สวัสดีเพื่อนๆ ผมแค่อยากระบาย
ผมไม่รู้นะ ชีวิตพวกคุณสนุกกันแค่ไหน แต่ส่วนชีวิตผม หมดสนุกตั้งแต่20ย่าง21 เพราะตั้งแต่แม่ผมป่วยเป็นมะเร็งปากมดลูก ผมก็ต้องทำงาน ไม่ทำก็คือไม่มีเงินกิน แม่ผมไปอยู่กับญาติทางแม่ ส่วนพ่อก็แยกทางไปตั้งแต่ป.5แล้วแต่เอาพี่สาวไปอยู่ด้วย แต่ก็ไปเจอได้บ้าง ก่อนที่ผมจะทำงานที่แรก ผมเร่ร่อนกับพวกพี่แถวบ้าน แทงสนุ๊กไปวันๆจนวันนึงผมไม่มีเงินใช้ ผมก็เลยตัดสินใจ"ขายยา"ตอนนั้นพี่เขาให้เคไว้ก่อนขายได้ค่อยมาจ่าย 10ตัว1500 และเอาไปขายในราคาตัวละ200-250แล้วแต่คน ได้เงินมาก็แทงสนุ๊กหมด ช่วงนั้นผมอายุแค่ 16...มีเงินใช้วันละเป็นพัน เงินมาเร็วก็ไปเร็ว จนวันนึงพี่ที่ผมเอาของด้วยก็โดนจับ ตั้งแต่นั้นเงินก็เริ่มหมด แม่ก็บอกให้หางานทำซะ งานที่แรกผมอยู่ที่ MBK ขายพวกชา กาแฟ นม อะไรประมาณนั้น นี่คงเป็นทางเดินแรกของผมมั้ง ตอนนั้นมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มาอยู่วันนึงผมดันรู้สึกไม่อยากทำ เดินออกจากร้านมาแบบงงๆ เอาละออกงานไม่มีเงินละ ผมก็เลยไปทำโรงหนังกับเพื่อน เป็นอะไรที่สนุ๊กมาก อยู่โรงหนังมีความสุขดี แต่เพื่อนผมออก ผมก็เลยออกตาม ว่างงานอีกแล้ววว อีกอย่าง...ผมทำงานไม่เคยเก็บเงินเลย ตอนที่เริ่มทำงานที่แรกผมก็เรียนปวช.ภาคค่ำไปด้วย เช้าทำงานเย็นก็เรียน ทำอย่างนี้อยู่สามปี ช่วงนั้นผมก็หาไรทำไปทั่ว โรงงงโรงงานก็ทำหมด
จนพี่ที่โดนจับไปออกมา ผมก็เริ่มกับไปยุ่งกับสิ่งไม่ดีอีก แต่ครั้งนี้เป็นเพื่อนผมที่เข้าไปแทน ผมเลยเลิกยุ่งและหันมาทำงานอย่างจริงจัง ผมคิดว่ามันสบายใจกว่า ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ และอีกอย่าง เพื่อนที่เรียนชั้นเดียวกันเวลาเจอ พวกมันก็จะทักผมว่า" เห้ยเด็กแว๊น ขายยาเว้ย " ผมอยากจะแตะปากพวกมันมาก แต่มันก็พูดถูกของมัน ผมเลยหางานอย่างจริงจัง
ตอนนี้ผม จะ21แล้ว เดือนน่าก็วันเกิดผมละ ผมยังไไม่มีอะสักอย่าง ตอนนี้เงินเดือน11500เป็นแค่แมซเซนเจอร์ เร่ร่อนไปวันๆ ยังมีอีกเยอะที่ผมไม่ได้เล่าไป ตอนนี้ชีวิตผมโดดเดี่ยวมาก ไม่มีใครมองเห็นผมเลย แม้แต่ครอบครัวของผม
ผมเหมือนโดนทอดทิ้งให้อยู่อย่างเดียวดาย มันรู้สึกทรมานมากจริงๆ
ผมผิดพลาดอะไรมาก็หลายอย่าง อยากให้เพื่อนๆคิดให้ดีเวลาจะทำอะไรเท่านั้นเอง !!
