แต่ก่อนเป็นเด็กวัยรุ่น ไม่มีอะไร เพื่อนญาติพี่น้องมากมาย
โตมาทำงานมีเงิน เราก็ซื้อรถ กลายเป็นเพื่อนบางคยไม่คุยด้วยทั้งที่ไม่ได้ทะเลาะกัน
ต่อมาซื้อของเข้าบ้าน ทีวีจอใหญ่ๆ เราไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยว เรามีเงินก็ซื้อไว้นอนดูหนัง กลายเป็นเพื่อนบ้านไม่ค่อยคุยด้วย
ต่อมาเราทำบ้านใหม่ ญาติพี่น้องมาว่สเราทำเกินบ้านเค้าไป 7 เซน ทั้งที่ก็แค่ของเดิมออกใส่ใหม่ตำแหน่งเดิม ซึ่งก็เกินมานานยี่สิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ยังเด็กๆ เราก็รื้ออก
กลายเป็นญาติพี่น้องไม่ค่อยกับเราอีก
แต่พอเวลาผ่านไปนานๆ พวกเค้าก็กับมาคุยกับเราปกติเหมือนเดิม
เรางง คือเรามากไหม ที่ซื้อรถ ซื้อเฟอร์นิเจอร์ ซื้อบ้าน ด้วยเงินเราเอง
เรางง เวลาคนอื่นซื้อ เราก็ไม่ได้โกรธอะไรคนอื่นนะ แต่ทำไมเราซื้อกลายเป็นแบบนี้ทุกที่เลย
ทำไมยิ่งเรามีทรัพย์สินมากขึ้น คนเกลียดเราก็มากขึ้นตามไปด้วย
โตมาทำงานมีเงิน เราก็ซื้อรถ กลายเป็นเพื่อนบางคยไม่คุยด้วยทั้งที่ไม่ได้ทะเลาะกัน
ต่อมาซื้อของเข้าบ้าน ทีวีจอใหญ่ๆ เราไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยว เรามีเงินก็ซื้อไว้นอนดูหนัง กลายเป็นเพื่อนบ้านไม่ค่อยคุยด้วย
ต่อมาเราทำบ้านใหม่ ญาติพี่น้องมาว่สเราทำเกินบ้านเค้าไป 7 เซน ทั้งที่ก็แค่ของเดิมออกใส่ใหม่ตำแหน่งเดิม ซึ่งก็เกินมานานยี่สิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ยังเด็กๆ เราก็รื้ออก
กลายเป็นญาติพี่น้องไม่ค่อยกับเราอีก
แต่พอเวลาผ่านไปนานๆ พวกเค้าก็กับมาคุยกับเราปกติเหมือนเดิม
เรางง คือเรามากไหม ที่ซื้อรถ ซื้อเฟอร์นิเจอร์ ซื้อบ้าน ด้วยเงินเราเอง
เรางง เวลาคนอื่นซื้อ เราก็ไม่ได้โกรธอะไรคนอื่นนะ แต่ทำไมเราซื้อกลายเป็นแบบนี้ทุกที่เลย