เราตั้งกระทู้นี้เป็นครั้งแรก ถ้าผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ
ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากรู้ความคิดห็นและความรู้สึกของหลายๆคนน่ะคะ ปนๆระบายเรื่องราวที่รู้สึกสับสนด้วย ช่วยหน่อยนะคะ
เริ่มเรื่องทั้งหมดคือเราคุยกับ ผช คนนึงค่ะเป็นรุ่นพี่ ระยะเวลาที่คุยกันมาประมาณ 5-6 เดือนได้ แต่ถ้ารวมเวลาที่รู้จักก็ยังแต่ยังไม่เลิกกับแฟนเก่าค่ะ เราสนิทกับเขากันพอสมควร รวมทั้งแฟนเก่าเราก็สนิทกับเขาด้วย เวลาเขามีปัญหาเขาก็มาปรึกษาเราบ้าง เวลาเรามีปัญหาเราก็ปรึกษาเขาค่ะ เขาเป็นคนมองโลกกว้างและมีหลายมุมมอง และดูวางใจได้ เลยคุยกันบ้าง เจอกันบ้าง(เจอกันในกลุ่มเพื่อนค่ะ เพราะเที่ยวกลุ่มเดียวกัน) เป็นแบบในขอบเขตของคนรู้จักกัน ไม่ได้คิดอะไรกันค่ะ แค่สนิทเฉยๆ และทุกอย่างแฟนรับรู้ จนมาถึงวันที่เราเลิกกับแฟน เราเศร้า เราร้องไห้ เราเพ้อทุกอย่าง เราสาหัสมาก เราก็ไประบายกับเขาหมด เขาก็เขามาช่วยปลอบใจ พูดให้เรามีกำลังใจ ทำทุกอย่างเลยเพื่อเรา พาเราไปเที่ยว พากินข้าว ดูแลเราทุกอย่างเท่าที่เขาจะทำได้ การบ้านเราบางอย่างเขาก็ช่วยทำ หลังจากที่เขาเรียนเสร็จเขาจะรีบกลับจากมหาลัยเพื่อมาหาเรา เราก็ไม่รู้อะไรหรอกค่ะ ด้วยความที่ว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ ก็ไม่ได้สนใจอะไร จนเริ่มจับสังเกตได้บาง แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาชอบเรา เพราะเขาก็ยังมีคนเข้ามาคุยอยู่ เวลาคุยเราก็เลยหยอกจนเขาบอกว่าชอบเราล่ะค่ะ เอาจริงๆก็ตกใจนะว่าทำไมถึงมาชอบเรา ในตอนนั้นเราไม่ได้คิดเรื่องจะคบกันเลย เพราะเรื่องคนเก่าก็ยังมีให้กรุ่นๆในความคิดอยู่ เลยเลือกที่จะคุยๆกันไปก่อน ซึ่งเราได้บอกข้อเสียของเราไปบ้าง ทั้งเอาแต่ใจ และไม่ตรงเวลา เพื่อให้เขาได้รู้ก่อนที่จะเข้ามาจริงจัง หลังจากนั้นเราคุยกันจริงจังได้สักพัก ก็เริ่มมีปัญหา เขาพยายามเพื่อเรามากค่ะในทุกๆอย่าง แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการกดดันตัวเขาเอง เราก็เลยรู้สึกอึดอัด เราก็เลยบอกว่าเป็นพี่น้องแบบเดิมมั้ย เราบอกความรู้ให้เขาฟัง เขาก็โอเค แต่จนแล้วจนรอด ก็กลับไปเหมือนเดิม ด้วยเหตุที่ว่าเราต่างคนต่างยังมี 'ความรู้สึก' ให้กันอยู่ ช่วงหลังจากนั้นหลายๆอย่างก็ดีขึ้น แต่อาจมีเรื่องไม่เข้าใจกันบ้าง แซะแขวะ จิกๆกัดๆกันบ้าง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ จิกกัดกันเรื่องคนที่เข้ามาจีบเรา และคนที่มาจีบเขา แต่โดยนิสัยส่วนตัวเราไม่ชอบคนแขวะ เราเลือกที่จะถูกด่าตรงๆเลยจะดีกว่า โดยรวมแล้วแฮปปี้ แต่สุดท้ายก็ต้องมาสะดุดล้มอีกครั้ง ครั้งนี้แฟนเก่าเราส่งข้อความมาให้เราอ่าน เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เลิกกัน ต่างๆนานา ณ ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกดีเลยค่ะ มันรู้สึกโคตรแย่ เขาทิ้งเวลาไปนานมากกว่าจะมาพูด ในว่าที่เราจะเริ่มต้นกับใหม่อารมณ์ตอนนั้นเหมือนโดนลากไปอยู่จุดเดิมที่เคยสาหัสมา เขารับรู้ที่เราเสียใจ เขาเลยคิดว่าเราายังไม่พร้อมที่จะมีใคร เขาจะถอยออกมาให้เราได้อยู่กับตัวเอง เขาถามเราว่า "คิดยังไงกับพี่" แต่เราตอบมันไม่ได้ค่ะ เราเป็นอธิบายความรู้สึกตัวเองไม่เก่งเลย แต่ในใจเรารู้ว่า เราแคร์เขามาก เขาสำคัญกับเรามาก เราบอกไปว่า เราบอกความรู้สึกไม่เก่ง แต่จะใช่การกระทำแทนคำพูด หลังจากนั้นมาเราพยายามทำทุกอย่าง ทำให้เหมือนในสิ่งที่เขาเคยให้เรา แต่พอดีกับที่ช่วงนั้นตัวเขาเองมีคนเข้ามา ในใจตอนนั้นคิดได้แค่ว่าเป็นตัวเลือกของเขา หาจุดยืนของสถานะตัวเองไม่เจอ แล้วยิ่งทำ ยิ่งให้ ยิ่งพยายาม มันก็ต้องมีความหวังที่จะได้กลับมา มันสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขา เราทั้งหึง ทั้งหวง ที่เขาคุยกับคนอื่นแล้วไม่ใส่ใจเรา ในตอนนั้นเราโคตรจะไม่มีความสุขเลย มันไม่ได้เหนื่อยกับการที่ต้แงพยายามทำ แต่เหนื่อยกับความรู้สึกหึงหวงที่มันมีแต่จะเผาใจเรา จนสุดท้ายพี่เขาพูดขึ้นมาว่า ไม่อึดอัดหรอ เราเข้าใจความหมายคำนั้นดีเราทั้งคู่มีความต่างกันมาก มันไม่ได้ต่างแบบเติมเต็ม แต่ต่างแบบส่วนทาง คนนึงมองอีกอย่าง คนนึงอีกอย่าง การใส่ใจที่เรื่องต่างๆไม่เคยเหมือนกันเลย มันยิ่งจะบั้นทอนจิตใจของอีกฝ่าย เขาชัดเจน อารมณ์ร้อน ตรงเวลา เราก็ใช้ชีวิตเนือยๆ ตื่นช้า คิดช้า สมองช้า และสิ่งที่เรากลัวมากที่สุดคืออารมณ์ของเขา เกินสิ่งใดบนโลกจะต้านทานไหว และสิ่งที่เราทบทวนขึ้นมาได้ ก็ทำให้เราว่างอะไรหลายๆอย่างลง เราวางความเป็นตัวตน ไม่ไปหึงหวงเขา ไม่พยายามจนตัวไม่มีความสุข ถึงวันที่จะคบกันจริงไม่ต้องทำไปจนตายหรอ แล้วเราก็หาจุดยืนของตัวเองเจอ ตอนนั้นเรามีความสุขมาก แฮปปี้ เขาจะไม่สนใจเรา เราก็เฉยๆ ให้เท่าที่เป็นตัวเรา จะให้เขาคุยกับคนอื่นตรงหน้า ก็ไม่ได้เจ็บปวดมากมาย เหมือนว่าเราต่างคนต่างถอยออกมาคนละครึ่งเพื่อให้มองเห็นอะไรๆได้ชัดขึ้น ได้ทั้งทองดูตัวเอง และมองดูตัวเขาไปพร้อมๆกัน เราจุดยืนนี้ว่า "ที่ปรึกษา" แต่แล้วเขาก็กลับมาค่ะ ครั้งนี้ดูจริงจังกว่าทุกครั้ง เรารับรู้ถึงความรู้สึกได้ว่าทุกอย่างในครั้งนี้มาจากใจจริงๆ และแล้วก้เป็นอีกครั้งที่เราปฏิเสธเขาไปเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันค่ะ ถามว่ารักเขาไหม เรารักค่ะ และก็ยังเป็นคนสำคัญของเรามากๆด้วย แต่ถ้าจะให้รักแบบคนรัก คบกับใจกลับบอกว่า 'เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้' แล้วยิ่งมองไปเจอคนที่เข้ามาหาเขา ดีกว่าเราเยอะมาก เขาไม่ต้องเหนื่อยใจเหมือนเวลาที่ต้องอยู่กับเราแน่ๆ เราคิดแบบนั้นนะ แล้วตัวเราเองก็ไม่อยากเห็นเขาเหนื่อยใจเพราะเราเหมือนกัน