คือเรื่องมันมีว่า..เรา{T} ย้ายโรงเรียนตอนจะขึ้น ม.1 เรารู้จักกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง{S} เขาเรียนเก่งมาก เป็นคนไม่ค่อยพูดแต่ก็ไม่ถึงกับเงียบ เขาตัวสูงเกือบๆ180ได้มั้ง เพราะเราเองก็สูงประมาณ 164 หน้าเขาตาก็โอเคนะ แต่เป็นคนนิสัยดีมาก น่าเข้าใกล้(แบบอบอุ่นอ่ะคะ) เราอยู่ห้องเดียวกันทุกปี จนตอนนี้เราอยู่ ม.6 กันแล้ว (เหมือนจะแก่แดด อย่าว่าเรานะ) อ่อ! บอกก่อนเลยนะคะ ว่าเราเป็นผู้หญิงคนละขั้วกับเขาเลย เราเป็นผู้หญิงที่เรียนไม่เก่งแต่พูดเก่ง ขี้เล่น ขี้แซว ปากร้ายใจดี เพื่อนผู้ชายชอบแกล้งเพราะเล่นแรงได้ กวนตีนได้(อาจป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรื่องเป็นแบบนี้)
เราเริ่มชอบเขาด้วยความที่เขาใจดีตอนประมาณ ม.3 ตอนนั้นมันก็มีงานห้องที่ต้องช่วยกันอะคะ ทุกคนก็ปกติดีนะคะแต่มีเพื่อนผู้หญิงในห้องคนหนึ่ง{N}เข้ามาชวนคุยว่า
N : Sน่ารักดีเนาะ ว่าป่ะ
T : (ยิ้มจางๆ) อ่า น่ารักดี นิสัยดีด้วย(ปกติจะแซวไปแล้วT^T)
N : ถ้าเราไปจีบ แกว่าจะติดไหมวะ?
T : ติดอยู่มั้ง เอาดิ! เราก็จะจีบ แข่งกัน! 555 (อันนี้พูดจริงจัง แต่Nคงคิดว่าแกล้งเล่นเหมือนปกติ)
N : ได้เลย คอยดูละกัน
ไอ้เราก็ไม่กล้าหรอกคะ อยู่ห้องเดียวกันมา3ปี พูดกันกี่คำยังนับได้เลย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เป็นแฟนกันจริงๆ (เศร้า จุกแบบบอกใครไม่ได้) Nก็เขามาทักว่า
N : เห็นไหมละ คนนี้จริงจัง
T : เฮ้ย ยินดีด้วยนะแก
N : แล้วที่แกเคยบอกว่า แกจะจีบ S อ่ะ?
T : เรามีคนที่ชอบอยู่แล้วหน่ะ (ที่จริงก็Sนั้นแหละ ฮือออ)
เราก็ทำได้แค่แซว2คนนั้นต่อไป แต่2คนนั้นก็คบกันได้ไม่นานนะคะ เหมือนผู้ใหญ่ไม่โอเคอะไรสักอย่างนี่แหละคะ เราก็ทำได้แค่อยู่ห่างๆ
พอขึ้น ม.ปลาย เรา3คนก็ได้อยู่ห้องเดียวกันคะ พอมา ม.5 เรามีเรื่องผิดใจกันกับN ด้วยความที่เป็นคนปากร้ายเลยไม่ค่อยมีใครถามที่ไปที่มา ส่วนใหญ่ก็สรุปว่าเราผิดนั้นแหละคะ อยากอธิบายนะคะว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความเข้าใจผิด ไอ้เราก็มีส่วนผิดจริงๆแต่ก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด แต่ถูกเหมารวม เฮ้อออ~ Nเขามีเพื่อนเยอะคะ ตอนนั้นโดนแอนตี้แทบไม่มีที่สิงในโรงเรียน ได้แต่ก้มหน้ารับกรรม Nเขาคิดว่าที่เราทำแบบนั้นเป็นเพราะเราเกลียดเขาเรื่องตอน ม.3 แต่สุดท้ายก็เครียกันได้ แต่ก็นะคะ ประวัติไม่ดีไปแล้ว
แถมยังชอบมีผู้ชายมายุ่งด้วยอีก เราก็เฝ้า มองSมาตลอดเลยคะ
จนมาถึง ม.6 เราก็คิดว่าเราต้องทำอะไรบ้างแล้วหล่ะ ปีสุดท้ายแล้ว(แรดเบาๆ) บวกกับช่วงสอบและความโง่ที่มี เราก็ทักแชทเขาแล้วถามการบ้าน ทุกวันจนเริ่มชิน(อาจมโนไปเอง) เราหยอดไปหลายช้อตมาก เขาก็รับมุขบ้างเป็นบางครั้ง ก็มีความสุขกับการมโนดีนะคะ จนถึงวันสอบวันสุดท้ายเขาบอกว่าเขาจะเลิกเล่นเฟสแล้วจะไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมหาลัย เราก็เสียใจอ่ะเนาะไม่ได้คุยแล้ว
