สวัสดีคับชาวพันทิปทุกคน ขอออกตัวก่อนเลยว่านี่เป็นกระทู้แรกของผมเลย ถ้าหากผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยด้วยนะค้าบบบบ >"'<
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า...
ผมกับแฟน เราคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว ระหว่าง 2 ปีที่ผ่านมานี้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมาก ผมก็เลยอยากเอามาเล่าสู่กันฟัง
เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมเพิ่งอยู่ม.4 เป็นเด็กใสๆยังอ่อนต่อโลกเยอะ ช่วงนั้นผมถือว่าเป็นยุคทองของผมเลยละกัน เพราะมีคนเข้าหาผมเยอะมาก ทั้งที่หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไร -0-
ยอมรับว่าช่วงนั้นคบซ้อนประมาณ 2-3 คน สับรางแทบไม่ทัน อารมณ์ประมาณเด็กหลงตัวเองอะ คนมาจีบเยอะไง เห่อมาก 555555
จนมีคนๆนึงที่เข้ามาในชีวิตแบบบังเอิญ บังเอิญมากๆ ยิ่งกว่านิยายด้วยซ้ำ นี่ถ้าผมเขียนก็น่าจะแท้กห้องนิยายไปละ แต่เอาไว้ค่อยตั้งอีกกระทู้ละกัน คือเรารู้จักกันผ่านเพื่อนคนหนึ่งคับ ถ้าไม่มีเพื่อนคนนี้ผมไม่มีหวังได้มาคบกันแฟนคนปัจจุบันถึงวันนี้หรอกคับ
เขาแก่กว่าผม 1 ปีคับ เมื่อ 2 ปีที่แล้วเขาเลยอยู่ม.5 เราสนิทกันเร็วมาก ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่อาทิตย์ พาไปเที่ยวบ้าง พาไปกินข้าวบ้าง ออกทริปไกลๆหน่อย บลาๆๆ ในตอนนั้นคือรู้สึกมีความสุขมากที่ได้รู้จักกับพี่คนนี้ แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะก้าวข้ามความสัมพันธ์มากไปกว่านี้ เพราะพี่เขาดูไม่เหมาะกับผมเลย หน้าตาก็ดี เรียนก็เก่ง คือเพอเฟคมากๆ ต่างจากเรามากอะ
แต่ระหว่างที่เราคุยกันไปได้สักพัก เขาก็ตัดสินใจ แล้วบอกว่าเค้ารู้สึกดีกับผมนะ ไม่รู้ว่าผมรู้สึกเหมือนกับเค้าหรือเปล่า แต่เค้าจะไม่ถามว่าจะคบกันมั้ย แต่ขอให้รับรู้ไว้ว่ารู้สึกดีนะ..... อึ้งครับ!!! ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ ช่วงนั้นผมงดติดต่อกับทุกคนเลยคับ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เด็กๆทั้ง 2-3 คนนั้นก็งดติดต่อคับ กลับมานั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆให้แน่ใจ แล้วจึงตัดสินใจถามเขาไปว่า
เรื่องจริงหรอพี่??
ดูเหมือนเป็นคำถามธรรมดาๆนะ แต่ผมพูดเลยว่ามันร้ายกาจมากสำหรับคนฟัง ผมทำเขาน้ำตาคลอเลยคับ รู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้ แล้วเค้าก็บอกว่า อื้มม จริงๆนะ ถ้าต้าร์(นามสมมติ)ไม่รู้สึกก็ไม่เป็นไร แต่ขอเราอย่าห่างกันได้มั้ย...
