สวัสดีค่ะ
คือหนูมีเรื่องอยากปรึกษานะคะ หนูเป็นเด็กปีหนึ่งเข้าเรียนในคณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคใต้ หนูเป็นคนที่ไม่ชอบภาษามากแต่เพราะที่บ้านอยากให้เรียนครูอังกฤษ จนตอนนี้เรียนมาได้เกือบสองอาทิตย์กว่าแล้ว ยิ่งทำให้หนูรู้ว่าหนูไม่ควรเรียนตั้งแต่แรก อีกอย่างหนูเข้ากับคนอื่นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งช่วงรับน้องหนูกลับหอมาร้องไห้ทุกวันเลย หนูไม่ชอบสายตาที่คนอื่นมองมา ไม่ชอบอะไรที่เขาบังคับให้หนูทำ ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่ความคิดว่าถ้าเราอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเลยมันดีกว่าไหม?หรือที่ร้ายแรงที่สุดในตอนนี้คือถ้าเรานอนหลับไม่ตื่นเลยมันจะดีไหม? หนูอยากหนีออกจากโลกความเป็นจริง หนูมักจะมีความสุขมากตลอดถ้าวันไหนที่หนูอยู่คนเดียว ไม่มีใครมานั่งมองหรือมาจ้อง หนูเข้ากับเพื่อนแต่ละคนไม่ได้เลย
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาหนูเริ่มมีอาการนอนไม่หลับ เครียดหนักจนปวดท้อง
หนูเป็นคนค่อนข้างคิดเล็กคิดน้อย คิดมาก ชอบเก็บอะไรเอามาคิดตลอดเวลา และหนูระบายกับคนอื่นไม่เก่ง ยิ่งตอนนี้หนูมีความคิดที่จะซิ่วไปเรียนต่อในสาขาที่หนูชอบ แต่หนูไม่กล้าบอกที่บ้านเรื่องนี้เพราะเขาไม่เห็นด้วย แต่ให้ฝืนเรียนต่อไปหนูก็ทนไม่ไหว
หนูเคยกินยานอนหลับเกือบยี่สิบเม็ดเพื่อให้มันลืมเรื่องที่ตัวเองเผชิญมาในทุกวัน แต่สุดท้ายมันก็ไม่ลืม
คิดว่าหนูควรทำยังไงดีคะ?หนูอยากพบจิตแพทย์มากคะตอนนี้ อยากมีใครสักคนที่นั่งฟังเราระบายและพร้อมให้คำปรึกษา หนูไม่อยากปรึกษาคนที่บ้าน เขาเคยบอกให้หนูลองเผชิญหน้าดูแต่ทุกครั้งที่หนูเริ่มออกไปอยู่กับคนอื่น หนูอึดอัด เหมือนอยากร้องไห้ เหมือนกับว่าหนูไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ที่ของหนู มันรู้สึกแปลกแยก เหมือนหนูไม่เหมือนคนอื่น สุดท้ายหนูก็กลับมาร้องไห้ที่หอคนเดียวตลอด
ควรพบจิตแพทย์ดีไหม?
คือหนูมีเรื่องอยากปรึกษานะคะ หนูเป็นเด็กปีหนึ่งเข้าเรียนในคณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคใต้ หนูเป็นคนที่ไม่ชอบภาษามากแต่เพราะที่บ้านอยากให้เรียนครูอังกฤษ จนตอนนี้เรียนมาได้เกือบสองอาทิตย์กว่าแล้ว ยิ่งทำให้หนูรู้ว่าหนูไม่ควรเรียนตั้งแต่แรก อีกอย่างหนูเข้ากับคนอื่นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งช่วงรับน้องหนูกลับหอมาร้องไห้ทุกวันเลย หนูไม่ชอบสายตาที่คนอื่นมองมา ไม่ชอบอะไรที่เขาบังคับให้หนูทำ ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่ความคิดว่าถ้าเราอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเลยมันดีกว่าไหม?หรือที่ร้ายแรงที่สุดในตอนนี้คือถ้าเรานอนหลับไม่ตื่นเลยมันจะดีไหม? หนูอยากหนีออกจากโลกความเป็นจริง หนูมักจะมีความสุขมากตลอดถ้าวันไหนที่หนูอยู่คนเดียว ไม่มีใครมานั่งมองหรือมาจ้อง หนูเข้ากับเพื่อนแต่ละคนไม่ได้เลย
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาหนูเริ่มมีอาการนอนไม่หลับ เครียดหนักจนปวดท้อง
หนูเป็นคนค่อนข้างคิดเล็กคิดน้อย คิดมาก ชอบเก็บอะไรเอามาคิดตลอดเวลา และหนูระบายกับคนอื่นไม่เก่ง ยิ่งตอนนี้หนูมีความคิดที่จะซิ่วไปเรียนต่อในสาขาที่หนูชอบ แต่หนูไม่กล้าบอกที่บ้านเรื่องนี้เพราะเขาไม่เห็นด้วย แต่ให้ฝืนเรียนต่อไปหนูก็ทนไม่ไหว
หนูเคยกินยานอนหลับเกือบยี่สิบเม็ดเพื่อให้มันลืมเรื่องที่ตัวเองเผชิญมาในทุกวัน แต่สุดท้ายมันก็ไม่ลืม
คิดว่าหนูควรทำยังไงดีคะ?หนูอยากพบจิตแพทย์มากคะตอนนี้ อยากมีใครสักคนที่นั่งฟังเราระบายและพร้อมให้คำปรึกษา หนูไม่อยากปรึกษาคนที่บ้าน เขาเคยบอกให้หนูลองเผชิญหน้าดูแต่ทุกครั้งที่หนูเริ่มออกไปอยู่กับคนอื่น หนูอึดอัด เหมือนอยากร้องไห้ เหมือนกับว่าหนูไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ที่ของหนู มันรู้สึกแปลกแยก เหมือนหนูไม่เหมือนคนอื่น สุดท้ายหนูก็กลับมาร้องไห้ที่หอคนเดียวตลอด