T : สู้ๆนะ ตั้งใจอ่านหนังสือ เราจะเป็นกำลังใจให้ อย่าทำให้เสียใจเปล่า
S : ขอขอบพระคุณครับ
T: หือออ ขอบพระคุณเลยหรอ ดูยิ่งใหญ่จัง
S: ก็ยิ่งใหญ่หน่ะสิ
T : ดีใจจัง ที่Sมองว่ากำลังใจของเรามันยิ่งใหญ่
S : ก็กำลังใจที่สำคัญไง
แล้วเขาก็ไล่เราให้ไปดูหนัง(เราเปิดหนังไปด้วย) สักพักเขาโยงเรื่อง
S : ขอไลน์หน่อยได้ป่ะ เผื่อเอาไว้ติดต่อ
T : ได้ดิ (เราก็ส่งไอดีไป)
S : เราไม่ค่อยถนัดพิมพ์ในมือถือสักเท่าไรนะ
T : พรุ่งนี้คงจะถนัดขึ้นเอง 555
S : คงต้องดึกๆอ่ะ
T : เรารอได้
เขาไล่เราไปดูหนังอีกละ
มันก็แฮปปี้ดีนะคะ ความสุขแบบลับๆ(ของเราคนเดียว) ถ้าคนอื่นรู้ต้องมีคนไม่พอใจแน่ๆเลยคะ ผู้ชายเพอร์เฟ็ค กับผู้หญิงประวัติไม่ดี ตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะสนิทกับNมากๆเลยนะคะ อาจจะรีเทิร์นเหมือนว่าNจะเลิกกับแฟนแล้ว(เหมือนจะโสด) หลังๆเขาเริ่มยุ่งนะคะ นานๆจะตอบ ก็มีน้อยใจเองบ้างตามประสาผู้หญิงเพ้อฝัน แต่วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกหลังสอบคะ เขาก็ปกติดีนะคะ จะมีก็แต่เราที่ไม่ปกติ คอยแต่จะมองหาเขา พอเขาเดินเข้ามาในห้อง เราก็เหลือบไปเจอ เขาเดินมานั่งข้างๆเพื่อนผู้หญิงอีกคนคะ จับหูฟังขึ้นมาฟังด้วยกันดูมีความสุขน่าดูเลยคะ(อิจฉาปนเศร้า) เดินกลับมาที่โต๊ะเปิดเพลงที่เขาเคยส่งให้ฟังดังๆคนเดียวเงียบๆไม่คุยกับใคร วันนี้หน่วงไปทั้งวันเลยคะ เหมือนเขาหลบหน้ายังไงไม่รู้
...ทำยังไงดีคะ เหมือนเขาให้ความหวัง เหมือนที่เขาทำเพียงเพราะเขาเป็นคนดี เหมือนเขาจะทำแบบนี้กับทุกคน เหมือนมโนจนเจ็บไปเอง เหมือนควรหยุด หรือเขารออะไรกันแน่ เฮ้อออ~ ความทรงจำดีๆส่งท้ายในคราบนักเรียนมันคงมีได้แค่ในฝันสินะคะ
เพราะเธอเป็นคนดี เธอมีใจ เธอให้ความหวัง หรือว่าฉัน...คิดไปเอง
เราเริ่มชอบเขาด้วยความที่เขาใจดีตอนประมาณ ม.3 ตอนนั้นมันก็มีงานห้องที่ต้องช่วยกันอะคะ ทุกคนก็ปกติดีนะคะแต่มีเพื่อนผู้หญิงในห้องคนหนึ่ง{N}เข้ามาชวนคุยว่า
N : Sน่ารักดีเนาะ ว่าป่ะ
T : (ยิ้มจางๆ) อ่า น่ารักดี นิสัยดีด้วย(ปกติจะแซวไปแล้วT^T)
N : ถ้าเราไปจีบ แกว่าจะติดไหมวะ?
T : ติดอยู่มั้ง เอาดิ! เราก็จะจีบ แข่งกัน! 555 (อันนี้พูดจริงจัง แต่Nคงคิดว่าแกล้งเล่นเหมือนปกติ)
N : ได้เลย คอยดูละกัน
ไอ้เราก็ไม่กล้าหรอกคะ อยู่ห้องเดียวกันมา3ปี พูดกันกี่คำยังนับได้เลย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เป็นแฟนกันจริงๆ (เศร้า จุกแบบบอกใครไม่ได้) Nก็เขามาทักว่า
N : เห็นไหมละ คนนี้จริงจัง
T : เฮ้ย ยินดีด้วยนะแก
N : แล้วที่แกเคยบอกว่า แกจะจีบ S อ่ะ?