ผมก็ตอบไปตามความจริงว่าแอบคิดบ้างที่แบบเกินพี่น้อง แต่ก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ แล้วก็อึ้งมากที่พี่มาพูดกับผมแบบนี้ แล้วเขาก็บอก "งั้นเรามาลองคบกันมั้ย" เป็นคนแรกที่เข้ามาในชีวิตมี่รู้สึกแตกต่างจากคนอื่น มันสัมผัสได้จริงๆนะคับ
เราคบกัน ช่วงแรกๆเราก็เหมือนคู่รักทั่วๆไป คือมุ้งมิ้งบ้าง งอนบ้าง ทะเลาะบ้าง บางทีทะเลาะกันคืนนี้ ตอนเช้าไปรับส่งโรงเรียนตามปกติ งงใช่มะ 5555555
สรรพนามที่ใช้เรียกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นฮะ จากชื่อตัวเอง เป็นกู แล้วก็เริ่มมีสัตว์แปลกๆออกมาเพ่นพ่านกันสนุกสนานอย่างกะสวนสัตว์ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเราแต่อย่างใด -w-
จนมาถึงช่วงหนึ่งเมื่อเขาจบม.6 แล้วผมก็อยู่ม.5 เขาได้ไปเรียนที่ม.ในกรุงเทพ(ผมอยู่เชียงใหม่) เราก็เลยมีเวลาด้วยกันน้อยลง หาเวลาเจอกันยากมาก แล้วพี่เขาก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์ด้วย เวลาที่เราคุยกันเลยไม่ค่อยมี
สิ่งแรกที่ผมคิดคือ เมื่อเวลาของเราสองคนสั้นลง เราจะเหมือนคู่อื่นๆมั้ย?? ตั้งแต่ช่วงนี้แหละที่ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากความรักอีกมากมาย
จำไว้ว่า เราเป็นแฟนกัน เราไม่ใช่เจ้าของชีวิตกัน เราไม่สามารถบงการชีวิตคนๆหนึ่งให้เป็นไปตามใจของเราได้ เมื่อเขามีเวลาให้เราได้เท่าไหร่ ขอให้ใช้เวลาที่มีนั้นให้เป็นประโยชน์ก็พอ
เมื่อสงสัยว่าที่เขามีเวลาน้อยลง อาจเพราะมีคนใหม่หรือเปล่า สิ่งแรกที่ต้องทำคือทบทวนดูสิ่งที่เราทำลงไปว่าทำให้เขาเปลี่ยนใจหรือเปล่า แต่ต้องทบทวนจริงๆนะ ไม่ใช่คิดเข้าข้างตัวเอง -..-
ถ้าเขาบอกเราว่า เค้าไม่ได้มีใครใหม่ ให้เชื่อใจเค้า ถึงแม้ว่าเราจะรู้หรือไม่รู้ความจริงก็ตาม เพราะนั่นจะเป็นตัวบอกนิสัยของเขาเองว่าจริงๆแล้ว เขาจริงใจกับเราหรือเปล่า(แต่เราก็ต้องจริงใจกับเขาด้วยนะ)
อย่าโทรจิก อย่าทำอะไรล่วงเลยขอบเขตความเป็นตัวตนของกันและกัน เพราะถ้าทำแบบนั้น เขาจะมีความรู้สึกว่าทำไมไม่ไว้ใจเขาเลย ทั้งๆที่เราอาจแย้งเขาว่า ก็ทำตัวให้น่าไว้ใจนักนี่?? แต่อย่าลืม ว่าเราไม่ได้เป็นเค้า เราไม่รู้ว่าเค้าเจออะไรมาบ้างถึงให้เหตุผลมาแบบนั้น
ลองนึกภาพตามผมนะ ถ้าสมมติผมติดประชุมงานอยู่แล้วไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ พอออกจากห้องประชุมกำลังจะโทรไป แต่กลับได้คำด่ามาแทน ใจเขาใจเราเนาะ ^^
หมั่นให้กำลังใจกันมากๆ ทำให้เห็นว่าเค้าสำคัญกับเรา เชื่อเถอะ 100 ทั้ง 100 อยากที่จะได้กำลังใจดีๆมากกว่าคำผรุสวาทที่ออกมาโดยขาดการกรั่นกรองก่อนพูด
ให้อภัย ทุกครั้งที่เกิดความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ แต่ถ้าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่จริงๆ(ไม่ใช่แบบ ลืมวันครบรอบ หึงหวงเกินตัว บลาๆ) ก็ให้คุยกันด้วยเหตุผล เปิดใจออกมาให้สุดเลยคับ ผมผ่านมันมาหลายครั้ง และไม่ได้ทำให้เราสองคนสั่นคลอนแต่อย่างใด
และการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับความรักคือ ให้เขาได้พบแต่สิ่งดีๆ และดีใจกับสิ่งที่เขาทำ สมมติว่าวันนึงเราต้อเงเลิกกกันเพราะเหตุผลที่ว่าเค้าเจอคนใหม่ที่ดีกว่า เราควรยินดีกับเขา แล้วดำเนินชีวิตของเราต่อไป
เพราะชีวิตคือของเรา สิทธิที่จะมอบความรักให้ใครอยู่เรา ที่สำคัญอย่าลืมรักคนที่เลี้ยงดูเรามามากๆนะคับ ^^
#รักคือการให้ที่ไม่สิ้นสุด
เมื่อคุณคิดจะรักใครสักคน...
