สวัสดีครับ เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผมอายุ19ปลายๆ จบมัธยมศึกษาแล้วครับ เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ากรุงเทพตอน7ขวบ ไม่เคยมีความรักเลยครับ จนผมเจอผู้หญิงคนนึง ผมชอบเขาแต่แว้บแรกเลยครับ เราคุยกันไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ม1ครับ จนม2คบกันถึงม5ครับ เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้ครับ ผมมาพัทยากับเพื่อน2คนและน้องชายครับ เหตุการณ์มีอยู่ว่า ขณะที่ผมกำลังนั่งกินข้าวเย็นอย่าางสบายใจในร้านเงียบๆแห่งหนึ่งที่เราเคยมาด้วยกัน ผมไลนไปหาเพื่อนครับ ว่า พัทยาเหงาจังโว้ยยยย เพื่อนผมตอบอย่างรวดเร็ว อยู่พัทยาหรอวะ ไอ้แก้ว(นามสมมุติและแฟนเก่า) มันไปพัยทานะเว้ย ผมเลยซักไปเรื่อยๆครับ พบว่ามันคือเรื่องจริง
ไคลแม็กอยู่นี่ครับ ผมไลนถามไปว่า มันคงไม่มาร้าน abc ปะวะ ความทรงจำ
ๆ5555 เพื่อนผมก็อัดเสียงมาเลยครับ มันบอกแฟนกูว่ามันอยู่หน้าร้าน
ผมก็ตกใจครับ ลดโทรศัพท์ลงเลย เจอมันเดินเข้ามาพอดีเลยครับ มองตากันแปปนึงแล้วหันหน้าหนีกัน แต่เรื่องยังไม่จบครับ ผมกับเขานั่งไปเรื่อยๆอีกประมาณชั่วโมง สักสามทุ่มครึ่งผมจะออกมาจากร้าน เค้าเดินมาชนครับ ผมตกใจมากๆ
ผมเลยบอกเค้าไปว่า เป็นไรมั้ย ขอโทษๆ
เค้าตอบว่า ไม่เป็นอะไร แกอะเจ็บมั้ย
ผม : บังเอิญจังเนอะ มาที่เดียวกันเลย
เค้า : เนอะ ฮ่าๆ คิดถึงแต่ก่อนเนอะ
ผม : ตอนมากับเพื่อนเยอะๆละสิ
เค้า : ก็ไม่เชิงอะ ไปเดินเล่นกันหน่อยสิ ทะเล
ผม : ไปก็ได้ เห็นว่าแกไม่มีคนไปด้วยหรอกนะ
เค้า : อะจ้าา ไปๆ
แล้วเราก็เดินกันไปแบบเงียบสนิทเลยครับ เงียบจริงๆ ผมว่ามันแปลกๆละ ผมเลยพูดขึ้นว่า
ผม:ไม่มีเราแล้วเป็นไง
เค้า: ก็โอเคนะ สบายใจสัสๆอะ ฮ่าๆ
ผม:อ่อ ก็ดีแล้วละ เย้ๆ
เค้า:ขอบคุณนะ ที่อยู่กับเรามาตั้งนาน แกดีกับเรามากๆเลย ขอโทษที่บล้อคเฟสบล้อคทวีต ลบคอนแทกไลน์นะแก ฮ่าาาาาา
ผม:ไม่เป็นไรเว้ย ขอโทษไม บาอย่างมันเหมือนเดิมเว้ย กับเรา แกก็ไม่มีวันผิดอยู่ดี
ผมกำลัวจะพูดต่อครับ
เค้า:ก็เรารักแกจะตาย จะพูดงี้ละสิ
ผม:จำได้ด้วยหรอ น่ารักนะเราอะ
เค้า:ไม่ได้จำได้หมดนะ แต่เราไม่เคยลืมเหมือนกัน
ผม:เราคิดถึงแกวะ ขอเราคุยกับแกได้มั้ย ปีกว่าเรายังไม่ลืมแกเลยวะ ขอโทษนะ
เค้า:เรารู้แล้วนะ ว่าใครรักเราจริงๆ (เลิกกันเพราะเขาชอบคนอื่นครับ)
ผม:พรุ่งนี้เย็นไปเจอกันที่เดิมได้มั้ย สักหกโมงเย็น
เค้า:เราเคยโยนโอกาสแกทิ้งหมดเลย เราขอครั้งนี้ แกจะไม่ให้ก็ไม่เป็นไรนะ
ผม:กลับคอนโดแกนอนเถอะแก ดึกแล้ว
เค้า:อื้ม พรุ่วนี้เจอกันนะ
ผม:เบอร์เดิมนะ จำได้โทรมา
ตอนนั้นสี่ทุ่มเองครับไม่ดึกแต่ผมอยากคิดอะไรคนเดียว
แล้วเราก็แยกกันครับ ผมควรทำไงต่อไปดีครับ ตอนเลิกกันเขาเกลียดผมมากๆ เพื่อนผมนี่ด่าเลยอย่าไปโง่อีก
ถ้าเป็นพวกคุณละครับ จะให้โอกาสเค้าคนนั้นมั้ย แล้วพนุ่งนี้จะเป็นยังไงไว้พรุ่งนี้ยังไงผมจะมาตอบนะครับ
