....................พายุ......................

กระทู้สนทนา

ฟ้ามืดครึ้มลมกระหน่ำนำสายฝน
ในบัดดลฝนกระหน่ำลงจากฟ้า
เงาสลัวหม่นกว่าหม่นในสายตา
พายุฝนพัดพามาไร้ปรานี

ลมหนาวพัดกระหน่ำกระทบผิว
สาดเป็นริ้วละอองน้ำไร้ทางหนี
เปียกแสนเปียกหนาวแสนหนาวกายานี้
สิ่งที่มีคือสายฝนกับสายฝน

พายุฝนโหมกระหน่ำถึงความคิด
ชวนดวงจิตให้ปรวนแปรและสับสน
ชวนดวงตาให้เห็นภาพหม่นๆ
แล้วเอ่อล้นความรู้สึกที่อ่อนแอ

เงยหน้ามองท้องฟ้าไม่เห็นฟ้า
ม่านสายตามีสายน้ำซ้ำกระแส
แสนมัวหมองชวนใจให้ท้อแท้
ก่อนผันแปรเป็นความเศร้าสุดบรรยาย

ท้ายที่สุดก็คุกเข่าและร่ำไห้
ปล่อยนิสัยปล่อยอารมณ์ที่หลากหลาย
ทำนบชื่อ "ความอดทน" พังทลาย
เหลือ "ผู้ชาย" น่าสงสาร เพียงคนเดียว