หวัดดีนะ..แนะนำตัวก่อนละกัน เราเป็นเด็กต่างจังหวัด เข้ามาเรียนมหา’ลัย ย่านบางแสน 555 ไม่บอกก็คงรู้ว่า มหา’ลัย ชื่อว่าอาไร.. เมื่อก่อนตอนที่เราอยู่ต่างจังหวัด เราเป็นเด็กที่เรียนค่อนข้างดี 3.7 ขึ้นไป ทุกๆวันต้องตื่นเช้า ทำงานช่วยพ่อแม่ ตั้งแต่ขึ้นมัธยม จำได้ว่าหลังเลิกเรียนตอนเย็นไม่ได้ไปไหนกับเพื่อนเลย พ่อจะคอยมารับ ตลอดตรงเวลามากๆ แล้วพอถึงบ้านก็ทำงานช่วยที่บ้านก่อน ช่วงมัธยมไม่เคยมีแฟน ไม่มีความรัก เพราะคิดว่า เรามีทั้งเพื่อนทั้งชาย และหญิง เป็นกลุ่มเป็นแกงค์ก็ดีอยู่ละ ไว้คอยช่วยเราเวลามีเรื่องเครียด อีกอย่าง แค่งานที่บ้าน การบ้าน ก็เยอะอยู่แล้ว คงไม่มีเวลาคุยกับใครหรอก...
พอขึ้นมหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ.. อยู่หอใน ก็เลยได้รู้จักเพื่อนใหม่ แล้วรูมเมทเราก็ดีเหลือเกิน แนะนำเพื่อนชายคนหนึ่งให้ ตอนแรกนะ ไม่ได้สนใจ เขาโทมา เราตัดสาย พอช่วงหลังๆ เราก็ได้รู้เรื่องของ ผช. คนนี้มากขึ้น เริ่มใจอ่อนเพราะความสงสาร เนื่องจาก เรารู้มาว่า เขาคบกับใคร ก็มั่งโดนผู้หญิงบอกเลิกเสมอ คบกันได้ไม่ถึงปี ก็โดนทิ้งตลอด เราก็เลยสงสารไง ไม่อยากให้เขามองว่า ผู้หญิงทุกคนไม่ดี.. คุยกันสักระยะหนึ่ง เขาขอเราคบเป็นแฟน เราเลยตัดสินใจคบกับเขา(มีแฟนตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่ง) เพราะอยากให้เขารู้ว่าผู้หญิงไม่ได้เหมือนกันทุกคน
ขอบอกว่าช่วงนั้นเรามีความสุขมาก มากๆๆ ถึงมากที่สุด อาจเป็นเพราะว่า เขาคือรักครั้งแรกของเรามั่ง อีกอย่างเรารักเขาเพราะอยากเปลี่ยนความคิดเขาด้วย.. เราคบกันผ่านมาหนึ่งปี หวานซะจนเพื่อน อิจฉามากๆๆ ยอมรับนะว่ามีความสุขจริงๆ ถึงแม้ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาจะจำวันเกิด จำวันสำคัญๆ ไม่เคยได้เลย!! แต่เราไม่ซีเรียส กับเรื่องพวกนี้เลย เราก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา (แต่เรื่องเรียน ก็ไม่ทิ้งนะจร้า ช่วยกันติว ช่วยกันอ่าน เกรดไม่มีตก) ถึงแม้เขาไม่เคยจำวันสำคัญเราได้.. แต่เราก็ยังพยายามมองหาข้อดีของเขา ในที่สุดเราแล้วก็เจอ
1 ช่วงที่ผ่านมา เขาไม่เคยคุย หรือยุ่งกับผู้หญิงอื่น
2 ไม่ไม่พูดคำหยาบเวลาคุยกับเรา เช่น กู สัส ฯลฯ ไม่มี
3 เขารักษาคำพูดในเรื่องที่ว่า คือ จะเลิกเหล้า ไม่สูบบุหรี่
และข้อ สุดท้าย เขาจะเป็นสุภาพบุรุษ โดยจะไม่ทำอาไรเรา ถ้าเราไม่ยอม เพราะเราบอกก่อนแล้ว ว่าเราไม่ชอบเรื่อง 18+ ประมาณว่า มีอ่า มีได้ แต่ต้องรอเรายุปี 4 ก่อน แล้วเขาก็ตกลง
