ผมอยากจะระบายความในใจนะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้ของผมครับ
ผมอายุ 21 ผมคบกับแฟนมา 8 เดือนครับ เธอคนนี้อายุ 30 ย่าง 31 แล้ว มีลูก 2 คน และใบสมรสกับแฟนเก่าของเธอ 1 ใบ
แรกๆ ที่คบกันผมยังไม่รู้เรื่องลูก เรื่องใบสมรสหรอกครับ เธอปิดบังความจริงทุกอย่างผมก็ได้เชื่อเธออย่างสนิท ไม่เอะใจเลย
ผมเพิ่งรู้ความจริงทั้งหมดเมื่อคบเธอได้เดือนที่ 3 ความรู้สึกผมตอนนั้นมันรักแบบไม่ได้เผื่อใจไว้เลย ผมเสียใจมากครับ เธอเล่าทุกอย่างที่เธอปิดบังไว้ตั่งแต่แรก และเธอก็ยังยืนยันที่จะคบกับผมต่อ ซึ่งผมในตอนนั้นผมเห็นว่าเธอรักผม และเธอได้ผ่านเรื่องร้ายๆมามาก เธอเล่าว่าแฟนเก่าของเธอทำร้ายร่างกาย ทำรุนแรงกับเธอตลอดเวลา 5 ปีหลัง (เธอได้แต่งงานอยู่กินกับแฟนเก่าเธอ 10 ปี) ผมคิดว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอแน่นอน และใจผมยืนยันที่จะไม่เปลี่ยนใจ
เหตุการได้ผ่านไปเธอก็ได้มาอยู่กับผม มาอยู่ได้ 10 วันเธอบอกผมว่า เธอต้องกลับไปทำงานและเธอได้บอกผมอีกว่าเธอทำงานราชการเงินเดือนเธอพอที่จะซื้อของให้ผมมากมายเลย แต่ความจริงก็เปิดเผยเมื่อผมได้เค้นเอาคำตอบจากเธอ ความจริงก็คือเธอไม่ได้ทำงาน เธออยู่บ้านเฉยๆ
ความรู้สึกผมเสียใจ ทำไมเธอถึงได้โกหกผมด้วย ผมไม่ได้หวังให้เธอมาดูแลผม มาซื้อของให้ผม แต่ผมรักเธอด้วยใจ
ผมก็ยังคงรักเธอเหมือนที่เคยรักไม่เปลี่ยนแปลง แต่ความเชื่อใจเริ่มที่จะน้อยลง หลังจากที่ผมจับโกหกเธอได้ เธอก็มาอยู่กับผม ครั้งนี้เธอมาอยู่เดือนกว่า เธอได้งานที่ รพ. เธอเริ่มต้นได้สวยกับการที่เริ่มต้นใหม่ชีวิตกับผม และผมก็ทำงานเป็นเซลล์เงินเดือนก็หมื่นต้นๆ ผมจะไปรับ - ไปส่งเธอทุกวัน ตอนนั้นผมมีความสุขมาก
แต่เธอทำงานได้เพียง 1 เดือน เงินเดือนออกมาเธอก็ทิ้งผมไป...วันนั้นไปหาเธอที่ทำงานก่อนที่เธอจะเลิกงาน เพื่อนที่ทำงานเธอบอกว่าเธอไม่ได้มาทำงาน ตอนนั้นใจผมมันแผ่วลงเหมือนอยากจะล้มนอนตรงนั้น ผมคิดว่ามันอีกแล้วเหรอ เธอรักผมมั่งหรือป่าว
และผมก็ง้อเธอกลับมาได้ กลับมาครังนี้เธอมาอยู่กับผมแต่ไม่ได้ทำงาน ผมยังทำงานเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ใจผมไม่ได้มีความสุขเลย ไปทำงานใจคิดแต่ว่าเธอจะหนีผมไปอีกไหม แต่สิ่งที่ผมคิดก็มาถึง เธอหนีผมไปและให้เหตุผลกับผมว่าเธออยากได้ของแพงๆ แต่ผมไม่สามารถหาซื้อให้เธอได้ เธอต้องการชีวิตที่สบาย ผมได้ยินแล้วมันเหมือนผมไม่อยากทำอะไรอีกต่อไป หมดรี่ยวแรง นี่น่ะเหรอคนที่ผมเทใจให้ไป แต่ผมได้บอกกับเธอว่าผมให้ไม่ได้ทุกอย่าง แต่ผมจะให้เท่าที่ผมให้ได้ และถ้าของสิ่งไหนผมให้ไม่ได้ ผมจะพยายามหามาให้ขอให้เธอรอ เธอได้ตอบตกลงและกลับมาอยู่กับผมเหมือนเดิม
