เมื่อวันหนึ่ง...ฉันคิดว่าฉันคงฝันไป ฝันไปนาน... 2 ปีกว่าๆ
มันก็คงเป็นแค่ความฝัน ...
วันหนึ่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต ทีแรกเราคิดว่าเราคงคุยกันเล่นๆ คุยไปวันๆตามประสาวัยรุ่นอายุ 19 ปีเจอกันผ่านทางโลก social จากการที่เค้าไปคอมเม้นต่อเพื่อนของเค้า แล้วบังเอิญมีเราอยู่ในนั้น ใครจะคิดว่าในวันนั้นมีผู้ชายอ้วนๆคนนึงแอดมา รูปโปรไฟล์ใส่เสื้อสีส้ม ทำท่าขี้เก๊ก แล้วทักมาคุยกับเรา เค้าทักมาทุกวันๆจนกระทั่งวันหนึ่งได้เบอร์เราไป เราคุยกันมาเรื่อยๆ และเรื่อยๆ ผ่านไปความรู้สึกดีๆเริ่มก่อตัวขึ้น ......ผ่านไป 5 เดือน ......เค้าคนนั้นได้ตัดสินใจขอเราเป็นแฟน เราคบกันตั้งแต่นั้นวันที่ 19 ตุลาคม 2555 ...คบกันเรื่อยมา เจอกันบ้างไม่เจอกันบ้าง ทุกครั้งที่เจอกัน มีแต่ความรู้สึกดีๆ ความสุขก่อตัวขึ้นทุกวันราวกับว่ามันจะไม่มีวันจบลง!! เค้าคนนั้นต้องไปเรียนต่างประเทศในวันหนึ่ง วันที่ไปเราไม่ได้ไปส่ง มีแต่คำร่ำราในวันสุดท้าย พร้อมกับผ้าพันคอในกล่องซึ่งเป็นผ้าพันคอผืนแรกที่ทำด้วยมือของตัวเอง...เค้าเดินทางไปอเมริกา เราอยู่เคียงข้างเค้ามาตลอด ทุกๆวันเค้าจะโทรมาบ่นให้ฟัง เรา skype คุยกันบ้าง โทรไลน์คุยกัน วิดีโอคอลหากัน เค้าไม่เคยหายไปจากชีวิตตลอดระยะเวลาเกือบ 1 ปีเต็มเราคอยเป็นกำลังใจให้กันตลอด แม้ว่าเค้าจะเจอเรื่องร้ายๆเราจะคอยปลอบใจและอยู่เคียงข้างเค้าเสมอ เรารู้ว่าเค้าต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก แต่เราไม่คิดจะทิ้งเค้าไปไหน เค้าเป็นนักเรียนทุน...วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าต้องกลับมาเรียนต่อที่ไทย ...เรารู้เหตุผลนั้นดีว่าเพราะอะไร เราไม่เคยคิดจะทิ้งเค้าเลย กลับมาถึงไทยเราไปไหว้พระที่วัดด้วยกัน...วัดพระธาตุประจำจังหวัด ...ตลอดเวลาที่มาอยู่เมืองไทยเราทำอะไรด้วยกันหลายๆอย่าง เที่ยวด้วยกัน เจอกัน และทุกๆครั้งที่เจอกันความรู้สึกดีๆก็ไม่เคยหายไปมันยังคงอยู่ และยังคงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่านไป 2 ปี วันที่ 20 มิถุนายน 2558 เค้าต้องเดินทางไปประชุม ด้วยภาระและหน้าที่หรืออย่างไรไม่รู้ที่ทำให้เราต้องห่างกัน เค้าไม่ค่อยติดต่อมาเลย ทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนจะบอกว่าไม่ว่าง และไม่เคยโทรมา ไม่แม้แต่แชทมา ...เรางี่เง่าด้วยความโมโห เราได้บอกเลิกเค้าไปถึง 3 ครั้ง ...รู้ว่าเค้าเจ็บ แต่เราก็เจ็บไม่แพ้กัน เราห่างกันพักหนึ่ง แล้วเค้าก็กลับมา เรากลับมาคบกันอีกครั้ง แต่มันเหมือนอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิม ทุกครั้งที่เจอกันเราจะเช็คโทรศัพท์เค้า แต่ครั้งนี้ไม่ได้!!! เค้าบอกว่า"ต้องการความเป็นส่วนตัว!!!! ขอความเป็นส่วนตัวบ้างไม่ได้หรอ" เราโมโหมาก และทะเลาะกันหนักมาก ด้วยความโมโหทำให้เราเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดอีกครั้ง
เราพูดคำโง่ๆออกไป "ในเมื่อต้องการความเป็นส่วนตัวมาก งั้นเราก็ไม่ต้องคบกัน ไม่มีเราในชีวิตชีวิตของเธอจะได้มีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น"
เราเลิกกันตั้งแต่นั้นมา....แม้ว่าเราจะกลับไปขอโทษกี่ครั้ง เราก็ไม่ได้โอกาสนั้นกลับคืนมา...
เสียใจที่สุดคือ รู้ทีหลังว่าเค้าคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ซึ่งเราตัดสินไปถามผู้หญิงคนนั้นเอง แบบลูกผู้หญิงด้วยกัน....เสียใจที่สุดคือ เค้าเลือกคนอื่น ....ที่คุยกันได้ไม่นาน ด้วยเหตุผลที่ว่า เราไม่เคยไว้ใจเค้า ก็แค่นั้น 😔
1 เดือนมาแล้วนะที่ตื่นออกมาจากฝัน😀
#ขอบคุณ 2 ปีที่ผ่านมาที่ทำให้เราฝันดี
เคยฝันไปป่ะ????