แต่พอ เราคบกันปีที่ 2 ช่วงจะคบสองปี มันเริ่มมีเรื่องเข้ามา หลังจากที่เขา ไม่เคยคุยกับผู้หญิง เขาก็เริ่มคุย เราจำได้ว่า วันนั้น เราเข้าไปอ่านไลน์เขา แรกๆ เราก็ไม่ได้คิดอาไร เพราะคิดว่าเขาคงเป็นเพื่อนกัน แต่หลังๆ มันไม่ใช่ เขามักโกหกเรา เพื่อไปไหนกับผู้หญิงคนนั้น ไปดูหนัง ไปกินข้าว พอเราจับได้ เราเลยไปปรึกษากับเพื่อนเขา ว่าเราจะเลิกกับเขา
เราตัดสินใจ โทหาเขา แล้วพยายามพูดอ้อมๆ ใช้เหตุผล เพื่อให้เขาสารภาพเอง แต่เขาไม่พูด เขากลับตอบเรากลับมาว่า “เค้ารู้อยู่แล้ว ว่าตัวเองจะพูดอาไร และหมายถึงอาไร เค้าขอโทด เค้าเสียใจจริง” เราเลยถามไปว่า “เสียใจ แล้วตัวเองทำไปทำไม” เราไม่ได้คำตอบจากเขา บอกให้เขาเลิกคุยกับผู้หญิง คนนั้น เขาก็ไม่เลิก เราเลยตัดสินใจพูดว่า “เราเลิกกันเถอะ”
เขาบอกว่า เขาขอเวลาก่อนได้มั๊ย?? แต่เราบอกไปว่า “จะขอเวลาทำไม ในเมื่อสุดท้ายก็เลิกกันอยู่ดี”
ยอมรับนะว่า ร้องไห้หนักมาก เสียใจมากๆ เพราะ รักมาก แต่เราก็ไม่ได้โกรธเขาหรอก เพราะเขาสอนให้เรารู้ว่า “ความรักที่สวยงาม อาจไม่ใช่ความสุขเสมอไป” และฝากเตือนผู้หญิง ว่า “อย่ารักใครในตอนที่เขาเป็นทุกข์ เพราะเวลาเขามีความสุข เขาอาจไม่ได้นึกถึงว่าเขาผ่านเรื่องทุกข์ๆมาได้อย่างไง!!”
ปล. ปัจจุบัน ปี 4 แล้วค่ะ ยังไม่ได้คบใคร เพราะกลัวจะเป็นแบบเดิม!!! ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ให้พ่อแม่ สบายดีกว่า!!
ถึงเป็นผู้หญิง แต่ต้องคิดให้เป็นนะคะ!! คนที่เคยอกหัก สู้ๆค่ะ เด๋วก็ผ่านไป อย่าไปยึดติดมาก #ยิ้มเข้าไว้!!
ประสบการณ์ รักแรกแล้ว อกหัก “อยากให้ผู้หญิง สู้ต่อ!!! “
พอขึ้นมหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ.. อยู่หอใน ก็เลยได้รู้จักเพื่อนใหม่ แล้วรูมเมทเราก็ดีเหลือเกิน แนะนำเพื่อนชายคนหนึ่งให้ ตอนแรกนะ ไม่ได้สนใจ เขาโทมา เราตัดสาย พอช่วงหลังๆ เราก็ได้รู้เรื่องของ ผช. คนนี้มากขึ้น เริ่มใจอ่อนเพราะความสงสาร เนื่องจาก เรารู้มาว่า เขาคบกับใคร ก็มั่งโดนผู้หญิงบอกเลิกเสมอ คบกันได้ไม่ถึงปี ก็โดนทิ้งตลอด เราก็เลยสงสารไง ไม่อยากให้เขามองว่า ผู้หญิงทุกคนไม่ดี.. คุยกันสักระยะหนึ่ง เขาขอเราคบเป็นแฟน เราเลยตัดสินใจคบกับเขา(มีแฟนตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่ง) เพราะอยากให้เขารู้ว่าผู้หญิงไม่ได้เหมือนกันทุกคน