ใครจะไปคิด ว่าโตขึ้นมามันจะ "ทรมาน" เช่นนี้
ผมไม่รู้นะ ชีวิตพวกคุณสนุกกันแค่ไหน แต่ส่วนชีวิตผม หมดสนุกตั้งแต่20ย่าง21 เพราะตั้งแต่แม่ผมป่วยเป็นมะเร็งปากมดลูก ผมก็ต้องทำงาน ไม่ทำก็คือไม่มีเงินกิน แม่ผมไปอยู่กับญาติทางแม่ ส่วนพ่อก็แยกทางไปตั้งแต่ป.5แล้วแต่เอาพี่สาวไปอยู่ด้วย แต่ก็ไปเจอได้บ้าง ก่อนที่ผมจะทำงานที่แรก ผมเร่ร่อนกับพวกพี่แถวบ้าน แทงสนุ๊กไปวันๆจนวันนึงผมไม่มีเงินใช้ ผมก็เลยตัดสินใจ"ขายยา"ตอนนั้นพี่เขาให้เคไว้ก่อนขายได้ค่อยมาจ่าย 10ตัว1500 และเอาไปขายในราคาตัวละ200-250แล้วแต่คน ได้เงินมาก็แทงสนุ๊กหมด ช่วงนั้นผมอายุแค่ 16...มีเงินใช้วันละเป็นพัน เงินมาเร็วก็ไปเร็ว จนวันนึงพี่ที่ผมเอาของด้วยก็โดนจับ ตั้งแต่นั้นเงินก็เริ่มหมด แม่ก็บอกให้หางานทำซะ งานที่แรกผมอยู่ที่ MBK ขายพวกชา กาแฟ นม อะไรประมาณนั้น นี่คงเป็นทางเดินแรกของผมมั้ง ตอนนั้นมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มาอยู่วันนึงผมดันรู้สึกไม่อยากทำ เดินออกจากร้านมาแบบงงๆ เอาละออกงานไม่มีเงินละ ผมก็เลยไปทำโรงหนังกับเพื่อน เป็นอะไรที่สนุ๊กมาก อยู่โรงหนังมีความสุขดี แต่เพื่อนผมออก ผมก็เลยออกตาม ว่างงานอีกแล้ววว อีกอย่าง...ผมทำงานไม่เคยเก็บเงินเลย ตอนที่เริ่มทำงานที่แรกผมก็เรียนปวช.ภาคค่ำไปด้วย เช้าทำงานเย็นก็เรียน ทำอย่างนี้อยู่สามปี ช่วงนั้นผมก็หาไรทำไปทั่ว โรงงงโรงงานก็ทำหมด
จนพี่ที่โดนจับไปออกมา ผมก็เริ่มกับไปยุ่งกับสิ่งไม่ดีอีก แต่ครั้งนี้เป็นเพื่อนผมที่เข้าไปแทน ผมเลยเลิกยุ่งและหันมาทำงานอย่างจริงจัง ผมคิดว่ามันสบายใจกว่า ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ และอีกอย่าง เพื่อนที่เรียนชั้นเดียวกันเวลาเจอ พวกมันก็จะทักผมว่า" เห้ยเด็กแว๊น ขายยาเว้ย " ผมอยากจะแตะปากพวกมันมาก แต่มันก็พูดถูกของมัน ผมเลยหางานอย่างจริงจัง
ตอนนี้ผม จะ21แล้ว เดือนน่าก็วันเกิดผมละ ผมยังไไม่มีอะสักอย่าง ตอนนี้เงินเดือน11500เป็นแค่แมซเซนเจอร์ เร่ร่อนไปวันๆ ยังมีอีกเยอะที่ผมไม่ได้เล่าไป ตอนนี้ชีวิตผมโดดเดี่ยวมาก ไม่มีใครมองเห็นผมเลย แม้แต่ครอบครัวของผม
ผมเหมือนโดนทอดทิ้งให้อยู่อย่างเดียวดาย มันรู้สึกทรมานมากจริงๆ
ผมผิดพลาดอะไรมาก็หลายอย่าง อยากให้เพื่อนๆคิดให้ดีเวลาจะทำอะไรเท่านั้นเอง !!