เรื่องเล่าจากหลังซอย

ขอเริ่มเลยนะครับ
ผมชื่อ ก. อาศัยอยู่ถิ่นนี้มาประมาณ 20 ปีแล้ว เรื่องที่ผมจะเล่า เพิ่งจะมาเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อ 3 ปีก่อน
เล่ากันปากต่อปากก่อนวันจะเกิดเหตุ
หลังซอยมีบ้านสองชั้นเปิดให้เช่าราคาถูก มีครอบครัว ช. เข้าไปติดต่ออาศัย
ทุกอย่างโอเค ช. เริ่มจัดการทำความสะอาด จัดเรียงข้าวของเป็นระเบียบพร้อมอยู่อาศัย วันนั้นเลย
แต่ก่อนฟ้าจะมึดของวันนั้น
ผู้ให้เช่า(ห.)ได้บอกครอบครัว ช.
"ฉันขอนะ ถือว่าเราช่วยกัน ฝากดูจักรยานที่พิงอยู่ข้างบ้านด้วย ช. "
ช. จึงเดินออกไปดู พบซากจักรยานเก่าแยกเป็นชิ้นส่วนพร้อมขายอยู่จริงๆ แต่ด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องดูแล
เพราะมันเก่าจนไมสามารถใช้งานได้ เลยตอบ ห. กลับไป
"น้าครับ ผมดูแลได้นะ แต่ถ้ามันเป็นสถาพแบบนี้ คงไม่พ้นพรุ้งนี้ ต้องมีลุงเก็บของเก่ามาเอาไปแน่ๆ"
ห. เดินหันหลังกลับพร้อมโบกมือลา "ฝากด้วยนะ อย่าให้มันไปไหน เดียวฉันมาเอา"  
.... หนึ่งเดือนผ่านไป

ช.ได้ใช้บ้านหลังนั้นเป็นเปิดอู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซต์ ทุกอย่างปรกติ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการอยู่เป็นระยะ(ซึ่งผมผ่านไปก็เห็นว่ารถเต็มร้านเลย)
และวันนั้นแหละที่ผมเข้าไปใช้บริการเปลี่ยนถ่ายนํ้ามันเครื่อง
แต่จู่ๆผมก็สอบถามพี่ ช. ว่า
"พี่ครับ พี่มาอยู่ที่นี้ พี่ได้เจออะไรบ้างไหม" ผมถามด้วยความสงสัย
พี่เค้าก็หันมายิ้ม ตอบผมกลับมาว่า
"ร้องไห้ช.)พี่ไม่เจออะไรเลยนะ แต่มีคนบอกพี่ว่า เห็นเด็กอายุซัก 10 ขวบ วิ่งเล่นคนเดียวหน้าร้าน โบกคนนู้นคนนี้ให้จอด แต่มันเป็นตอนเที่ยง พี่ยุ่ง พี่ไม่เห็น"
"ร้องไห้ก.)พี่ไม่กลัวบ้างหรอ ขนาดตอนเที่ยงนะพี่"
"ร้องไห้ช.)ผีไม่มีจริงหลอก ถ้ามีก็คงต้องออกมาตอนดึกๆ แต่คงไม่มีโอกาศได้เจอ พี่เปิดร้าน 8โมง ปิด2ทุ่ม ทำงานทั้งวัน เวลากินข้าวยังจะไม่มี (พูดไปขำไป)"
ผมก็นั่งคุยไปเรื่องจนผมรู้สึกว่า ต้องเล่าเรื่องอะไรบางอย่างให้พี่เค้าฟัง
"ร้องไห้ก.) พี่ หน้าบ้านพี่เคยมีเด็กถูกรถสองแถวชนตาย ข้างบ้านพี่เคยมีคนเห็นผีแม่ม้าย 3แม่ลูก นั่งรออะไรซักอย่างทั้งคืน ทุกหลังวันพระ"
พี่ ช. ก็หันกลับมาตอบว่า
"ร้องไห้ช.) น้องเชื่อเรื่องผีไหม พี่ไม่"
ผมตอบกลับไปว่า
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่