ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ชีวิตเรามันดูเฟลมากๆเลย ไม่เคยได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ
เริ่มต้นของเรื่อง คือ เราชอบภาษาอังกฤษ แต่ดันไปเรียนวิทย์-คณิต ตามเพื่อนสนิท พอเราเอ็นทรานซ์ไม่ติด พ่อแม่และญาติๆก็ให้ไปเรียนกฎหมายที่ ม.ราม เราก็เรียนไป ตอนแรกกะจะเอนท์ใหม่ แต่ครอบครัวบอกว่าอย่าเลยเสียเวลา เราก็เรียนจนจบ แล้วก็ได้มาทำงานในสายที่เรียนมา ทำได้ค่ะ ตั้งใจทำและผลก้ออกมาดี แต่ลึกๆแล้วเราถามตัวเองตลอดว่าชอบสายนี้หรือ? เราเป็นคนไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับคนอื่น แต่กลับต้องมาทำงานที่แบกรับปัญหาของผู้คนมากมาย เริ่มเหนื่อยและท้อ อยากหางานใหม่ แต่แฟนเราบอกว่าให้อดทนก่อน ไม่อยากให้หางานใหม่ตอนนี้ เหตุผลคือ กลัวเราไปเจอสังคมใหม่ เจอคนใหม่ เราบอกจะหางานใหม่ทีไรทะเลาะกันทุกที แฟนเราบอกว่าไว้แต่งงานก็ได้ออกมาช่วยงานแฟนแล้ว เราก็รอ อยากให้ถึงเวลานั้น แต่เวลาผ่านมาเนิ่นนาน 11 ปี เราก็ยังรออยู่ที่เดิม ไอ้คำพูดที่บอกว่าจะมาพาเราออกไปจากจุดเดิม ก้ไม่มีทีท่าว่าจะทำได้ อายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งเวลาเหนื่อยมากๆนอยด์มากๆเราก็โทษแฟนเราว่า ถ้าไม่เพราะคำพูด ถ้าแฟนไม่ห้ามไม่ให้ทำโน่นนี่ เราอาจไปไกลกว่านี้แล้ว แต่เอาเข้าจริงๆจะไปโทษใครได้ถ้าไม่โทษตัวเอง ก็ไม่ยอมทำเองนี่นะ ตอนนี้เราตัดสินใจจะเบนเข็มไปเรียนสิ่งที่เราชอบแล้ว แต่แฟนเราก็เหมือนจะไม่พอใจ เราไม่เข้าใจเท่าไหร่ ในเมื่อคุณทำไม่ได้ตามที่พูดแล้วจะมาปิดกั้นฉันทำไม ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกแย่กับทุกอย่าง กับแฟนเราก็ผิดหวัง และผิดหวังกับตัวเองที่ปล่อยเวลาทิ้งไปนานมาก จนเหมือนจะเริ่มต้นช้าเกินไป แต่มีน้องที่รู้จักคนนึงเขาแนะนำว่าไม่สายหรอก ถ้าได้ทำในสิ่งที่ชอบไม่มีคำว่าสาย
กับแฟน เราก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง แต่เริ่มรู้สึกว่าแย่แล้ว ตอนนี้อึดอัดมาก คุยกันนับคำได้ เราอายุ 30 กว่าแล้ว แต่ยังเหมือนไม่มีอะไรในชีวิต เพราะมัวแต่ฟังคำของคนอื่น มันคงยังไม่สายไปใช่ไหมคะที่จะเริ่มต้นใหม่
เสียเวลาของชีวิตไปมากแล้ว กลับตัวใหม่คงยังไม่สายไปใช่ไหม
เริ่มต้นของเรื่อง คือ เราชอบภาษาอังกฤษ แต่ดันไปเรียนวิทย์-คณิต ตามเพื่อนสนิท พอเราเอ็นทรานซ์ไม่ติด พ่อแม่และญาติๆก็ให้ไปเรียนกฎหมายที่ ม.ราม เราก็เรียนไป ตอนแรกกะจะเอนท์ใหม่ แต่ครอบครัวบอกว่าอย่าเลยเสียเวลา เราก็เรียนจนจบ แล้วก็ได้มาทำงานในสายที่เรียนมา ทำได้ค่ะ ตั้งใจทำและผลก้ออกมาดี แต่ลึกๆแล้วเราถามตัวเองตลอดว่าชอบสายนี้หรือ? เราเป็นคนไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับคนอื่น แต่กลับต้องมาทำงานที่แบกรับปัญหาของผู้คนมากมาย เริ่มเหนื่อยและท้อ อยากหางานใหม่ แต่แฟนเราบอกว่าให้อดทนก่อน ไม่อยากให้หางานใหม่ตอนนี้ เหตุผลคือ กลัวเราไปเจอสังคมใหม่ เจอคนใหม่ เราบอกจะหางานใหม่ทีไรทะเลาะกันทุกที แฟนเราบอกว่าไว้แต่งงานก็ได้ออกมาช่วยงานแฟนแล้ว เราก็รอ อยากให้ถึงเวลานั้น แต่เวลาผ่านมาเนิ่นนาน 11 ปี เราก็ยังรออยู่ที่เดิม ไอ้คำพูดที่บอกว่าจะมาพาเราออกไปจากจุดเดิม ก้ไม่มีทีท่าว่าจะทำได้ อายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งเวลาเหนื่อยมากๆนอยด์มากๆเราก็โทษแฟนเราว่า ถ้าไม่เพราะคำพูด ถ้าแฟนไม่ห้ามไม่ให้ทำโน่นนี่ เราอาจไปไกลกว่านี้แล้ว แต่เอาเข้าจริงๆจะไปโทษใครได้ถ้าไม่โทษตัวเอง ก็ไม่ยอมทำเองนี่นะ ตอนนี้เราตัดสินใจจะเบนเข็มไปเรียนสิ่งที่เราชอบแล้ว แต่แฟนเราก็เหมือนจะไม่พอใจ เราไม่เข้าใจเท่าไหร่ ในเมื่อคุณทำไม่ได้ตามที่พูดแล้วจะมาปิดกั้นฉันทำไม ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกแย่กับทุกอย่าง กับแฟนเราก็ผิดหวัง และผิดหวังกับตัวเองที่ปล่อยเวลาทิ้งไปนานมาก จนเหมือนจะเริ่มต้นช้าเกินไป แต่มีน้องที่รู้จักคนนึงเขาแนะนำว่าไม่สายหรอก ถ้าได้ทำในสิ่งที่ชอบไม่มีคำว่าสาย
กับแฟน เราก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง แต่เริ่มรู้สึกว่าแย่แล้ว ตอนนี้อึดอัดมาก คุยกันนับคำได้ เราอายุ 30 กว่าแล้ว แต่ยังเหมือนไม่มีอะไรในชีวิต เพราะมัวแต่ฟังคำของคนอื่น มันคงยังไม่สายไปใช่ไหมคะที่จะเริ่มต้นใหม่