เช่นกันครับ เธอกลับมาแต่ความเชื่อใจลดน้อยลงไปอีก เหลือแต่ความรักที่ผมให้ยังเต็มเปี่ยมเหมือนเดิม มันเจ็บมากๆ ทรมานมากๆ แต่ผมยังอดทน และจะพยายามยอมรับในสิ่งที่เธอเป็นให้ได้ ซึ่งก็เหมือนเดิม เธอมาๆ ไปๆ เหมือนกับว่าเธอยังลังเลอะไรสักอย่าง ผมจึงได้แค่ยอมรับ และรักเธอต่อไป ผมไม่สามารถตัดใจได้เลย
เธอกลับมาเหมือนเช่นเคย เธอบอกผมว่าเธออยากขายของ เธอไม่ชอบทำงาน ผมก็ไม่มีทุน และตอนนนั้นผมตกงานเพราะใจผมอยู่ไม่เป็นสุข คอยแต่กังวนว่าเธอจะหนีผมไป ส่วนตัวผมชอบขายของเช่นกัน เป็นงานอิสระของเราเอง เหนื่อยกว่า ร้อนกว่า แต่สบายใจกว่า ผมได้ขอยืมเงินคนในบ้านผม 10000 บาท มาซื้อของขาย ซึ่งอุปกรณ์ในการขายของมีครบหมดแล้ว และเธอกับผมก็ได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่ผมตั่งใจไว้ ผมอยู่แบบเจ็บๆ แต่ก็มีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่ผมรัก
เวลาผ่านไปเข้าเดือนที่ 2 ที่เธออยู่กับผม ตอนนั้นผมเหนื่อย ผมท้อ ผมมองว่าความรักที่ผมมีให้กับเธอนั้นมันไร้ค่า ผมจึงให้เธอกลับบ้าน ในใจผมคิดว่าจะเลิกให้จบจบไป จะได้ไม่ต้องเป็นทุกข์ทรมานอีก แต่ผมก็ทำไม่ได้ เธอกลับไป 2-3 วัน ผมก็โทรไปง้อให้เธอกลับมา
และกลับมาครั้งนี้ผมได้ยืมเงินคนในบ้านอีก 17000 มาซื้อของให้เยอะขึ้น ในส่วน 17000 นี้เธอบอกผมว่า ให้ซื้อแหวนทองให้เธอด้วย เธออยากได้ ผมบอกเธอว่าผมจะทำงาน ผมจะซื้อรถใส่ของให้เธอ เพื่อที่จะไม่ต้องขนของกลับมาบ้าน ฝากของไว้ที่ร้านเลย ผมไม่อยากให้เธอลำบากมากถ้าผมได้งานทำ
ซึ่งเงินผมได้ซื้อของ+ซื้อรถใส่ของให้เธอ เหลือเงิน 3000 บาท ซึ่งไม่พอค่าแหวน ผมจึงบอกเธอว่าให้ผมได้งานก่อนนะ ผมจะเอาเงินเดือน เดือนแรกมาซื้อแหวนให้ เธอตอบตกลง ผมไม่ได้คิดอะไรมากเรื่องเงิน ผมอยากให้เธอได้ในสิ่งที่เธออยากได้ ผมอยากทำให้เธอมีความสุข
แต่เธอจะไปครั้งนี้เธอให้คำตอบผมว่า เธอไม่ได้รักผมเลย เธอแค่สงสานผมเท่านั้น เธอตัดใจจากคนรักเก่าเธอไม่ได้ เธออยากที่จะกลับไปใช้ชีวิตสบาย มีกินมีใช้ อยากได้อะไรก็ได้ทุกอย่าง แล้ววันที่ 23/8/2558 ที่ผ่านมา เธอได้ไปจากผมแล้ว ผมยังไม่ได้งาน ผมยังไม่ให้แหวน แต่ผมได้ลงทุนให้เธอขายของไปแล้ว เงินส่วนนี่สำหรับผมมันเยอะมากนะครับ ฐานะที่บ้านผมกลางๆ ซื่งแน่นอนของไม่ได้ขาย+เงินไม่มีใช้ให้กับคนในบ้านผม ตอนนี้ผมไม่อยากทำอะไรเลย ผมพยายมลืมทุกอย่าง ผมพยายามเข้มแข็ง และครั้งนี้ผมไม่ได้ไปง้อเธอเหมือนที่ผ่านมา ผมพิมพ์ตอนนี้ผมยังร้องไห้ ยังทรมานเหมือนคนไร้วิญญาณ ผมรู้ดีว่าที่ผ่านมาผมไม่เคยฟังคำเตือนจากแม่ จากคนในบ้านผม ผมเชื่อมั่นในตัวเธอมากไป และรักที่ผมให้เธอยังคงอยู่ถึงตอนนี้ ยังเหมือนเดิม หมดไปแค่ความเชื่อใจเท่านั้น ผมทำดีที่สุดแล้ว ที่ผ่านมาใครว่าผมโง่ ผมไม่สนใจเลย ผมคิดว่าผมรักในแบบของผม และผมยังคงรักเธออยู่
ตอนนี้เวลาผ่านไปเข้าวันที่ 3 แล้ว ผมคิดถึงเธอมาก ผมรู้ว่าเธออยู่ไหน ของๆเธอที่ไม่ได้เอากลับไป ผมยังคงเก็บไว้ให้เธอ
ผมบอกกับตัวเองว่า ครั้งนี้ผมจะไม่ใจอ่อนอีกต่อไป และคิดว่าคงเป้นเวรกรรมของผม จบกันตั่งแต่ตอนนี้ก่อนที่ผมจะเหมือนคนไร้วิญญาณมากไปกว่านี้
ขอให้เธอสมหวังกับรักเก่าของเธอ ขอให้เธอมีความสุขนะ ที่ผ่านมาเธอโกหกผมมาตลอด คำว่ารักของเธอเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้น สักวันเธอจะเข้าใจ เธอจะรู้ว่าคนนี้ที่เธอเลือกที่จะทิ้งไป คือคนที่รักเธอมากที่สุด
รักสำหรับผมครั้งนี้มันเจ็บกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่า ผมจะจำรักครั้งนี้จนวันตาย
ถ้ารักใครสักคน จะยอมทำแบบนี้ไหม
ผมอายุ 21 ผมคบกับแฟนมา 8 เดือนครับ เธอคนนี้อายุ 30 ย่าง 31 แล้ว มีลูก 2 คน และใบสมรสกับแฟนเก่าของเธอ 1 ใบ
แรกๆ ที่คบกันผมยังไม่รู้เรื่องลูก เรื่องใบสมรสหรอกครับ เธอปิดบังความจริงทุกอย่างผมก็ได้เชื่อเธออย่างสนิท ไม่เอะใจเลย
ผมเพิ่งรู้ความจริงทั้งหมดเมื่อคบเธอได้เดือนที่ 3 ความรู้สึกผมตอนนั้นมันรักแบบไม่ได้เผื่อใจไว้เลย ผมเสียใจมากครับ เธอเล่าทุกอย่างที่เธอปิดบังไว้ตั่งแต่แรก และเธอก็ยังยืนยันที่จะคบกับผมต่อ ซึ่งผมในตอนนั้นผมเห็นว่าเธอรักผม และเธอได้ผ่านเรื่องร้ายๆมามาก เธอเล่าว่าแฟนเก่าของเธอทำร้ายร่างกาย ทำรุนแรงกับเธอตลอดเวลา 5 ปีหลัง (เธอได้แต่งงานอยู่กินกับแฟนเก่าเธอ 10 ปี) ผมคิดว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอแน่นอน และใจผมยืนยันที่จะไม่เปลี่ยนใจ
เหตุการได้ผ่านไปเธอก็ได้มาอยู่กับผม มาอยู่ได้ 10 วันเธอบอกผมว่า เธอต้องกลับไปทำงานและเธอได้บอกผมอีกว่าเธอทำงานราชการเงินเดือนเธอพอที่จะซื้อของให้ผมมากมายเลย แต่ความจริงก็เปิดเผยเมื่อผมได้เค้นเอาคำตอบจากเธอ ความจริงก็คือเธอไม่ได้ทำงาน เธออยู่บ้านเฉยๆ
