เราควรจะบอก หรือ ปล่อยให้คนในครอบครัวคิดไปเอง ดีคะ?

เรื่องมีอยู่ว่า... เราเปลี่ยนงานมาหลายครั้ง ด้วยหลายเหตุผล เรียงลำดับเลยคือ
1. บ.ไม่มั่นคง ติดค้างงด. พนง.หลายเดือน, มีปัญหากับคนบางคนในบ.
2. ไม่ผ่านทดลองงาน
3. สัญญาจ้าง
4. ไม่มีเงินไปทำงาน หาไม่ได้เลยต้องตัดใจลาออก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แต่ทุกครั้งที่เราออกจากงาน คนที่บ้านจะคิดไปเองแล้วว่า เราทำตัวไม่ดีเขาเลยไล่ออก  จะกี่ครั้งๆคนในบ้านจะพูดและซ้ำเติมแต่คำนี้ว่า..."โดนไล่ออกมาล่ะสิ"  โดยที่เขาไม่รู้ และไม่ถามเลยว่าความจริงเป็นไง ถึงเขาถามว่าทำไมออก แต่คำตอบในใจเขามันชนะคำตอบจากความจริงจากปากเรา เขายังคงจะคิดแบบนั้นค่ะ จนตอนนี้ไม่มีใครถามเพราะเขาคงคิดแบบนั้นกันไปแล้ว
เขาไม่รู้เลยว่า... ที่เรากลับบ้านมามืดๆ ตรงขึ้นห้องนอน เราร้องไห้อยู่บนห้อง กลุ้มใจตลอดการเดินทางกลับ ว่าจะหาเงินมาจากไหน เพื่อนก็ไม่พอมีให้ยืม ญาติก็ไปยืมไม่ได้ เพราะเขาก็ให้เรามาเยอะ ไม่อยากนด.ไปพูดอีก  คนที่บอกว่าจะให้ยืมสุดท้ายก็ไม่ให้
เราไม่เข้าใจ ทำไมคนเราชอบเอาความผิดพลาดครั้งเดียวมาตัดสินความผิดพลาดอื่นๆของเราไปตลอดชีวิต เขาไม่คิดถึงเหตุผลอื่นๆของการออกจากงานบ้างเลยเหรอ คนเรามันต้องถูกไล่ออกอย่างเดียวเลยเหรอ สะใจกันใช่มั้ยเวลาพูดแบบนั้น ถึงเราจะเป็นคนค่อนข้างขวานผ่าซาก  กล้าพูด แต่ในที่ทำงานเราไม่กล้า เพราะสังคมบ้านกับที่ทำงานแตกต่างกัน  อยู่ที่บ้านเราจะพูดไงก็ได้ แต่ไม่ได้แปลว่าเราต้องเอาตัวตนส่วนนึงในที่บ้านไปใช้ในที่ทำงาน  
ทุกวันนี้ เราขลุกตัวอยู่แต่บนห้องค่ะ รู้แหล่ะว่าลับหลังพวกเขาคงพูดถึงเราในแง่ร้าย แต่เราจะเก็บเอาคำพวกนั้นมา รอวันนึงจะได้ใช้มันโต้ตอบกลับไปและออกมาจากบ้าน สักวัน

บ่อยครั้งนะ ที่เราคิดว่า... บางทีคนอื่นเขายังพยายามเข้าใจ หรือ แสร้งว่าเข้าใจ กับเราอย่างน้อยก็ยังดีกว่าคำพูดจากคนในครอบครัว ที่ไม่เคยมีคำดีๆให้กันแบบจริงใจเลย เพราะสุดท้าย เขาจะขุดเอาเรื่องเก่ามาพูด มันแสดงว่าเขาไม่เคยเข้าใจแต่แรก ทั้งที่เป็นคนครอบครัวเดียวกัน

สุดท้าย ขอบคุณสำหรับการอ่านและคำแนะนำนะคะ