ขอบอกว่าช่วงนั้นเรามีความสุขมาก มากๆๆ ถึงมากที่สุด อาจเป็นเพราะว่า เขาคือรักครั้งแรกของเรามั่ง อีกอย่างเรารักเขาเพราะอยากเปลี่ยนความคิดเขาด้วย.. เราคบกันผ่านมาหนึ่งปี หวานซะจนเพื่อน อิจฉามากๆๆ ยอมรับนะว่ามีความสุขจริงๆ ถึงแม้ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาจะจำวันเกิด จำวันสำคัญๆ ไม่เคยได้เลย!! แต่เราไม่ซีเรียส กับเรื่องพวกนี้เลย เราก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา (แต่เรื่องเรียน ก็ไม่ทิ้งนะจร้า ช่วยกันติว ช่วยกันอ่าน เกรดไม่มีตก) ถึงแม้เขาไม่เคยจำวันสำคัญเราได้.. แต่เราก็ยังพยายามมองหาข้อดีของเขา ในที่สุดเราแล้วก็เจอ
1 ช่วงที่ผ่านมา เขาไม่เคยคุย หรือยุ่งกับผู้หญิงอื่น
2 ไม่ไม่พูดคำหยาบเวลาคุยกับเรา เช่น กู สัส ฯลฯ ไม่มี
3 เขารักษาคำพูดในเรื่องที่ว่า คือ จะเลิกเหล้า ไม่สูบบุหรี่
และข้อ สุดท้าย เขาจะเป็นสุภาพบุรุษ โดยจะไม่ทำอาไรเรา ถ้าเราไม่ยอม เพราะเราบอกก่อนแล้ว ว่าเราไม่ชอบเรื่อง 18+ ประมาณว่า มีอ่า มีได้ แต่ต้องรอเรายุปี 4 ก่อน แล้วเขาก็ตกลง
แต่พอ เราคบกันปีที่ 2 ช่วงจะคบสองปี มันเริ่มมีเรื่องเข้ามา หลังจากที่เขา ไม่เคยคุยกับผู้หญิง เขาก็เริ่มคุย เราจำได้ว่า วันนั้น เราเข้าไปอ่านไลน์เขา แรกๆ เราก็ไม่ได้คิดอาไร เพราะคิดว่าเขาคงเป็นเพื่อนกัน แต่หลังๆ มันไม่ใช่ เขามักโกหกเรา เพื่อไปไหนกับผู้หญิงคนนั้น ไปดูหนัง ไปกินข้าว พอเราจับได้ เราเลยไปปรึกษากับเพื่อนเขา ว่าเราจะเลิกกับเขา
เราตัดสินใจ โทหาเขา แล้วพยายามพูดอ้อมๆ ใช้เหตุผล เพื่อให้เขาสารภาพเอง แต่เขาไม่พูด เขากลับตอบเรากลับมาว่า “เค้ารู้อยู่แล้ว ว่าตัวเองจะพูดอาไร และหมายถึงอาไร เค้าขอโทด เค้าเสียใจจริง” เราเลยถามไปว่า “เสียใจ แล้วตัวเองทำไปทำไม” เราไม่ได้คำตอบจากเขา บอกให้เขาเลิกคุยกับผู้หญิง คนนั้น เขาก็ไม่เลิก เราเลยตัดสินใจพูดว่า “เราเลิกกันเถอะ”
เขาบอกว่า เขาขอเวลาก่อนได้มั๊ย?? แต่เราบอกไปว่า “จะขอเวลาทำไม ในเมื่อสุดท้ายก็เลิกกันอยู่ดี”
ยอมรับนะว่า ร้องไห้หนักมาก เสียใจมากๆ เพราะ รักมาก แต่เราก็ไม่ได้โกรธเขาหรอก เพราะเขาสอนให้เรารู้ว่า “ความรักที่สวยงาม อาจไม่ใช่ความสุขเสมอไป” และฝากเตือนผู้หญิง ว่า “อย่ารักใครในตอนที่เขาเป็นทุกข์ เพราะเวลาเขามีความสุข เขาอาจไม่ได้นึกถึงว่าเขาผ่านเรื่องทุกข์ๆมาได้อย่างไง!!”
ปล. ปัจจุบัน ปี 4 แล้วค่ะ ยังไม่ได้คบใคร เพราะกลัวจะเป็นแบบเดิม!!! ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ให้พ่อแม่ สบายดีกว่า!!
ถึงเป็นผู้หญิง แต่ต้องคิดให้เป็นนะคะ!! คนที่เคยอกหัก สู้ๆค่ะ เด๋วก็ผ่านไป อย่าไปยึดติดมาก #ยิ้มเข้าไว้!!