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า...
ผมกับแฟน เราคบกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว ระหว่าง 2 ปีที่ผ่านมานี้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมาก ผมก็เลยอยากเอามาเล่าสู่กันฟัง
เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมเพิ่งอยู่ม.4 เป็นเด็กใสๆยังอ่อนต่อโลกเยอะ ช่วงนั้นผมถือว่าเป็นยุคทองของผมเลยละกัน เพราะมีคนเข้าหาผมเยอะมาก ทั้งที่หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไร -0-
ยอมรับว่าช่วงนั้นคบซ้อนประมาณ 2-3 คน สับรางแทบไม่ทัน อารมณ์ประมาณเด็กหลงตัวเองอะ คนมาจีบเยอะไง เห่อมาก 555555
จนมีคนๆนึงที่เข้ามาในชีวิตแบบบังเอิญ บังเอิญมากๆ ยิ่งกว่านิยายด้วยซ้ำ นี่ถ้าผมเขียนก็น่าจะแท้กห้องนิยายไปละ แต่เอาไว้ค่อยตั้งอีกกระทู้ละกัน คือเรารู้จักกันผ่านเพื่อนคนหนึ่งคับ ถ้าไม่มีเพื่อนคนนี้ผมไม่มีหวังได้มาคบกันแฟนคนปัจจุบันถึงวันนี้หรอกคับ
เขาแก่กว่าผม 1 ปีคับ เมื่อ 2 ปีที่แล้วเขาเลยอยู่ม.5 เราสนิทกันเร็วมาก ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่อาทิตย์ พาไปเที่ยวบ้าง พาไปกินข้าวบ้าง ออกทริปไกลๆหน่อย บลาๆๆ ในตอนนั้นคือรู้สึกมีความสุขมากที่ได้รู้จักกับพี่คนนี้ แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะก้าวข้ามความสัมพันธ์มากไปกว่านี้ เพราะพี่เขาดูไม่เหมาะกับผมเลย หน้าตาก็ดี เรียนก็เก่ง คือเพอเฟคมากๆ ต่างจากเรามากอะ
แต่ระหว่างที่เราคุยกันไปได้สักพัก เขาก็ตัดสินใจ แล้วบอกว่าเค้ารู้สึกดีกับผมนะ ไม่รู้ว่าผมรู้สึกเหมือนกับเค้าหรือเปล่า แต่เค้าจะไม่ถามว่าจะคบกันมั้ย แต่ขอให้รับรู้ไว้ว่ารู้สึกดีนะ..... อึ้งครับ!!! ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ ช่วงนั้นผมงดติดต่อกับทุกคนเลยคับ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เด็กๆทั้ง 2-3 คนนั้นก็งดติดต่อคับ กลับมานั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆให้แน่ใจ แล้วจึงตัดสินใจถามเขาไปว่า
เรื่องจริงหรอพี่??
ดูเหมือนเป็นคำถามธรรมดาๆนะ แต่ผมพูดเลยว่ามันร้ายกาจมากสำหรับคนฟัง ผมทำเขาน้ำตาคลอเลยคับ รู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้ แล้วเค้าก็บอกว่า อื้มม จริงๆนะ ถ้าต้าร์(นามสมมติ)ไม่รู้สึกก็ไม่เป็นไร แต่ขอเราอย่าห่างกันได้มั้ย...
