เรื่องนี้ยาวมากค่ะ ^~^
เราคบกับคนๆนึง แล้วเขาก็เป็นแฟนคนแรกของเรา เราคบกับเขาตั้งแต่ ป.6 ด้วยความที่ยังเด็ก ยังไม่เข้าใจคำว่า "รัก" หรือคำว่า "แฟน" ลึกซึ้งอะไร มันก็แบบเป็น puppy love เด็กๆ แต่ก็มีครั้งนึงที่เขาพาเราไปพบคนในครอบครัว (5555 จริงจังมากอะ แต่ครอบครัวเรายังไม่รู้ว่าคบกับเขาเพราะพ่อแม่โหดมาก) มีเรื่องอะไรมากระทบนิดนึงก็เลิกคุยกันไป (ซึ่งเราเป็นคนบอกเลิกเอง TT^TT) เราก็คิดว่า "เอ้อ...เดี๋ยวก็ลืม ก็แค่แฟนเก่าคิดไรมาก" (แต่อยู่ดีๆมันก็คิดถึงบ้าง) เลิกกันไปสักพักนึงอยู่ดีๆเขาก็มีแฟนใหม่เดินควงมาเย้ยเรา อยู่ดีๆมันก็รู้สึกหมั่นไส้นะ แต่เราก็ทำไม่สนใจไปจนปิดเทอมใหญ่
เราก็ไปสอบเข้า ม.1 เจอว่าเขาก็มาสอบห้องเดียวกับเรา เจอกันก็มองธรรมดาไม่ได้คุยอะไร อยู่มาวันหนึ่งเค้าก็ทักเรามาคุย เราก็คุยจนวันปรับพื้นฐานเขาก็ให้เพื่อนเอาแหวนสลักชื่อเขามาให้ แล้วสุดท้ายเราก็กลับมาเป็นแฟนกันอีก คบกันไปสักพักแรกเขาก็เทคแคร์ดีหลังๆเขาชอบเล่นกับผู้หญิงคนนึงมากไปเกินหน้าเกิน เราก็หึงดิถูกป่ะ? แล้วน้องเราก็บอกว่า เขาอย่างนู้นอย่างนี้กันเล่นอย่างกับแฟน (ความจริงเราก็มีแอบคุยกับผู้ชายคยอื่น 5555 เลวจริง) เราก็โกรธสิ แล้วก็เลิกคุยกันอีกครั้ง แล้วเขาก็กลับมาคุยขอเรากลับไปเป็นแฟนอีก จน ม.2 เขาต้องย้ายไปเรียนที่อื่น เราก็คบกับมาเรื่อย จนเลิกกันไป เราเลิกกับเขาไปประมาณ 8 รอบมั้งนัถ้าจำไม่ผิด แต่ก็รี้ทิร์นทุกรอบจนเพื่อนบอก "ไม่ไหวละอะ รักกันดีจริงๆ" แต่เรื่องมันก็ดันมาจบแบบ..อาการหนักสุด คือครั้งนี้ตั้งใจว่าจะเลิกเด็ดขาด เพราะช่วงเวลาที่เรากับเขาห่างกันไปอยู่คนละจังหวัด เราก็เป็นประเภทผู้หญิงหยิ่งในศักดิ์ศรีประมาณนั้น เขาไม่ทักมาเราก็ไม่ทัก ทุกครั้งเราเห็นเค้าออนเฟส แต่ก็ไม่มีวี่แววจะได้คุย นานๆบางทีก็ทักมา (โครตดีใจอะ น่ำตาจะไหลพราก) เราก็เป็นบุคคลคนนึที่เวลามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็บอก "มันเป็นแบบนี้ก็เลิกๆไปเหอะ ทนให้เจ็บมันสะสมทุกวันไง" แต่คือเรารักเขาไปแล้วไง นับเวลารักๆเลิกๆก็ประมาณ 4 ปีกว่าๆได้แล้ว มันทำใจยากนะที่จะบอกเลิใครทั้งๆที่ยังรัก เพียงแต่เราแค่เหนื่อยอยากหยุดพักหยุดไล่ตามเขา จนวันที่เขากลับมาหา เราสับสนมากเพราะเพื่อนก็บอก "ถ้ามันมาบอกเลิกมันไปเลยเรื่องจะได้จบๆไป) แต่คืออีกใจเราก็ไม่อยากเลิก แล้วสุดท้ายเขาก็มา เราวิ่งหนีเขาไปหลังบ้านปิดประตูใส่ไม่ออกมา เราเข้าใจดีว่าเขาคงไม่เข้าใจ ทั้งๆที่มาหาแล้วทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย เขาก็คงน้อยใจ แต่จะให้เราทำยังไง