ความรู้สึกของเพื่อนแอบรักเพื่อน

นี้เป็นกระทู้แรกนะครับผม
   เริ่ม ๆ เลยนะครับคือตอนแรกผมกับเพื่อนคนนี้ไม่สนิทกันมากหรอกครับตอน ม.1 ผมก็ชอบเค้าเลยครับพอบอกไปเค้าไม่ชอบก็เหมือนเค้าอยู่ห่าง ๆ ไปเลยหละครับแล้วเพื่อนคนที่ผมชอบมันก็อกหักพอดีแล้วผมก็ไปปลอบแล้วก็รู้เรื่องทั้งหมดคอยปรึกษานู้นนี้นั่น จนได้เป็นเพื่อนสนิท
   พอจบม.1 มาม.2 ผมอยู่คนละห้องกันแล้วผมก็ไปหานางทุกวันขอใช้ว่านางนะครับ แล้วตอนนั้นมีคนมาจีบนางอยู่ครับเป็นรุ่นพี่แล้วนางก็คุยคุยกับพี่คนนั้นจนเป็นแฟนกัน พอผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เลยนางก็เลิกกับพี่เค้าแล้วนางก็ร้องไห้ แบบเสียใจมาก ๆ อะครับเพราะนางรักพี่เค้ามากเลยผมก็ได้แต่ปลอบ ๆ ทั้ง ๆ ที่ในใจผมก็อยากบอกว่ารักแกนะเว่ย แต่เราไม่อยากเอาความรู้สึกตอนที่ ผญ.เค้าสับสันมามากกว่าแล้วเรื่องผ่านไปก็กลายเป็นปกติผมก็ไปหานางทุกวันจนหายเศร้าพอหายผมก็ไม่ไปนะ แต่อยากไปหา แต่เดี่ยวเพื่อนแซว 55555
   พอมาขึ้น ม.3 นางก็คุย ๆ กับรุ่นพี่อยู่แต่อันนี้ผมเพิ่งไม่รู้ตอนเปิดเทอมนางก็ชอบมาปรึกษากับผม ผมก็แนะนำ ๆ ไป แต่ในใจก็หวงอะ แล้วนางก็คุยเรื่อย ๆ จนมาปฐมนิเทศอะ นางก็เหมือนนอยด์พี่แกแล้วนางก็ร้องไห้ผมก็เช็ดน้ำตาให้ แต่ประเด็นคือไม่เคยเช็ดน้ำตาให้ใครเลยเอามือเช็ดไปเลย แล้วนางร้องหนักมากก็เลยปลอบไปจนนางหยุดร้องไห้เหมือนเคย
   แล้วพอวันนึงวันไหนไม่ทราบห้ะผมจำไม่ได้ วันนั้นผมไปกินหมูทะตอนบ่าย ๆ แล้วเพื่อนผมชวนไปกินกับนางตอนเย็นต่อ แล้วพอตอนบ่าย ๆ ผมกินหมูทะเสร๊จผมก็ไปกินเบียร์ กินพวกของมึนเมาต่อที่บ้านเพื่อนจนเมา ตื่นมาอีกทีก็ถึงเวลาที่เพื่อนนัดเลยขับไปบอกเพื่อนว่าจะไม่กินแล้วเมาไม่ไหว 5555
แล้วเจอนางพอดีนางก็บ่น ๆ แล้วก็บอกว่าทำไมชอบทำตัวให้น่าเป็นห่วงเนี้ยห้ะ แอบเขิลได้ไหมห้ะ 55555 >_<
  พอขึ้นมา ม.4 ผมก็นอยด์นางแต่ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไรผมก็ลืมผมนอยด์นางไปเกือบ 1 เดือน แล้ววันนึงผมเมาแล้วทักไลน์ไปถามว่า เป็นอะไรทำไมไม่มองหน้าเลย แล้วนางก็บอกว่า แล้วเป็นไรอะไม่มองหน้าเราเลยเหมือนกัน แล้วผมก็บอกว่าขอโทษนะเดี่ยวจะทำตัวปกติโอเคนะ ? ก็ตกลงกันไป พอวันต่อไปผมก็ไปทักนางจากนางเศร้า ๆ นางร่าเริงมาก เพื่อนนางบอกนางปริ่มทั้งวันเลย ผมก็นึกในใจแอบเขิลแปป อิอิ แล้วหลังจากนั้นก็คุยกันปกติแต่ผมรู้สึกว่ามันมีความร็สึกที่เปลี่ยนไปจากคำว่าเพื่อนสนิท ผมคิดมากกว่านั้นแต่ผมกลัวว่านางจะไม่ยอมรับผมเพราะเราก็เป็นเพื่อนกันมานาน ก็คุย ๆ กันไปได้พักนึงแหละครับผมก็ไปกินข้าวกับนางนะ ไปไหนมาไหนด้วยกันนั้นแหละครับ แต่ไม่ค่อยบ่อยหรอกครับ
   จนวันนึงผมก็เลยบอกความรู้สึกในใจว่า แกเรารู้สึกดีกับแกเหมือนเดิมนะ นางก็บอกว่ารู้มาตลอดแต่ไม่อยากคิดว่าเป็นตัวเอง เราก็เลยบอกไปว่า คนในใจเคยมีนะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว มีแต่คนลึกลึกในใจคือเราชอบใครแต่สุดลึกลึกในใจเราก็ยังมีเค้าอะครับ เราก็คุยกันไปเหมือนเดิมความเป็นเพื่อนยังเหมือนเดิม แค่เพิ่มเติมคำว่ารักไปแหละครับ  แต่เราสองคนคือกลัวเสียกันไปมากกว่าครับ เพราะตอนนี้เราผูกพันธ์กันไปแล้ว เวลาที่ผ่านมา 4 ปีทำให้ผมรู้ว่าเราไม่อยากเสียแกไปไหนให้ใครเลยแหละ เราอยากอยู่กับแกนาน ๆ ยังงี้อะครับ แต่ผมก็ขี้นอยด์เป็นบางเรื่องผมจะพยายามนอยด์ให้น้อยลงครับ ส่วนเพื่อนของผมเค้าเข้าใจผมดีมากเลยครับ ผมกลัวความงี่เง่าของผมจะทำให้เสียเค้าไป แต่ผมก็พร้อมจะปรับตัวเองพร้อมจะเข้าใจอะไรหลาย ๆ เรื่องครับ .

   ส่วนผมกับนางก็ยังคุย ๆ กันอยู่นะครับแต่ก็เหมือนจีบ ๆ กันเลยครับต่างคนต่างรู้ความสึกกันแล้วแหละครับแต่ยังไม่มีใครบอกใครเลย
ก็รู้สึกดีต่อกันอะครับ  ผมไม่ต้องศึกษาไรกันมากความเป็นเพื่อนสนิททำให้รู้ตัวตนของ 2 ฝ่ายเลยอะครับ เวลาอยู่ด้วยกันจะเป็นตัวเองไม่ต้องเฟคใส่กันครับ .

ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะครับผม .


  ผมอยากถามว่า ผมกับเพื่อนผมจะมีโอกาสเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิท ไปเป็นมากกว่านั้นไหมครับ ?

แล้วผมควรจะคุยต่อไปยังไง หรือ ถามความในใจไปเลยครับ .