มออกห่างเราจากที่เราคุยกันทุกวัน ในเฟรชบุกอะนะ. เขาก็เริ่มมีอาการแบบไม่ตอบเราบ้าง ทั้งที่เคยตอบ แล้วก็เริ่มไม่ได้คุยกันบ้างบางวัน. มันเริ่มหนักขึ้นๆจนมันมาถึงจุดที่เขาไม่ตอบเราเลยไม่คุยกับเราเลยทั้งที่เขาก็ออนเฟรชนะ ตอบคอมเม้นคนอื่นแต่ไม่ตอบเฟรชเรา. เราเลยเริ่มเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากคุยกับเราแล้วมั้ง. จากนั้นเราก็เริ่มทำใจไว้แล้วละว่าเราคงจะอกหักทั้งๆที่ยังไม่เริ่มคบกันแล้วมั้ง. จากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่าๆ. แต่ในหนึ่งเดือนผมก็เข้าไปส่องเฟรชเขาทุกวันนะ. แล้ววันหนึงผมก็เจอกับเขาอีกครั้งที่ร้านบาร์อะนะ. เราก็ไปนั่งกินกับเพื่อนเราเขาก็ไปกับเพื่อนเขา. เราก็ไม่คิดว่าจะเจอเขาหรอก. จากที่เรากำลังพยายามจะตัดใจพอเจอเขาเท่านั้นล่ะ มันทำให้เรารู้เลยว่าเราคิดถึงเขา ตลอดมาแล้วมันก็เกิดความอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงหายไปไม่ตอบเฟรชเรา เราทำอะไรให้เขาไม่พอใจ. โชคดีของเราหรือปล่าวไม่รู้นะไอ้เพื่อนที่ไปนั่งกินกับเราวันนั้นมันดันไปสนิทกับน้องเขาเราก็เลยให้มันลองไปถามให้ว่าทำไมถึงไม่ตอบเฟรชเราไม่คุยกะเราทุกครั้งที่เจอก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน. คำตอบที่ได้คือเขารู้ว่าเราชอบเขาแต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเขาเลยไม่อยากให้ความหวังเรามั้งนะ. พอเรารู้คำตอบแล้วเราก็ทำใจแล้วละ. แต่ยังไม่จบวันนั้นเพื่อนเรามันเฮิร์ท. มันก็ชวนเราไปกินเบียร์นี่แหละที่ร้านเดิมที่เราไปกันครั้งที่แล้วที่เจอน้องเขานั่นแหละ เสร็จแล้วบรรยากาสเดิมๆก็เริ่มกลับมา แล้วอยู่ดีๆมันก็บอกให้เราไปรับน้องคนนั้น(น้องคนที่เราชอบนั่นแหละ) มันบอกว่ามันชวนเพื่อนน้องเขามาแต่เพื่อนน้องเขาไม่มีเพื่อนมาด้วย. มันก็เลยบอกให้เราอะไปรับน้องเขามานั้งเป็นเพื่อนของเพื่อนน้องเขา. คือเพื่อนผมมันคุยกะน้องเขาแล้วละ. ตอนแรกเราก็บอกปัดๆ ไปว่าเราไม่ไป.ให้เห็ตผลว่าน้องเขาคงไม่มากับเราหรอกขนาดพูดด้วยยังไม่พูดด้วยเลยแล้วเขาจะมากับเราหรอผมบอกแบบนี้. แต่เพื่อนมันก็บอกว่าให้เชื่อมันแล้วไปรับน้องเขามา. เราก็เลยไปพอไปถึงก็เจอน้องเขายีนรออยู่หน้าบ้านน้องเขานั่นแหละ. เราก็จอดรถรับน้องเขาพอน้องเขาเดินมาน้องเขาก็ถามว่า. เอ้าทำไมได้มารับ. เชื่อไหมตอนนั้นผมดีใจมากคือแบบเห้ยเขาพูดกับเราว่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจาข้างในเลยอะ. คือดีใจจนบอกไม่ถูก. ที่ผมก็ตอบไปว่าก็เพื่อนบอกให้มารับน้องเขาก็ตอบกลับมาว่าอ่อๆ. แล้วก็ขึ้นรถจากนั้นเราก็กลับมาร้านที่เพื่อนเรากับเพื่อนเขานั่งรออยู่.