ถ้าเจอหน้ากันเพื่อนก็ต้องเชียร์ให้บอกเลิก ในตอนนั้นมันกดดันมากนะ จนเรากลัวเขาจะวนรถกลับมา เราก็คว้ากุญแจมอไซต์ชิ่งหนีไป แต่น้องก็ขึ้นรถมาด้วยบอกว่าจะขี่เอง เราก็ให้ขี่ เราขี่ไปแถวตลาดเขาก็โทรเฟสมา เราก็ปิดเครื่องตั้งใจไม่รับ และแล้วก็ได้เจอกัน เราบอกให้น้องเงียบๆแล้ววนรถกลับ แต่น้องก็ตะโกนเรียกชื่อเขาดังๆจนเขาหันมาแล้วจอดรถ เรากับเขาก็เผชิญหน้ากัน จนสุดท้ายเราก็บอกเขาขอตัวไปก่อน แล้วก็ไม่ได้คุยกัน จนวันต่อมาเรารู้ว่าเราผิดไง เราเลยนัดเจอเขาอีก จะกี่ทุ่มเขาก็ไม่มา เราก็นั่งรอร้องไห้เป็นยัยบ้ากลางสนามฟุตบอลไปสิ รอจนแม่มารีบกลับบ้าน แล้วเราก็คลาดกันไป เรากลับไปนอนร้องไห้น้ำท่วมห้อง แล้วเหตุที่ทำให้เลิกกันก็คือเราไปปรึกษาทั้งเพื่อนเขาและเพื่อนเราว่า "เราขอโทษเขาไปแล้ว ส่งข้อความไปทำไมไม่ตอบอ่านเฉยๆบ้าง "เพื่อนเขาก็ถามว่าทำไมไม่คุยกับ (ชื่อเรา)" ส่วนเพื่อนเราก็ถามว่า "ยังรัก (ชื่อเรา) อยู่ป่ะเนี้ย" เขาก็ตอบว่า "ไม่รู้ดิ ก็สงสาร เจอแบบนี้หลายครั้งแล้ว" เพื่อนเราก็ตอบเขาไป "ผู้หญิงต้องการความรักไม่ใช่สงสาร" เปิดเรียนมาเพื่อนเราก็จะเอาข้อความนั้นให้อ่านแล้วบอก "ใจเย็นๆนะ" อ่านปุ๊บน้ำตาไหลเลย ใช่!ผู้หญิงต้องการความรักไม่ใช่สงสาร ไม่รักไม่ว่าแต่อย่าสงสารไม่เคยต้องการคนมาเห็นใจ ยังไม่ตาย!!! เราก็พล่ามบอกเลิกเขาไป บล็อคทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา แต่ไม่เคยลบรูปเขา ครั้งนี้เด็ดขาด ก็เลิกกันมาได้ประมาณ 4 เดือนได้ ไลน์ก็แจ้งเตือนว่า เขาเพิ่มเราเป็นเพื่อนจากเบอร์ เราก็งงๆ เพราะเบอร์เราเขาไม่น่ามี จนน้องมาสารภาพว่าให้เขาไปเพราะเขามาขอ เราก็คุยกับน้องว่า "จะรับดีหรอ?" น้องก็ถาม "เจ๊อยากเป็นเพื่อนกัยเขาป่ะล่ะ รับเหอะแล้วก็คุยกันดีๆ" และแล้วเราก็รับ แล้วทักเขาไปว่าไปขอเบอร์เราจากน้องทำไม เขาก็บอกเปล่า แรกๆก็คุยกันทุกวัน หลังๆก็เว้นวันบ้าง 3 วันครั้งบ้างแล้วแต่ แต่ทุกครั้งส่วนใหญ่เราก็ทักไปก่อนตลอด แล้วเขาก็คุยตอบมา โทรไลน์บ้าง วิดีโอคอลบ้าง จาก 2 หรือ 3 ทุ่ม คุยจนเที่ยงคืนจนหลับไปคามือถือที่ยังไม่วางสาย เราตื่นเช้าก็เจอว่าสายยังไม่ตัดไป ตี 5 ละนะ แล้วเราก็กดวางสายเอง เขาคุยแรกๆก็แบบเพื่อนแบบ...หาแฟนให้หน่อยเหงา แล้วน้องในห้องเราก็คุยกับเขาด้วยแล้วถามว่าพี่คนนั้นมีแฟนยัง เขาก็ตอบมาบอกว่าเพื่อนเขามีแฟนหมดแล้ว เหลือแต่เขาอะยังไม่มี แล้วเขาก็ส่งวิดีโอมาบอกว่า "ฝันดี...นะ จุ๊ฟๆ" แล้วบางทีก็ร้องเพลงรักๆบ้าง คู่ชีวิตเงี้ย ตั้งใจงั้น อะไรประมาณนั้น จนตอนนี้ยังไม่รู้สถานะว่าคืออะไร? แต่เรากำลังจะลืมเขาก็กลับมาเพราะอะไร?