ผมก็ตอบไปตามความจริงว่าแอบคิดบ้างที่แบบเกินพี่น้อง แต่ก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ แล้วก็อึ้งมากที่พี่มาพูดกับผมแบบนี้ แล้วเขาก็บอก "งั้นเรามาลองคบกันมั้ย" เป็นคนแรกที่เข้ามาในชีวิตมี่รู้สึกแตกต่างจากคนอื่น มันสัมผัสได้จริงๆนะคับ
เราคบกัน ช่วงแรกๆเราก็เหมือนคู่รักทั่วๆไป คือมุ้งมิ้งบ้าง งอนบ้าง ทะเลาะบ้าง บางทีทะเลาะกันคืนนี้ ตอนเช้าไปรับส่งโรงเรียนตามปกติ งงใช่มะ 5555555
สรรพนามที่ใช้เรียกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นฮะ จากชื่อตัวเอง เป็นกู แล้วก็เริ่มมีสัตว์แปลกๆออกมาเพ่นพ่านกันสนุกสนานอย่างกะสวนสัตว์ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเราแต่อย่างใด -w-
จนมาถึงช่วงหนึ่งเมื่อเขาจบม.6 แล้วผมก็อยู่ม.5 เขาได้ไปเรียนที่ม.ในกรุงเทพ(ผมอยู่เชียงใหม่) เราก็เลยมีเวลาด้วยกันน้อยลง หาเวลาเจอกันยากมาก แล้วพี่เขาก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์ด้วย เวลาที่เราคุยกันเลยไม่ค่อยมี
สิ่งแรกที่ผมคิดคือ เมื่อเวลาของเราสองคนสั้นลง เราจะเหมือนคู่อื่นๆมั้ย?? ตั้งแต่ช่วงนี้แหละที่ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากความรักอีกมากมาย
จำไว้ว่า เราเป็นแฟนกัน เราไม่ใช่เจ้าของชีวิตกัน เราไม่สามารถบงการชีวิตคนๆหนึ่งให้เป็นไปตามใจของเราได้ เมื่อเขามีเวลาให้เราได้เท่าไหร่ ขอให้ใช้เวลาที่มีนั้นให้เป็นประโยชน์ก็พอ
เมื่อสงสัยว่าที่เขามีเวลาน้อยลง อาจเพราะมีคนใหม่หรือเปล่า สิ่งแรกที่ต้องทำคือทบทวนดูสิ่งที่เราทำลงไปว่าทำให้เขาเปลี่ยนใจหรือเปล่า แต่ต้องทบทวนจริงๆนะ ไม่ใช่คิดเข้าข้างตัวเอง -..-
ถ้าเขาบอกเราว่า เค้าไม่ได้มีใครใหม่ ให้เชื่อใจเค้า ถึงแม้ว่าเราจะรู้หรือไม่รู้ความจริงก็ตาม เพราะนั่นจะเป็นตัวบอกนิสัยของเขาเองว่าจริงๆแล้ว เขาจริงใจกับเราหรือเปล่า(แต่เราก็ต้องจริงใจกับเขาด้วยนะ)
อย่าโทรจิก อย่าทำอะไรล่วงเลยขอบเขตความเป็นตัวตนของกันและกัน เพราะถ้าทำแบบนั้น เขาจะมีความรู้สึกว่าทำไมไม่ไว้ใจเขาเลย ทั้งๆที่เราอาจแย้งเขาว่า ก็ทำตัวให้น่าไว้ใจนักนี่?? แต่อย่าลืม ว่าเราไม่ได้เป็นเค้า เราไม่รู้ว่าเค้าเจออะไรมาบ้างถึงให้เหตุผลมาแบบนั้น
ลองนึกภาพตามผมนะ ถ้าสมมติผมติดประชุมงานอยู่แล้วไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ พอออกจากห้องประชุมกำลังจะโทรไป แต่กลับได้คำด่ามาแทน ใจเขาใจเราเนาะ ^^
หมั่นให้กำลังใจกันมากๆ ทำให้เห็นว่าเค้าสำคัญกับเรา เชื่อเถอะ 100 ทั้ง 100 อยากที่จะได้กำลังใจดีๆมากกว่าคำผรุสวาทที่ออกมาโดยขาดการกรั่นกรองก่อนพูด
ให้อภัย ทุกครั้งที่เกิดความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ แต่ถ้าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่จริงๆ(ไม่ใช่แบบ ลืมวันครบรอบ หึงหวงเกินตัว บลาๆ) ก็ให้คุยกันด้วยเหตุผล เปิดใจออกมาให้สุดเลยคับ ผมผ่านมันมาหลายครั้ง และไม่ได้ทำให้เราสองคนสั่นคลอนแต่อย่างใด
และการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับความรักคือ ให้เขาได้พบแต่สิ่งดีๆ และดีใจกับสิ่งที่เขาทำ สมมติว่าวันนึงเราต้อเงเลิกกกันเพราะเหตุผลที่ว่าเค้าเจอคนใหม่ที่ดีกว่า เราควรยินดีกับเขา แล้วดำเนินชีวิตของเราต่อไป
เพราะชีวิตคือของเรา สิทธิที่จะมอบความรักให้ใครอยู่เรา ที่สำคัญอย่าลืมรักคนที่เลี้ยงดูเรามามากๆนะคับ ^^
#รักคือการให้ที่ไม่สิ้นสุด