ความรู้สึกผมเสียใจ ทำไมเธอถึงได้โกหกผมด้วย ผมไม่ได้หวังให้เธอมาดูแลผม มาซื้อของให้ผม แต่ผมรักเธอด้วยใจ
ผมก็ยังคงรักเธอเหมือนที่เคยรักไม่เปลี่ยนแปลง แต่ความเชื่อใจเริ่มที่จะน้อยลง หลังจากที่ผมจับโกหกเธอได้ เธอก็มาอยู่กับผม ครั้งนี้เธอมาอยู่เดือนกว่า เธอได้งานที่ รพ. เธอเริ่มต้นได้สวยกับการที่เริ่มต้นใหม่ชีวิตกับผม และผมก็ทำงานเป็นเซลล์เงินเดือนก็หมื่นต้นๆ ผมจะไปรับ - ไปส่งเธอทุกวัน ตอนนั้นผมมีความสุขมาก
แต่เธอทำงานได้เพียง 1 เดือน เงินเดือนออกมาเธอก็ทิ้งผมไป...วันนั้นไปหาเธอที่ทำงานก่อนที่เธอจะเลิกงาน เพื่อนที่ทำงานเธอบอกว่าเธอไม่ได้มาทำงาน ตอนนั้นใจผมมันแผ่วลงเหมือนอยากจะล้มนอนตรงนั้น ผมคิดว่ามันอีกแล้วเหรอ เธอรักผมมั่งหรือป่าว
และผมก็ง้อเธอกลับมาได้ กลับมาครังนี้เธอมาอยู่กับผมแต่ไม่ได้ทำงาน ผมยังทำงานเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ใจผมไม่ได้มีความสุขเลย ไปทำงานใจคิดแต่ว่าเธอจะหนีผมไปอีกไหม แต่สิ่งที่ผมคิดก็มาถึง เธอหนีผมไปและให้เหตุผลกับผมว่าเธออยากได้ของแพงๆ แต่ผมไม่สามารถหาซื้อให้เธอได้ เธอต้องการชีวิตที่สบาย ผมได้ยินแล้วมันเหมือนผมไม่อยากทำอะไรอีกต่อไป หมดรี่ยวแรง นี่น่ะเหรอคนที่ผมเทใจให้ไป แต่ผมได้บอกกับเธอว่าผมให้ไม่ได้ทุกอย่าง แต่ผมจะให้เท่าที่ผมให้ได้ และถ้าของสิ่งไหนผมให้ไม่ได้ ผมจะพยายามหามาให้ขอให้เธอรอ เธอได้ตอบตกลงและกลับมาอยู่กับผมเหมือนเดิม
เช่นกันครับ เธอกลับมาแต่ความเชื่อใจลดน้อยลงไปอีก เหลือแต่ความรักที่ผมให้ยังเต็มเปี่ยมเหมือนเดิม มันเจ็บมากๆ ทรมานมากๆ แต่ผมยังอดทน และจะพยายามยอมรับในสิ่งที่เธอเป็นให้ได้ ซึ่งก็เหมือนเดิม เธอมาๆ ไปๆ เหมือนกับว่าเธอยังลังเลอะไรสักอย่าง ผมจึงได้แค่ยอมรับ และรักเธอต่อไป ผมไม่สามารถตัดใจได้เลย
เธอกลับมาเหมือนเช่นเคย เธอบอกผมว่าเธออยากขายของ เธอไม่ชอบทำงาน ผมก็ไม่มีทุน และตอนนนั้นผมตกงานเพราะใจผมอยู่ไม่เป็นสุข คอยแต่กังวนว่าเธอจะหนีผมไป ส่วนตัวผมชอบขายของเช่นกัน เป็นงานอิสระของเราเอง เหนื่อยกว่า ร้อนกว่า แต่สบายใจกว่า ผมได้ขอยืมเงินคนในบ้านผม 10000 บาท มาซื้อของขาย ซึ่งอุปกรณ์ในการขายของมีครบหมดแล้ว และเธอกับผมก็ได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่ผมตั่งใจไว้ ผมอยู่แบบเจ็บๆ แต่ก็มีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่ผมรัก