พอถึงเราก็ลงรถเดินเข้าไปในร้านแล้วนั่งเงียบคือ เราจะไม่พยายามพูดอะไรมาก. นั่งกินไปสักพักเราก็เริ่ม. มึนๆแล้วทีนี้เราก็เริ่มพูดเริ่มคุยกะน้องเขาก็ถามไปเรื่อยเปื่อย. ถามว่าทำไมถึงไม่คุยกับเราในตอนนั้น ทำไมอยู่ดีๆก็หายออกไป. น้องเขาตอบกลับมาว่ารู้แล้วไม่ใช่หรอจะถามอีกทำไม เราก็เงียบสิทีนี้โดนตอบกลับแบบนี้. จากนั้นเราก็เปลี่ยนเรื่องคุย. พอได้สักพักผมว่าผมเมาแล้วล่ะ.ทุกคนก็คงเหมือนกันนั่นแหละ พวกเราก็เลยกลับบ้านกัน ผมก็ไปส่งน้องเขาที่บ้าน เสร็จแล้วก็กลับมาบ้านเพื่อน. ทีนี้เปิดเฟรชขึ้นมาดูเห้ย น้องเขาทักเฟรชมาว่ะ น้องเขาถามว่าถึงบ้านแล้วใช่ไหม. คือแบบดีใจมากตอนนั้นแบบว่าเห้ยเขาเป็นห่วงเราด้วยว่ะ. ผมตอบน้องเขากลับไปว่าถึงแล้ว น้องเขาก็ถามต่อว่าเมาไหมผมตอบว่าไม่เมามั้งไม่รู้สิ.น้องเขาก็ตอบกลับมาว่ากวนตีน. ผมก็หัวเราะ กลับไป555. ที่นี้ผมดันคิดอะไรก็ไม่รู้อยู่ดีๆผมก็บอกน้องเขาว่ามาหาหน่อยได้ไหม ผมอยาก อยู่กลับน้องเขาต่ออีกสักพักคือเราคิดถึงเขานั่นล่ะ. น้องเขาก็บอกว่าอืมได้ๆ ขับรถไหวใช่ไหม. ผมเลยบอกว่าไหวๆสบายๆ น้องเขาก็ตอบว่างั้นมารับ คือที่จริงบ้านเขากับบ้านเพื่อนเรามันอยู่ไม่ห่างกันหรอกขับรถไปนาทีเดียวก็ถึง. เราก็บอกว่างั้นออกมารอเลยกำลังออกไปน้องเขาก็บอกเค. ผมก็ไปรับน้องเขามา เสร็จแล้วเราก็อยู่ด้วยกันผมถามอะไรน้องเขาไปมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมาคุยกันไปมา ก็ทะเราะกันแต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไร. คือผมอะพยายามประชดเขาให้เขาสนใจเว้ย. แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจ. ทะเราะกันอยู่แบบนี้ได้สักพักผมก็ถามว่าอยากกลับบ้านยังตอนนั้ฝนมันตกพอดี. เขาก็บอกว่ารอฝนหยุดก่อนก็ได้. ผมก็ตอบว่าโอเคได้ๆ. แล้วเราก็อยู่กันแบบนั้นแต่ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด.แล้วเราก็คุยกันทะเราะกันหนักขึ้นจนผมว่าผมเริ่มไม่ไหวขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปนะจบแน่. ความสัมพันธ์ของเราผมเลยพยายามจะอยู่ห่างๆจากเธอคือกลัวไปทำอะไรที่ไม่ดีอ่ะนะ พอเริ่มทนไม่ไหวผมเลยบอกเขาว่ากลับเถอะเดี๋ยวไปส่ง. เขาบอกว่าฝนยังไม่หยุดเลยนะ. ผมก็บอกว่าไม่เป็นไรๆ. เขาก็ตอบกลับมาว่าแกโอเคนะ. ขับรถไหวนะ. ผมก็ตอบว่าโอเคขับไหวสบายๆแค่นี้เอง. เขาก็ตอบว่าอืมงั้นกลับ. ผมก็ขับรถกลับไปส่งเธอ. พอถึงบ้านเธอผมก็เกิดคิดที่จะประชดอีกคือเรายังไม่อยากให้เขากลับเข้าบ้าน ผมจอดรถแล้วลงมายีนตากฝนส่งเธอเข้าบ้านคิดว่าถ้าเธอหันกลับมาเห็นเรายืนตากฝนรอเธอเข้าบ้านเขาคงจะเป็นห่วงเราบ้าง. แต่เอาเข้าจริงๆเธอไม่หันกลับมามองเราก็ยืนอยู่แบบนั้นสักพักคิดเออ ถ้าเขากลับไปบ้านแล้วถ้าเขาเป็นห่วงเราเขาคงจะทักเฟรชหาเพื่อนเราถามว่าเรากลับถึงบ้านยัง. อะไรแบบนี้แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดครับบเงียบสงบทุกอย่างมีแค่เสียงฝนที่ตกลงมาแรงขึ้นเรื่อยๆผมก็ตัดใจว่าเธอคงไม่เป็นห่วงเราหรอกผมก็ขับรถกลับบ้านอาบน้ำนอน. พอเช้าเราก็คุยกันแบบปกติหลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาทุกวันๆเหมือนทุกอย่างเริ่มจะกลับไปเป็นเหมือนตอนแรกที่เราคุยกัน. แตกต่างที่ว่าผมบอกรักเขาทุกวันถามเขาทุกวันว่าเขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ. ไม่รักผมบ้างเลยหรอ. เขาก็บอกผมทุกวันว่าไม่. ผมก็เสียใจอยู่นะแรก แต่หลังๆมาผมชินแล้วละเอาเป็นว่าผมรู้แล้วละว่าถ้าถามอะไรไปคำตอบที่ได้กลับมามันจะตรงกันข้ามกลับที่ผมหวังไว้เสมอ. และเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนได้เดือนกว่าๆผมทำทุกอย่างงัดมาทุกอย่างมุขที่เอาไว้จีบสาวทุกมุข. ผมเอามาใช้บางแต่ก็ไม่สำเร็จผมไม่เคนได้ยินเขาบอกว่ารักคิดถึงเลยสักครั้ง. ผมทำหมดทุกทางแล้วแต่ผมก็พยายามตื้อเธอต่อไป. จนถึงวันหนึง. เป็นวันเกิดเพื่อนน้องเขาเพื่อนน้องเขาก็ชวนเรากับเพื่อนเราไปกินที่ร้านเดิมที่เราไปกันที่แล้วนั่นแหละ. ไอ้เรากับเพื่อนก็เลยไปที่น้องเขาบอกกับผมว่า แกเขาจะหมานะวันนี้แกมาเก็บเขาด้วยวันนี้อ่ะ. นี่แหละ. สิ่งที่ทำให้ผมต้องไป. พอไปถึงเขาก็เมากันแล้วผมก็นั่งกินกันต่อได้สักพัก ทุกคนก็เริ่มกลับบ้านกันหมด เหลือไม่กี่คน ที่นี้ก็ถึงตอนที่ทุกคนเมากินกันไม่ไหวแล้วเลยคุยกันว่าจะแยกย้าย. ทีนี้ก็เลยว่าจะกลับกันแล้วละแต่. น้องคนที่ผมชอบอะเมาจนเดินเองไม่ไหวคิดว่าคงเดินกลับเข้าบ้านเองไม่ได้แน่. เพื่อนก็กลับหมดเหลือไม่กี่คน. ผมก็ถามเพื่อนเขาว่าเอาไงไปนอนหอเพื่อนหรือบ้านเพื่อนไม่ได้หรอ. เพื่อนเขาตอบกลับมาว่าไม่ได้มันปีนบ้านออกมา. ผมก็ตกใจเลยทีนี้ทำไงละ. ผมถามเพื่อนเขาเพื่อนตอบกลับมาว่าพี่พามันไปก่อนละกันให้มันนอนพักสักหน่อยค่อยพามันกลับบ้าน. ผมเลยตอบว่าเอางั้นหรอ. ทุกคนก็ตอบกลับมาว่าอืม. แล้วน้องเขาก็บอกว่าเออ. ไปอยู่กับแกก่อนนอนพักแปปอดี๋ยวค่อยกลับบ. เราก็เลยต้องพาเขาไปกับเราพอถึงบ้านผมก็พาเขาไปนอนที่โซฟา. เราก็เป็นห่วงว่าจะอ้วกไหมต้องการไรไหมเลยนั่นเฝ้าอยู่ใกล้ สักพักผมก็ให้เขานอนหนุนตักผม. ผมนั่งเฝ้าเขาทั้งคืน. แล้วตอนนั้นเธอก็พูดขึ้นมาว่าตี5แล้วปลุกด้วยผมก็บอกว่าโอเค. แล้วเธอก็หลับไปจนถึงตอนใกล้จะตี5มั้งเธอรู้สึกตัวขึ้นมาเธอหันหน้ามามองผมแล้วเธอก็ลุกมาจูบผม. ผมอึ้งทันทีเสร็จแล้ว เธอก็บอกว่าไปส่งบ้านหน่อย. ผมที่กำลังอึ้งกับการกระทำของเธออยู่ก็ตอบกลับไปว่า แกไหวนะ. เขาก็ตอบกลับมาว่าไหวๆ. ผมก็เลยเออ ออ ไปแล้วก็ไปส่งเธอที่บ้านเสร็จแล้วผมก็กลับมานอนตามปกติ. พอถึงตอนเช้าเราก็คุยกันเหมือนเดิมผมยังคงถามเขาเหมือนเดิมทุกวันว่าคิดถึงไหม. ไม่รักกันบ้างหรอ. เขาก็ตอบกลับมาว่าไม่คิดถึง. ไม่รัก. ผมเลยถามว่าจริงหรอแล้วเมื่อคืนที่จูบละหมายความว่าไง. เขาก็เงียบแล้วตอบว่า