เราบอกเลิกเค้าทุกครั้งเขาก็กลับมา แต่ครั้งนี้เราเดาใจเขาไม่ออกจริงๆ เขากลับมาทำให้สับสนหรือแกล้งให้เรารักเขาเพิ่มขึ้นอีกกันแน่ บางทีมันก็เจ็บนะ
*และอีกอย่างเราอยากจะบอกใครหลายๆคน หรือคู่ที่กำลังคบกันอยู่ อย่ารักใครด้วยเพราะสงสาร คนที่เจ็บสุดคือคนที่โดนสงสาร ถ้าแค่คบเพราะสงสาร บอกเลิกเขาไปเถอะค่ะ เจ็บทีเดียวดีกว่าสะสมให้เขาเจ็บไปทุกวันด้วยคำว่ารักหลอกๆ แล้วก็รักกันต้องคุยกันให้มากอย่าคิดไปเองแบบเราอย่าใช้อารมณ์มาก และก็...เชื่อหัวใจตัวเองบ้าง อย่าเชื่อคำของเพื่อนมาก เพราะเรารักเขาเราใช้หัวใจของเรา ส่วนเพื่อนไม่ใช่ว่าไม่ให้เห็นความสำคัญนะแต่บางทีเราก็ต้องคิดเองบ้าง
ทำไมแฟนเก่าอยู่ดีๆถึงกลับมาทั้งๆที่เรากำลังจะลืม
เราคบกับคนๆนึง แล้วเขาก็เป็นแฟนคนแรกของเรา เราคบกับเขาตั้งแต่ ป.6 ด้วยความที่ยังเด็ก ยังไม่เข้าใจคำว่า "รัก" หรือคำว่า "แฟน" ลึกซึ้งอะไร มันก็แบบเป็น puppy love เด็กๆ แต่ก็มีครั้งนึงที่เขาพาเราไปพบคนในครอบครัว (5555 จริงจังมากอะ แต่ครอบครัวเรายังไม่รู้ว่าคบกับเขาเพราะพ่อแม่โหดมาก) มีเรื่องอะไรมากระทบนิดนึงก็เลิกคุยกันไป (ซึ่งเราเป็นคนบอกเลิกเอง TT^TT) เราก็คิดว่า "เอ้อ...เดี๋ยวก็ลืม ก็แค่แฟนเก่าคิดไรมาก" (แต่อยู่ดีๆมันก็คิดถึงบ้าง) เลิกกันไปสักพักนึงอยู่ดีๆเขาก็มีแฟนใหม่เดินควงมาเย้ยเรา อยู่ดีๆมันก็รู้สึกหมั่นไส้นะ แต่เราก็ทำไม่สนใจไปจนปิดเทอมใหญ่
เราก็ไปสอบเข้า ม.1 เจอว่าเขาก็มาสอบห้องเดียวกับเรา เจอกันก็มองธรรมดาไม่ได้คุยอะไร อยู่มาวันหนึ่งเค้าก็ทักเรามาคุย เราก็คุยจนวันปรับพื้นฐานเขาก็ให้เพื่อนเอาแหวนสลักชื่อเขามาให้ แล้วสุดท้ายเราก็กลับมาเป็นแฟนกันอีก คบกันไปสักพักแรกเขาก็เทคแคร์ดีหลังๆเขาชอบเล่นกับผู้หญิงคนนึงมากไปเกินหน้าเกิน เราก็หึงดิถูกป่ะ? แล้วน้องเราก็บอกว่า เขาอย่างนู้นอย่างนี้กันเล่นอย่างกับแฟน (ความจริงเราก็มีแอบคุยกับผู้ชายคยอื่น 5555 เลวจริง) เราก็โกรธสิ แล้วก็เลิกคุยกันอีกครั้ง แล้วเขาก็กลับมาคุยขอเรากลับไปเป็นแฟนอีก จน ม.2 เขาต้องย้ายไปเรียนที่อื่น เราก็คบกับมาเรื่อย จนเลิกกันไป เราเลิกกับเขาไปประมาณ 8 รอบมั้งนัถ้าจำไม่ผิด แต่ก็รี้ทิร์นทุกรอบจนเพื่อนบอก "ไม่ไหวละอะ รักกันดีจริงๆ" แต่เรื่องมันก็ดันมาจบแบบ..