เวลาผ่านไปเข้าเดือนที่ 2 ที่เธออยู่กับผม ตอนนั้นผมเหนื่อย ผมท้อ ผมมองว่าความรักที่ผมมีให้กับเธอนั้นมันไร้ค่า ผมจึงให้เธอกลับบ้าน ในใจผมคิดว่าจะเลิกให้จบจบไป จะได้ไม่ต้องเป็นทุกข์ทรมานอีก แต่ผมก็ทำไม่ได้ เธอกลับไป 2-3 วัน ผมก็โทรไปง้อให้เธอกลับมา
และกลับมาครั้งนี้ผมได้ยืมเงินคนในบ้านอีก 17000 มาซื้อของให้เยอะขึ้น ในส่วน 17000 นี้เธอบอกผมว่า ให้ซื้อแหวนทองให้เธอด้วย เธออยากได้ ผมบอกเธอว่าผมจะทำงาน ผมจะซื้อรถใส่ของให้เธอ เพื่อที่จะไม่ต้องขนของกลับมาบ้าน ฝากของไว้ที่ร้านเลย ผมไม่อยากให้เธอลำบากมากถ้าผมได้งานทำ
ซึ่งเงินผมได้ซื้อของ+ซื้อรถใส่ของให้เธอ เหลือเงิน 3000 บาท ซึ่งไม่พอค่าแหวน ผมจึงบอกเธอว่าให้ผมได้งานก่อนนะ ผมจะเอาเงินเดือน เดือนแรกมาซื้อแหวนให้ เธอตอบตกลง ผมไม่ได้คิดอะไรมากเรื่องเงิน ผมอยากให้เธอได้ในสิ่งที่เธออยากได้ ผมอยากทำให้เธอมีความสุข
แต่เธอจะไปครั้งนี้เธอให้คำตอบผมว่า เธอไม่ได้รักผมเลย เธอแค่สงสานผมเท่านั้น เธอตัดใจจากคนรักเก่าเธอไม่ได้ เธออยากที่จะกลับไปใช้ชีวิตสบาย มีกินมีใช้ อยากได้อะไรก็ได้ทุกอย่าง แล้ววันที่ 23/8/2558 ที่ผ่านมา เธอได้ไปจากผมแล้ว ผมยังไม่ได้งาน ผมยังไม่ให้แหวน แต่ผมได้ลงทุนให้เธอขายของไปแล้ว เงินส่วนนี่สำหรับผมมันเยอะมากนะครับ ฐานะที่บ้านผมกลางๆ ซื่งแน่นอนของไม่ได้ขาย+เงินไม่มีใช้ให้กับคนในบ้านผม ตอนนี้ผมไม่อยากทำอะไรเลย ผมพยายมลืมทุกอย่าง ผมพยายามเข้มแข็ง และครั้งนี้ผมไม่ได้ไปง้อเธอเหมือนที่ผ่านมา ผมพิมพ์ตอนนี้ผมยังร้องไห้ ยังทรมานเหมือนคนไร้วิญญาณ ผมรู้ดีว่าที่ผ่านมาผมไม่เคยฟังคำเตือนจากแม่ จากคนในบ้านผม ผมเชื่อมั่นในตัวเธอมากไป และรักที่ผมให้เธอยังคงอยู่ถึงตอนนี้ ยังเหมือนเดิม หมดไปแค่ความเชื่อใจเท่านั้น ผมทำดีที่สุดแล้ว ที่ผ่านมาใครว่าผมโง่ ผมไม่สนใจเลย ผมคิดว่าผมรักในแบบของผม และผมยังคงรักเธออยู่
ตอนนี้เวลาผ่านไปเข้าวันที่ 3 แล้ว ผมคิดถึงเธอมาก ผมรู้ว่าเธออยู่ไหน ของๆเธอที่ไม่ได้เอากลับไป ผมยังคงเก็บไว้ให้เธอ
ผมบอกกับตัวเองว่า ครั้งนี้ผมจะไม่ใจอ่อนอีกต่อไป และคิดว่าคงเป้นเวรกรรมของผม จบกันตั่งแต่ตอนนี้ก่อนที่ผมจะเหมือนคนไร้วิญญาณมากไปกว่านี้
ขอให้เธอสมหวังกับรักเก่าของเธอ ขอให้เธอมีความสุขนะ ที่ผ่านมาเธอโกหกผมมาตลอด คำว่ารักของเธอเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้น สักวันเธอจะเข้าใจ เธอจะรู้ว่าคนนี้ที่เธอเลือกที่จะทิ้งไป คือคนที่รักเธอมากที่สุด
รักสำหรับผมครั้งนี้มันเจ็บกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่า ผมจะจำรักครั้งนี้จนวันตาย