แกพอเถอะขนาดเขาจูบแกเขายังไม่รู้สึกอะไรเลย. ยังไงเขาก็ไม่รักแก. ความรู้สึกมันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ. แกพอเถอะ. พอผมได้ยินคำตอบผมก็ช็อกสิครับขนาดจูบยังไม่รู้สึก. คือผมคิดในใจว่าถ้าไม่รู้สึกแล้วจะจูบทำไม. คนที่รู้สึกมีแค่เราหรอแล้วเขาทำแบบนั้นทำไม. มันเป็นสิ่งที่คิดอยู่ในใจตอนนั้น. ผมก็ได้แต่ตอบกวนๆกลับไปแล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย. หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันมาตามปกติเหมือนทุกๆวันผมก็ยังคงทำเหมือนเดิมที่ผมเคยทำ. เขาก็ยังเหมือนเดิมที่เขาเคยทำ. เป็นแบบนี้. จะได้สองเดือน วันนี้ผมกับเธอก็มีโอกาสได้ไปดื่มด้วยกันอีก ครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งแรกที่ไปดื่มด้วยกัน ผมเมาจนไม่รู้เรื่องกลับบ้านเองไม่ได้เธอเป็นคนมาส่ง. ผมก็เกิดอาการทำตัวงี่เง่าใส่เขา. ไล่เขาให้เขากลับไม่ให้เขามาสนใจเรา. คือในใจคือต้องการประชดว่าอย่าไปไหนนะอยู่กับเราตรงนี้นะอะไรแบบนี้แต่มันรุ่นแรงจนเธอเอ้ยขึ้นมาว่างั้นเชิญจะทำไรก็เชิญไม่สนใจแล้ว. ถ้าพูดด้วยแล้วไม่ฟังก็ไม่ต้องคุยกันอีกจะบล๊อกเฟรช. ไม่ต้องติดต่อกันเสร็จแล้วเธอก็เดินออกจากบ้านแล้วขับรถกลับผมก็เดินตามเธอไปนะไปง้อเธอ. แต่เหมือนเธอจะโกรธมากเธอไม่สนใจเลย เธอกลับบ้านแล้วก็จริงอย่างที่เธอบอกเธอบล๊อกเฟรชผมจริงๆ. ซึ่งหลังจากเธอกลับไปแล้วหลังจากนั้นผมจำอะไรไม่ได้อีกเลย จำได้อีกทีคือผมตื่นขึ้นมาตอน10โมงเช้าแต่นี่มันไม่ใช่บ้านที่เราอยู่นี่หว่า. คือผมไปโผล่วอยู่บ้านเพื่อนได้ไงไม่รู้ ผมกลับมาบ้านผมโทรหาเธอคุยกับเธอง้อเธอ แต่ไม่ได้ผล. เธอเอาจริงคือเธอบอกให้เลิกคุยเลิกยุ้งกับเธอ. ไม่ต้องทำอะไรอยู่เฉยๆไป. เธอบอกให้ผมหยุดทุกอย่างให้หยุดตามตื้อเธอเพราะยังไงเธอก็ไม่รักผม เธอบอกเธอเบื่อเธอลำคาญมากที่ผมทำอยู่. ผมพยายามง้อเธอต่อไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายลงเอยที่ผมคงต้องหยุดทุกอย่าง. แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมคงทำไม่ได้ให้หยุดรักตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอหนักแน่นมากกับการตัดสินใจของเธอ. ผมคงต้องทำตามที่เธอขอ. ทุกอย่างแต่ผมหยุดรักนั้นคงไม่ได้หรอกเอาเป็นว่าปล่อยไว้แบบนี้แล้วกัน. ผมบอกกับเธอแล้วเราก็วางสายกัน
คือทุกอย่างมันจบแล้วจริงๆหรอที่ผมทำมาคอยดูแลเธอ. อยู่ข้างเธอมันไม่มีความหมายเลยหรอเธอไม่รู้สึกเลยหรอ มันคือความจริงใช่ไหม. ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้แต่ผมก็คงต้องพยายาม. ตลอดเวลา 5เดือนเกือบ6เดือนที่ผมตามจีบเธอ คอยดูแลเธอมันจบแล้ววันนี้มันไม่มีค่าเลย. ถ้าผมไม่ทำตัวงี่เหง่าวันนั้นผม. คงยังจะได้คุยกับเธอต่อไปหรือปล่าวนี่คือสิ่งที่ผมคิดอยู่ตอนนี้. มันน้ำเน้าใช่ไหมละ ความรักของผมอะ.
#Teezer