ตอนนี้เรียนอยู่ปี 2 เทอม 1 แต่กำลังจะโดนไทร์ ไม่รู้จะบอกกับครอบครัวยังไงดี

ผมเคยออกจากมหาลัยด้วยเหตุผลโง่ ๆ ว่าเพื่อนไม่ดี วิชาที่เรียนไม่ถูกใจ แต่ตอนสอบได้ดัดจริตจะเลือกเรียนเพราะคนนิยมเรียน
พอไปเรียนแห่งที่สอง เล็กกว่า ไม่ดังเลย ก็เหมือนเดิม เมาทุกวัน เรียนกากไปวัน ๆ เบื่อ ๆ ก็ขอแม่จะออกไปเรียนแห่งที่ 3 อยู่ดี ๆ
ไม่รู้แม่เซ็งจนปลงกับเราหรือปล่าว เผลอหัวเราะออกมา เรากระแดะมีเคือง เลยโวยว่า ไม่ออกก็ได้ว่ะ (เคยหายไปไม่เข้าเรียนเป็น
เดือน ๆ กากไม๊ล่ะ)    แต่ในความคิดเน่า ๆ ของเรา เกิดคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะตั้งใจเรียนให้จบ อารมณ์โดนแม่หัวเราะ เพราะที่ผ่าน
มาเค้าด่าเรา เราเพลิน ไม่สำเหนียก พอเห็นแม่ปลงเลยมีเคืองมั้ง   สุดท้ายเรียนจบ ได้ต่อโท ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศ

ไม่ได้มาพล่ามถึงความห่วยของตัวเองให้ฟังอย่างเดียวครับ แต่จะบอกว่า มันอยู่ที่ใจเราจริง ๆ พอตั้งใจเรียน ก็ยังกาก ก็ปรับตัว ไม่
เคยอ่านหนังสือ ก็เริ่มอ่าน อ่านแล้วก็วางแผน ทำยังไงให้จำได้ เข้าใจได้ มันมาเป็นระบบเลย เพราะความแน่วแน่และตั้งใจล้วน ๆ
เคยเน่ายังไง ลืมหมดเลย สอบตก เพื่อนด่า หัวเราะเยาะ ไม่เอามาอยู่ในหัว ตอนหลังได้รองท็อป มีเสียใจ (ดัดจริตสุด ๆ)

ถ้า จขกท ต้องออกจริง ๆ เรื่องในครอบครัว คงต้องยอมรับความจริง แต่ความจริงที่สำคัญกว่าคือ การเริ่มชีวิตใหม่ในการเรียน คุณพร้อม
แค่ไหนที่จะเริ่มใหม่ คุณมีกำลังใจ พลังใจมากน้อยแค่ไหนที่จะรับมือกับความยากลำบากครั้งใหม่ ผมกำลังจะออกไปเรียนมหาลัยที่ 3 มัน
มีแผลเหวอะหวะเต็มตัว แต่ผมไม่แคร์ และไม่มองกลับไปข้างหลัง จขกท ล่ะ พร้อมและตั้งเป้าหมายใหม่แน่วแน่หรือปล่าว

สุดท้าย มันอยู่ที่ตัวเราครับ พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่จริงจังแค่ไหน ขอให้โชคดีครับ

ปล ถ้าเรียนราม แนะนำให้หางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำไปด้วยครับ ไม่ใช่เพื่อเงินก้อนโต แต่เพื่อความสบายใจของตัวคุณเองว่าไม่ต้องให้แม่ลำบาก
คนเดียว