อาการหนักสุด คือครั้งนี้ตั้งใจว่าจะเลิกเด็ดขาด เพราะช่วงเวลาที่เรากับเขาห่างกันไปอยู่คนละจังหวัด เราก็เป็นประเภทผู้หญิงหยิ่งในศักดิ์ศรีประมาณนั้น เขาไม่ทักมาเราก็ไม่ทัก ทุกครั้งเราเห็นเค้าออนเฟส แต่ก็ไม่มีวี่แววจะได้คุย นานๆบางทีก็ทักมา (โครตดีใจอะ น่ำตาจะไหลพราก) เราก็เป็นบุคคลคนนึที่เวลามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็บอก "มันเป็นแบบนี้ก็เลิกๆไปเหอะ ทนให้เจ็บมันสะสมทุกวันไง" แต่คือเรารักเขาไปแล้วไง นับเวลารักๆเลิกๆก็ประมาณ 4 ปีกว่าๆได้แล้ว มันทำใจยากนะที่จะบอกเลิใครทั้งๆที่ยังรัก เพียงแต่เราแค่เหนื่อยอยากหยุดพักหยุดไล่ตามเขา จนวันที่เขากลับมาหา เราสับสนมากเพราะเพื่อนก็บอก "ถ้ามันมาบอกเลิกมันไปเลยเรื่องจะได้จบๆไป) แต่คืออีกใจเราก็ไม่อยากเลิก แล้วสุดท้ายเขาก็มา เราวิ่งหนีเขาไปหลังบ้านปิดประตูใส่ไม่ออกมา เราเข้าใจดีว่าเขาคงไม่เข้าใจ ทั้งๆที่มาหาแล้วทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย เขาก็คงน้อยใจ แต่จะให้เราทำยังไง ถ้าเจอหน้ากันเพื่อนก็ต้องเชียร์ให้บอกเลิก ในตอนนั้นมันกดดันมากนะ จนเรากลัวเขาจะวนรถกลับมา เราก็คว้ากุญแจมอไซต์ชิ่งหนีไป แต่น้องก็ขึ้นรถมาด้วยบอกว่าจะขี่เอง เราก็ให้ขี่ เราขี่ไปแถวตลาดเขาก็โทรเฟสมา เราก็ปิดเครื่องตั้งใจไม่รับ และแล้วก็ได้เจอกัน เราบอกให้น้องเงียบๆแล้ววนรถกลับ แต่น้องก็ตะโกนเรียกชื่อเขาดังๆจนเขาหันมาแล้วจอดรถ เรากับเขาก็เผชิญหน้ากัน จนสุดท้ายเราก็บอกเขาขอตัวไปก่อน แล้วก็ไม่ได้คุยกัน จนวันต่อมาเรารู้ว่าเราผิดไง เราเลยนัดเจอเขาอีก จะกี่ทุ่มเขาก็ไม่มา เราก็นั่งรอร้องไห้เป็นยัยบ้ากลางสนามฟุตบอลไปสิ รอจนแม่มารีบกลับบ้าน แล้วเราก็คลาดกันไป เรากลับไปนอนร้องไห้น้ำท่วมห้อง แล้วเหตุที่ทำให้เลิกกันก็คือเราไปปรึกษาทั้งเพื่อนเขาและเพื่อนเราว่า "เราขอโทษเขาไปแล้ว ส่งข้อความไปทำไมไม่ตอบอ่านเฉยๆบ้าง "เพื่อนเขาก็ถามว่าทำไมไม่คุยกับ (ชื่อเรา)" ส่วนเพื่อนเราก็ถามว่า "ยังรัก (ชื่อเรา) อยู่ป่ะเนี้ย" เขาก็ตอบว่า "ไม่รู้ดิ ก็สงสาร เจอแบบนี้หลายครั้งแล้ว" เพื่อนเราก็ตอบเขาไป "ผู้หญิงต้องการความรักไม่ใช่สงสาร" เปิดเรียนมาเพื่อนเราก็จะเอาข้อความนั้นให้อ่านแล้วบอก "ใจเย็นๆนะ" อ่านปุ๊บน้ำตาไหลเลย ใช่!