เรากับแฟนคบกันมาได้หกเดือน คุยกันนานนะถือเป็นคนแรกที่เราคุยนาน คุยไม่เคยเบื่อวันที่ขอคบเราร้องไห้เลยดีใจมาก เราคบกันด้วยดีมีทะเลาะบ้างเพราะหึงหวงบ้างห่วงบ้างแต่ก็รักกันดีจนกระทั่งหกเดือนเราทะเลาะกันเรื่องนึงที่ไม่ใหญ่มากแต่ทำให้เราเลิกกันได้ เราถามหาเหตุผล เค้าตอบไม่ได้ เราผิดอะไรเคยเป็นกันมั้ยที่ไม่รู้กูผิดอะไรมันคาใจ เราทำเซอไพร์เพื่อง้อเค้า ซึ่งทุกคนที่เห็นเซอไพร์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ถ้ามีคนทำแบบนี้ให้รักตายเลย แต่เค้าเห็นเค้าเฉยมากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นเพื่อนๆเสียใจมั้ย แต่เราก็ยังรักนะรอตลอด เค้าก็มาๆหายๆอยากทักเรามาเค้าก็ทักอยากไปเค้าก็ไป เราไม่เข้าใจเค้า เลิกกันแล้วเจอกันหน้าเซเว่นเค้ายังเอานมมาให้เค้าบอกห่วง ยังห่วง ทำแบบนี้เราจะลืมเค้ายังไง เราก้คุยกันมาเรื่อยๆจนช่วงหลังเริ่มถี่ เราเริ่มชื้นใจว่าคงจะมีหวังเรื่อง รีเทิน ทั้งที่รู้ว่าเค้าคุยเยอะ เพราะช่วงแรกๆเค้าไม่ได้เปลี่ยนรหัสเฟส แต่ช่วงที่คุยถี่ๆ เราก็ได้ไปหาเค้าบ้างเพราะตอนคบกันก็ไปหากันบ่อยๆ เราก็เริ่มแน่ใจว่าเราจะได้คบกัน จนกระทั่งเค้าได้พูดว่าถ้าเราสอบได้เกรดดีกว่าเดิม ม.5จะกลับมาคบกัน(ตอนนี้เราอยู๋ม.4) เราก็สงสัยนะว่าทำไม? แต่เพราะรักเลยไม่คิดไรมากก็ตั้งใจเรียนกว่าเดิม เพื่อตัวเองและพ่อแม่ด้วย (เพราะช่วงที่โดนบอกเลิกเราไม่มีกะจิตกะใจจะทำไรเลยน้ำหนักลดไป 5 โล) จนกระทั่งใกล้วันครบรอบ ปีนึงของเรา 8 สิงหา เราได้แพลนกันว่าจะไปเที่ยวทะเลบางแสนกัน ช่วงที่ไปคืนนั้นเราจับได้ว่าเค้าคุยกับคนอื่นแบบสนิทกันมากเหมือนที่เราคุยกับเค้าเลย เราแบบเฮ้ยยยกูฝันใช่มั้ย เราเลื่อนดูเหมือนว่าเค้าคุยกันมานานแล้ว และอยู่ในช่วงที่เรากับเค้าคุยกันด้วยดีด้วย เราก้คิดในใจว่า เหนื่อยมั้ยที่ส่งรูปมาให้กูแล้วต้องส่งไปให้อีกคนด้วย เหนื่อยมั้ยที่คอลกับกูแล้วต้องไปตอบแชทอีกคนด้วย เค้าตะคอกใส่เราว่า ''อย่ามาทำนิสัยจับผิดแบบนี้ดิ'' เห้ยกูจี๊ดดเลยพูดขนาดนี้เลยหรอเราเลยบอกว่าไม่จับผิดก็ได้เราคืนโทรศัพท์และวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด ฟังดูอาจจะตลกแต่ถ้าเป็นเราตอนนั้นคงได้แต่วิ่งน้ำตาไหลแบบไม่รู้จะหนีไปไหนจนกระทั่งเหนื่อยเราหยุดพักแล้วจำได้ว่ากุญแจห้องอยู่กับเรา เราเลยเอาไปคืนเค้าจับแขนเราไว้บอกขอโทษ นี่นอกใจกูครั้งที่สองละนะ กูเสียใจ เสียความรู้สึกที่หลอก แต่กูรักใช่กูให้อภัยพอกลับบ้านเราก็คุยกันเหมือนปกติมันบอกไม่ได้คุยกับคนนั้นแล้ว เราก็50-50 ไม่ได้คิดมากเพราะเชื่อเค้าไม่อยากระแวง เราถามเราคบกันใช่มั้ยเค้าบอกใช่ เห้ยงกูจะร้องง หลังจากนั้นไปโพสหน้าวอลตอนที่มันไม่ตอบแชทเรา มันลบเว้ย คือเพราะไร?? ไหนบอกเราคบกันแล้วทำเหมือนปิดบังใคร ตอนแท็กรูปบอกกลัวแม่เห็นเดี๋ยวนะกูจำได้ว่าตอนคบกันกูก็แท็กนะ มันไม่ไหวละมั้งจนสักพักในเฟสเราเจอมันเม้นกับคนที่มันคุยที่เราจับได้อะ จ้ะะไหนบอกเลิกคุยแล้วตอนง้อกูจะเป็นจะตาย กูโง่ใช่โง่เพราะรักไงจริงๆกูไม่ได้เชื่อหมดใจนะกูยังลังเลแต่กูเชื่อใจแต่ดูสิ่งที่ตอบแทนกูเป็นควายหรอ ทำให้แม่กูรักได้ ก็ทำให้แม่ก็เกลียดได้เหมือนกัน ได้กูจะเดินออกมาเอง นอกใจกูกี่ครั้งหลอกกูกี่ครั้งกูให้อภัยหมด กูรู้นะว่ามีครั้งแรกต้องมีครั้งสอง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นถึงขนาดนี้ พอหลังจากนั้นมันทักไลน์มาถามว่าบล็อกเฟสหรอ เราไม่ตอบบล็อคไลน์มันด้วย มันโทรมาเราไม่รับ(ทั้งที่อยากตอบอยากรับใจจะขาดแต่ต้องใจแข็ง)และสุดท้ายมันเอาเฟสเราที่ไม่ได้เปลี่ยนรหัสเลยตั้งแต่คบกันจนถึงวันนี้ มันโพสแล้วตั้งเป็นส่วนตัวให้เราว่า ขอให้เจอคนดีๆนะ อย่าเจอคนหลอก ไม่อยากให้เจอคนไม่ดี ห่วง ตั้งใจเรียน อย่าคิดเรื่องรักมาก เรียนให้จบค่อยมีแฟน และบอกขอให้โชคดี เดี๋ยวนะกูโดนทิ้งกูคงโชคดีมั้ง เราควรทำไงเค้า ละอายใจ? ห่วง? สงสาร? รู้สึกผิด? หรือรัก? รักนี่คงไม่ใช่เค้ามีคนใหม่แล้วนิ่คือเค้าดูมีความสุขดี แล้วเค้าทำใจยังไงกับเวลาที่อยู่กับเราผ่านอะไรมาด้วยกันเค้าลืมมันได้ไง รู้ใจกันหมดแล้วถึงจะคบกันไม่นานแต่เราก็เจอกันคุยกันทุกวันไม่เคยเบื่อ เค้าไปมีความสุขกับคนอื่นได้เร็วจังแล้วเอาความรู้สึกตอนอยู่กับเราไปไว้ไหน ? เพื่อนๆเคยมั้ยที่ยอมโง่ซ้ำซากเพื่อได้ใกล้ๆคนที่รักมากที่สุดแล้วสุดท้ายไม่มีความหมาย ยาวไปก็ขอโทษนะคะขอระบายจริงๆ หน่วงมาก
เคยมั้ย?โดนแฟนทิ้งเพราะเขาไปมีคนใหม่ ทั้งหลอกทั้งนอกใจควรทนมั้ย?แล้วถ้ารักควรทำไงดี