T : เรามีคนที่ชอบอยู่แล้วหน่ะ (ที่จริงก็Sนั้นแหละ ฮือออ)
เราก็ทำได้แค่แซว2คนนั้นต่อไป แต่2คนนั้นก็คบกันได้ไม่นานนะคะ เหมือนผู้ใหญ่ไม่โอเคอะไรสักอย่างนี่แหละคะ เราก็ทำได้แค่อยู่ห่างๆ
พอขึ้น ม.ปลาย เรา3คนก็ได้อยู่ห้องเดียวกันคะ พอมา ม.5 เรามีเรื่องผิดใจกันกับN ด้วยความที่เป็นคนปากร้ายเลยไม่ค่อยมีใครถามที่ไปที่มา ส่วนใหญ่ก็สรุปว่าเราผิดนั้นแหละคะ อยากอธิบายนะคะว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความเข้าใจผิด ไอ้เราก็มีส่วนผิดจริงๆแต่ก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด แต่ถูกเหมารวม เฮ้อออ~ Nเขามีเพื่อนเยอะคะ ตอนนั้นโดนแอนตี้แทบไม่มีที่สิงในโรงเรียน ได้แต่ก้มหน้ารับกรรม Nเขาคิดว่าที่เราทำแบบนั้นเป็นเพราะเราเกลียดเขาเรื่องตอน ม.3 แต่สุดท้ายก็เครียกันได้ แต่ก็นะคะ ประวัติไม่ดีไปแล้ว
จนมาถึง ม.6 เราก็คิดว่าเราต้องทำอะไรบ้างแล้วหล่ะ ปีสุดท้ายแล้ว(แรดเบาๆ) บวกกับช่วงสอบและความโง่ที่มี เราก็ทักแชทเขาแล้วถามการบ้าน ทุกวันจนเริ่มชิน(อาจมโนไปเอง) เราหยอดไปหลายช้อตมาก เขาก็รับมุขบ้างเป็นบางครั้ง ก็มีความสุขกับการมโนดีนะคะ จนถึงวันสอบวันสุดท้ายเขาบอกว่าเขาจะเลิกเล่นเฟสแล้วจะไปอ่านหนังสือเตรียมสอบมหาลัย เราก็เสียใจอ่ะเนาะไม่ได้คุยแล้ว
T : สู้ๆนะ ตั้งใจอ่านหนังสือ เราจะเป็นกำลังใจให้ อย่าทำให้เสียใจเปล่า
S : ขอขอบพระคุณครับ
T: หือออ ขอบพระคุณเลยหรอ ดูยิ่งใหญ่จัง
S: ก็ยิ่งใหญ่หน่ะสิ
T : ดีใจจัง ที่Sมองว่ากำลังใจของเรามันยิ่งใหญ่
S : ก็กำลังใจที่สำคัญไง
แล้วเขาก็ไล่เราให้ไปดูหนัง(เราเปิดหนังไปด้วย) สักพักเขาโยงเรื่อง
S : ขอไลน์หน่อยได้ป่ะ เผื่อเอาไว้ติดต่อ
T : ได้ดิ (เราก็ส่งไอดีไป)
S : เราไม่ค่อยถนัดพิมพ์ในมือถือสักเท่าไรนะ
T : พรุ่งนี้คงจะถนัดขึ้นเอง 555
S : คงต้องดึกๆอ่ะ
T : เรารอได้
เขาไล่เราไปดูหนังอีกละ
มันก็แฮปปี้ดีนะคะ ความสุขแบบลับๆ(ของเราคนเดียว) ถ้าคนอื่นรู้ต้องมีคนไม่พอใจแน่ๆเลยคะ ผู้ชายเพอร์เฟ็ค กับผู้หญิงประวัติไม่ดี ตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะสนิทกับNมากๆเลยนะคะ อาจจะรีเทิร์นเหมือนว่าNจะเลิกกับแฟนแล้ว(เหมือนจะโสด) หลังๆเขาเริ่มยุ่งนะคะ นานๆจะตอบ ก็มีน้อยใจเองบ้างตามประสาผู้หญิงเพ้อฝัน แต่วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกหลังสอบคะ เขาก็ปกติดีนะคะ จะมีก็แต่เราที่ไม่ปกติ คอยแต่จะมองหาเขา พอเขาเดินเข้ามาในห้อง เราก็เหลือบไปเจอ เขาเดินมานั่งข้างๆเพื่อนผู้หญิงอีกคนคะ จับหูฟังขึ้นมาฟังด้วยกันดูมีความสุขน่าดูเลยคะ(อิจฉาปนเศร้า) เดินกลับมาที่โต๊ะเปิดเพลงที่เขาเคยส่งให้ฟังดังๆคนเดียวเงียบๆไม่คุยกับใคร วันนี้หน่วงไปทั้งวันเลยคะ เหมือนเขาหลบหน้ายังไงไม่รู้
...ทำยังไงดีคะ เหมือนเขาให้ความหวัง เหมือนที่เขาทำเพียงเพราะเขาเป็นคนดี เหมือนเขาจะทำแบบนี้กับทุกคน เหมือนมโนจนเจ็บไปเอง เหมือนควรหยุด หรือเขารออะไรกันแน่ เฮ้อออ~ ความทรงจำดีๆส่งท้ายในคราบนักเรียนมันคงมีได้แค่ในฝันสินะคะ