มันก็คงเป็นแค่ความฝัน ...
วันหนึ่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต ทีแรกเราคิดว่าเราคงคุยกันเล่นๆ คุยไปวันๆตามประสาวัยรุ่นอายุ 19 ปีเจอกันผ่านทางโลก social จากการที่เค้าไปคอมเม้นต่อเพื่อนของเค้า แล้วบังเอิญมีเราอยู่ในนั้น ใครจะคิดว่าในวันนั้นมีผู้ชายอ้วนๆคนนึงแอดมา รูปโปรไฟล์ใส่เสื้อสีส้ม ทำท่าขี้เก๊ก แล้วทักมาคุยกับเรา เค้าทักมาทุกวันๆจนกระทั่งวันหนึ่งได้เบอร์เราไป เราคุยกันมาเรื่อยๆ และเรื่อยๆ ผ่านไปความรู้สึกดีๆเริ่มก่อตัวขึ้น ......ผ่านไป 5 เดือน ......เค้าคนนั้นได้ตัดสินใจขอเราเป็นแฟน เราคบกันตั้งแต่นั้นวันที่ 19 ตุลาคม 2555 ...คบกันเรื่อยมา เจอกันบ้างไม่เจอกันบ้าง ทุกครั้งที่เจอกัน มีแต่ความรู้สึกดีๆ ความสุขก่อตัวขึ้นทุกวันราวกับว่ามันจะไม่มีวันจบลง!! เค้าคนนั้นต้องไปเรียนต่างประเทศในวันหนึ่ง วันที่ไปเราไม่ได้ไปส่ง มีแต่คำร่ำราในวันสุดท้าย พร้อมกับผ้าพันคอในกล่องซึ่งเป็นผ้าพันคอผืนแรกที่ทำด้วยมือของตัวเอง...เค้าเดินทางไปอเมริกา เราอยู่เคียงข้างเค้ามาตลอด ทุกๆวันเค้าจะโทรมาบ่นให้ฟัง เรา skype คุยกันบ้าง โทรไลน์คุยกัน วิดีโอคอลหากัน เค้าไม่เคยหายไปจากชีวิตตลอดระยะเวลาเกือบ 1 ปีเต็มเราคอยเป็นกำลังใจให้กันตลอด แม้ว่าเค้าจะเจอเรื่องร้ายๆเราจะคอยปลอบใจและอยู่เคียงข้างเค้าเสมอ เรารู้ว่าเค้าต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก แต่เราไม่คิดจะทิ้งเค้าไปไหน เค้าเป็นนักเรียนทุน...วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าต้องกลับมาเรียนต่อที่ไทย ...เรารู้เหตุผลนั้นดีว่าเพราะอะไร เราไม่เคยคิดจะทิ้งเค้าเลย กลับมาถึงไทยเราไปไหว้พระที่วัดด้วยกัน...วัดพระธาตุประจำจังหวัด ...ตลอดเวลาที่มาอยู่เมืองไทยเราทำอะไรด้วยกันหลายๆอย่าง เที่ยวด้วยกัน เจอกัน และทุกๆครั้งที่เจอกันความรู้สึกดีๆก็ไม่เคยหายไปมันยังคงอยู่ และยังคงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่านไป 2 ปี วันที่ 20 มิถุนายน 2558 เค้าต้องเดินทางไปประชุม ด้วยภาระและหน้าที่หรืออย่างไรไม่รู้ที่ทำให้เราต้องห่างกัน เค้าไม่ค่อยติดต่อมาเลย ทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนจะบอกว่าไม่ว่าง และไม่เคยโทรมา ไม่แม้แต่แชทมา ...เรางี่เง่าด้วยความโมโห เราได้บอกเลิกเค้าไปถึง 3 ครั้ง ...รู้ว่าเค้าเจ็บ แต่เราก็เจ็บไม่แพ้กัน เราห่างกันพักหนึ่ง แล้วเค้าก็กลับมา เรากลับมาคบกันอีกครั้ง แต่มันเหมือนอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิม ทุกครั้งที่เจอกันเราจะเช็คโทรศัพท์เค้า แต่ครั้งนี้ไม่ได้!!! เค้าบอกว่า"ต้องการความเป็นส่วนตัว!!!! ขอความเป็นส่วนตัวบ้างไม่ได้หรอ" เราโมโหมาก และทะเลาะกันหนักมาก ด้วยความโมโหทำให้เราเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดอีกครั้ง
เราพูดคำโง่ๆออกไป "ในเมื่อต้องการความเป็นส่วนตัวมาก งั้นเราก็ไม่ต้องคบกัน ไม่มีเราในชีวิตชีวิตของเธอจะได้มีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น"
เราเลิกกันตั้งแต่นั้นมา....แม้ว่าเราจะกลับไปขอโทษกี่ครั้ง เราก็ไม่ได้โอกาสนั้นกลับคืนมา...
เสียใจที่สุดคือ รู้ทีหลังว่าเค้าคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ซึ่งเราตัดสินไปถามผู้หญิงคนนั้นเอง แบบลูกผู้หญิงด้วยกัน....เสียใจที่สุดคือ เค้าเลือกคนอื่น ....ที่คุยกันได้ไม่นาน ด้วยเหตุผลที่ว่า เราไม่เคยไว้ใจเค้า ก็แค่นั้น 😔
1 เดือนมาแล้วนะที่ตื่นออกมาจากฝัน😀
#ขอบคุณ 2 ปีที่ผ่านมาที่ทำให้เราฝันดี