ประโยคสนทนาอาจจะผิดไปบ้างนะครับ ลืม55
ความบังเอิญและแฟนเก่า เป็นพวกคุณจะทำยังไง
ผมอายุ19ปลายๆ จบมัธยมศึกษาแล้วครับ เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ากรุงเทพตอน7ขวบ ไม่เคยมีความรักเลยครับ จนผมเจอผู้หญิงคนนึง ผมชอบเขาแต่แว้บแรกเลยครับ เราคุยกันไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ม1ครับ จนม2คบกันถึงม5ครับ เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้ครับ ผมมาพัทยากับเพื่อน2คนและน้องชายครับ เหตุการณ์มีอยู่ว่า ขณะที่ผมกำลังนั่งกินข้าวเย็นอย่าางสบายใจในร้านเงียบๆแห่งหนึ่งที่เราเคยมาด้วยกัน ผมไลนไปหาเพื่อนครับ ว่า พัทยาเหงาจังโว้ยยยย เพื่อนผมตอบอย่างรวดเร็ว อยู่พัทยาหรอวะ ไอ้แก้ว(นามสมมุติและแฟนเก่า) มันไปพัยทานะเว้ย ผมเลยซักไปเรื่อยๆครับ พบว่ามันคือเรื่องจริง
ไคลแม็กอยู่นี่ครับ ผมไลนถามไปว่า มันคงไม่มาร้าน abc ปะวะ ความทรงจำ
ผมก็ตกใจครับ ลดโทรศัพท์ลงเลย เจอมันเดินเข้ามาพอดีเลยครับ มองตากันแปปนึงแล้วหันหน้าหนีกัน แต่เรื่องยังไม่จบครับ ผมกับเขานั่งไปเรื่อยๆอีกประมาณชั่วโมง สักสามทุ่มครึ่งผมจะออกมาจากร้าน เค้าเดินมาชนครับ ผมตกใจมากๆ
ผมเลยบอกเค้าไปว่า เป็นไรมั้ย ขอโทษๆ
เค้าตอบว่า ไม่เป็นอะไร แกอะเจ็บมั้ย
ผม : บังเอิญจังเนอะ มาที่เดียวกันเลย
เค้า : เนอะ ฮ่าๆ คิดถึงแต่ก่อนเนอะ
ผม : ตอนมากับเพื่อนเยอะๆละสิ
เค้า : ก็ไม่เชิงอะ ไปเดินเล่นกันหน่อยสิ ทะเล
ผม : ไปก็ได้ เห็นว่าแกไม่มีคนไปด้วยหรอกนะ
เค้า : อะจ้าา ไปๆ
แล้วเราก็เดินกันไปแบบเงียบสนิทเลยครับ เงียบจริงๆ ผมว่ามันแปลกๆละ ผมเลยพูดขึ้นว่า
ผม:ไม่มีเราแล้วเป็นไง
เค้า: ก็โอเคนะ สบายใจสัสๆอะ ฮ่าๆ
ผม:อ่อ ก็ดีแล้วละ เย้ๆ
เค้า:ขอบคุณนะ ที่อยู่กับเรามาตั้งนาน แกดีกับเรามากๆเลย ขอโทษที่บล้อคเฟสบล้อคทวีต ลบคอนแทกไลน์นะแก ฮ่าาาาาา
ผม:ไม่เป็นไรเว้ย ขอโทษไม บาอย่างมันเหมือนเดิมเว้ย กับเรา แกก็ไม่มีวันผิดอยู่ดี
ผมกำลัวจะพูดต่อครับ
เค้า:ก็เรารักแกจะตาย จะพูดงี้ละสิ
ผม:จำได้ด้วยหรอ น่ารักนะเราอะ
เค้า:ไม่ได้จำได้หมดนะ แต่เราไม่เคยลืมเหมือนกัน
ผม:เราคิดถึงแกวะ ขอเราคุยกับแกได้มั้ย ปีกว่าเรายังไม่ลืมแกเลยวะ ขอโทษนะ
เค้า:เรารู้แล้วนะ ว่าใครรักเราจริงๆ (เลิกกันเพราะเขาชอบคนอื่นครับ)
ผม:พรุ่งนี้เย็นไปเจอกันที่เดิมได้มั้ย สักหกโมงเย็น
เค้า:เราเคยโยนโอกาสแกทิ้งหมดเลย เราขอครั้งนี้ แกจะไม่ให้ก็ไม่เป็นไรนะ
ผม:กลับคอนโดแกนอนเถอะแก ดึกแล้ว
เค้า:อื้ม พรุ่วนี้เจอกันนะ
ผม:เบอร์เดิมนะ จำได้โทรมา
ตอนนั้นสี่ทุ่มเองครับไม่ดึกแต่ผมอยากคิดอะไรคนเดียว
แล้วเราก็แยกกันครับ ผมควรทำไงต่อไปดีครับ ตอนเลิกกันเขาเกลียดผมมากๆ เพื่อนผมนี่ด่าเลยอย่าไปโง่อีก
ถ้าเป็นพวกคุณละครับ จะให้โอกาสเค้าคนนั้นมั้ย แล้วพนุ่งนี้จะเป็นยังไงไว้พรุ่งนี้ยังไงผมจะมาตอบนะครับ
ประโยคสนทนาอาจจะผิดไปบ้างนะครับ ลืม55