ผู้หญิงต้องการความรักไม่ใช่สงสาร ไม่รักไม่ว่าแต่อย่าสงสารไม่เคยต้องการคนมาเห็นใจ ยังไม่ตาย!!! เราก็พล่ามบอกเลิกเขาไป บล็อคทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา แต่ไม่เคยลบรูปเขา ครั้งนี้เด็ดขาด ก็เลิกกันมาได้ประมาณ 4 เดือนได้ ไลน์ก็แจ้งเตือนว่า เขาเพิ่มเราเป็นเพื่อนจากเบอร์ เราก็งงๆ เพราะเบอร์เราเขาไม่น่ามี จนน้องมาสารภาพว่าให้เขาไปเพราะเขามาขอ เราก็คุยกับน้องว่า "จะรับดีหรอ?" น้องก็ถาม "เจ๊อยากเป็นเพื่อนกัยเขาป่ะล่ะ รับเหอะแล้วก็คุยกันดีๆ" และแล้วเราก็รับ แล้วทักเขาไปว่าไปขอเบอร์เราจากน้องทำไม เขาก็บอกเปล่า แรกๆก็คุยกันทุกวัน หลังๆก็เว้นวันบ้าง 3 วันครั้งบ้างแล้วแต่ แต่ทุกครั้งส่วนใหญ่เราก็ทักไปก่อนตลอด แล้วเขาก็คุยตอบมา โทรไลน์บ้าง วิดีโอคอลบ้าง จาก 2 หรือ 3 ทุ่ม คุยจนเที่ยงคืนจนหลับไปคามือถือที่ยังไม่วางสาย เราตื่นเช้าก็เจอว่าสายยังไม่ตัดไป ตี 5 ละนะ แล้วเราก็กดวางสายเอง เขาคุยแรกๆก็แบบเพื่อนแบบ...หาแฟนให้หน่อยเหงา แล้วน้องในห้องเราก็คุยกับเขาด้วยแล้วถามว่าพี่คนนั้นมีแฟนยัง เขาก็ตอบมาบอกว่าเพื่อนเขามีแฟนหมดแล้ว เหลือแต่เขาอะยังไม่มี แล้วเขาก็ส่งวิดีโอมาบอกว่า "ฝันดี...นะ จุ๊ฟๆ" แล้วบางทีก็ร้องเพลงรักๆบ้าง คู่ชีวิตเงี้ย ตั้งใจงั้น อะไรประมาณนั้น จนตอนนี้ยังไม่รู้สถานะว่าคืออะไร? แต่เรากำลังจะลืมเขาก็กลับมาเพราะอะไร?
เราบอกเลิกเค้าทุกครั้งเขาก็กลับมา แต่ครั้งนี้เราเดาใจเขาไม่ออกจริงๆ เขากลับมาทำให้สับสนหรือแกล้งให้เรารักเขาเพิ่มขึ้นอีกกันแน่ บางทีมันก็เจ็บนะ
*และอีกอย่างเราอยากจะบอกใครหลายๆคน หรือคู่ที่กำลังคบกันอยู่ อย่ารักใครด้วยเพราะสงสาร คนที่เจ็บสุดคือคนที่โดนสงสาร ถ้าแค่คบเพราะสงสาร บอกเลิกเขาไปเถอะค่ะ เจ็บทีเดียวดีกว่าสะสมให้เขาเจ็บไปทุกวันด้วยคำว่ารักหลอกๆ แล้วก็รักกันต้องคุยกันให้มากอย่าคิดไปเองแบบเราอย่าใช้อารมณ์มาก และก็...เชื่อหัวใจตัวเองบ้าง อย่าเชื่อคำของเพื่อนมาก เพราะเรารักเขาเราใช้หัวใจของเรา ส่วนเพื่อนไม่ใช่ว่าไม่ให้เห็นความสำคัญนะแต่บางทีเราก็ต้องคิดเองบ้าง