เขาเป็นคนที่เราแคร์ เราจึงไม่อยากเห็นเขาเป็นอย่างอื่นไปนอกจากเห็นเขามีความสุข คิดเสมอว่าถ้ามีรักครั้งใหม่ จะรักให้มากว่าเก่า ทำให้ดีกว่าเก่า แต่ใจเราที่ให้เขาไป ในความรู้สึกเรามันแทบไม่ถึงครึ่งของครั้งเก่า หรือเรากลัวที่จะเจ็บตัวจากความรักมากเกินไป ตอนนี้เขาก็เริ่มเปิดใจกับคนที่เข้ามาแล้วค่ะ ตอนนี้ก็เลยรู้สึกอารมณ์เหมือนลูกหมาเปียกฝน เศร้าๆ เหงาๆ ชีวิตสีเทาไม่สดใสเท่าไหร่ เลือกแล้วต้องยอม ก็เจ็บพอประมาณ แต่ก็ไม่เคยร้องไห้กับเรื่องสักครั้ง มีคนเคยบอกว่า "ที่ไม่ร้องไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ มันเจ็บเท่าเดิม แต่เราแค่เข้มแข็งขึ้น" ขอมาระบายความรู้สึกเท่านี้ล่ะค่ะ ใครมีประสบการญ์คล้ายกันก็แชร์ได้นะคะ อยากรู้ความรู้สึกหลายๆคนจริงๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตั้งแต่เราเริ่มคุยกับเขา เราไม่เคยคุยกับใครเลยนอกจากเขาค่ะ เราคิดว่าเราให้เกียรติเขาและแสดงความชัดเจนว่าเรามีเขาแค่คนเดียว ซึ่งเรื่องนี้เราก็มองต่างกัน เขามองว่าไม่ควรปิดโอกาสตัวเอง มีคนเขาหาเขาเยอะค่ะ แต่สำหรับเราทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ถ้าจะให้ใครเจ็บก็ควรจะเป็นตัวเราเอง อย่าให้คนที่เขามีความรู้สึกดีๆให้เราต้องมาเจ็บเลย และในวันที่เราต้องเลือกใครสักคน เราจะได้ไม่ต้องลำบากใจ 
เราควรปล่อยให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าหรือเปล่าคะ
ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากรู้ความคิดห็นและความรู้สึกของหลายๆคนน่ะคะ ปนๆระบายเรื่องราวที่รู้สึกสับสนด้วย ช่วยหน่อยนะคะ
เริ่มเรื่องทั้งหมดคือเราคุยกับ ผช คนนึงค่ะเป็นรุ่นพี่ ระยะเวลาที่คุยกันมาประมาณ 5-6 เดือนได้ แต่ถ้ารวมเวลาที่รู้จักก็ยังแต่ยังไม่เลิกกับแฟนเก่าค่ะ เราสนิทกับเขากันพอสมควร รวมทั้งแฟนเก่าเราก็สนิทกับเขาด้วย เวลาเขามีปัญหาเขาก็มาปรึกษาเราบ้าง เวลาเรามีปัญหาเราก็ปรึกษาเขาค่ะ เขาเป็นคนมองโลกกว้างและมีหลายมุมมอง และดูวางใจได้ เลยคุยกันบ้าง เจอกันบ้าง(เจอกันในกลุ่มเพื่อนค่ะ เพราะเที่ยวกลุ่มเดียวกัน) เป็นแบบในขอบเขตของคนรู้จักกัน ไม่ได้คิดอะไรกันค่ะ แค่สนิทเฉยๆ และทุกอย่างแฟนรับรู้ จนมาถึงวันที่เราเลิกกับแฟน เราเศร้า เราร้องไห้ เราเพ้อทุกอย่าง เราสาหัสมาก เราก็ไประบายกับเขาหมด เขาก็เขามาช่วยปลอบใจ พูดให้เรามีกำลังใจ ทำทุกอย่างเลยเพื่อเรา พาเราไปเที่ยว พากินข้าว ดูแลเราทุกอย่างเท่าที่เขาจะทำได้ การบ้านเราบางอย่างเขาก็ช่วยทำ หลังจากที่เขาเรียนเสร็จเขาจะรีบกลับจากมหาลัยเพื่อมาหาเรา เราก็ไม่รู้อะไรหรอกค่ะ ด้วยความที่ว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ ก็ไม่ได้สนใจอะไร จนเริ่มจับสังเกตได้บาง แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาชอบเรา เพราะเขาก็ยังมีคนเข้ามาคุยอยู่ เวลาคุยเราก็เลยหยอกจนเขาบอกว่าชอบเราล่ะค่ะ เอาจริงๆก็ตกใจนะว่าทำไมถึงมาชอบเรา ในตอนนั้นเราไม่ได้คิดเรื่องจะคบกันเลย เพราะเรื่องคนเก่าก็ยังมีให้กรุ่นๆในความคิดอยู่ เลยเลือกที่จะคุยๆกันไปก่อน ซึ่งเราได้บอกข้อเสียของเราไปบ้าง ทั้งเอาแต่ใจ และไม่ตรงเวลา เพื่อให้เขาได้รู้ก่อนที่จะเข้ามาจริงจัง หลังจากนั้นเราคุยกันจริงจังได้สักพัก ก็เริ่มมีปัญหา เขาพยายามเพื่อเรามากค่ะในทุกๆอย่าง แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการกดดันตัวเขาเอง เราก็เลยรู้สึกอึดอัด เราก็เลยบอกว่าเป็นพี่น้องแบบเดิมมั้ย เราบอกความรู้ให้เขาฟัง เขาก็โอเค แต่จนแล้วจนรอด ก็กลับไปเหมือนเดิม ด้วยเหตุที่ว่าเราต่างคนต่างยังมี 'ความรู้สึก' ให้กันอยู่ ช่วงหลังจากนั้นหลายๆอย่างก็ดีขึ้น แต่อาจมีเรื่องไม่เข้าใจกันบ้าง แซะแขวะ จิกๆกัดๆกันบ้าง [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ โดยรวมแล้วแฮปปี้ แต่สุดท้ายก็ต้องมาสะดุดล้มอีกครั้ง ครั้งนี้แฟนเก่าเราส่งข้อความมาให้เราอ่าน เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เลิกกัน ต่างๆนานา ณ ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกดีเลยค่ะ มันรู้สึกโคตรแย่ เขาทิ้งเวลาไปนานมากกว่าจะมาพูด ในว่าที่เราจะเริ่มต้นกับใหม่อารมณ์ตอนนั้นเหมือนโดนลากไปอยู่จุดเดิมที่เคยสาหัสมา เขารับรู้ที่เราเสียใจ เขาเลยคิดว่าเราายังไม่พร้อมที่จะมีใคร เขาจะถอยออกมาให้เราได้อยู่กับตัวเอง เขาถามเราว่า "คิดยังไงกับพี่" แต่เราตอบมันไม่ได้ค่ะ เราเป็นอธิบายความรู้สึกตัวเองไม่เก่งเลย แต่ในใจเรารู้ว่า เราแคร์เขามาก เขาสำคัญกับเรามาก เราบอกไปว่า เราบอกความรู้สึกไม่เก่ง แต่จะใช่การกระทำแทนคำพูด หลังจากนั้นมาเราพยายามทำทุกอย่าง ทำให้เหมือนในสิ่งที่เขาเคยให้เรา แต่พอดีกับที่ช่วงนั้นตัวเขาเองมีคนเข้ามา ในใจตอนนั้นคิดได้แค่ว่าเป็นตัวเลือกของเขา หาจุดยืนของสถานะตัวเองไม่เจอ แล้วยิ่งทำ ยิ่งให้ ยิ่งพยายาม มันก็ต้องมีความหวังที่จะได้กลับมา มันสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขา เราทั้งหึง ทั้งหวง ที่เขาคุยกับคนอื่นแล้วไม่ใส่ใจเรา ในตอนนั้นเราโคตรจะไม่มีความสุขเลย มันไม่ได้เหนื่อยกับการที่ต้แงพยายามทำ แต่เหนื่อยกับความรู้สึกหึงหวงที่มันมีแต่จะเผาใจเรา จนสุดท้ายพี่เขาพูดขึ้นมาว่า ไม่อึดอัดหรอ เราเข้าใจความหมายคำนั้นดีเราทั้งคู่มีความต่างกันมาก มันไม่ได้ต่างแบบเติมเต็ม แต่ต่างแบบส่วนทาง คนนึงมองอีกอย่าง คนนึงอีกอย่าง การใส่ใจที่เรื่องต่างๆไม่เคยเหมือนกันเลย มันยิ่งจะบั้นทอนจิตใจของอีกฝ่าย เขาชัดเจน อารมณ์ร้อน ตรงเวลา เราก็ใช้ชีวิตเนือยๆ ตื่นช้า คิดช้า สมองช้า และสิ่งที่เรากลัวมากที่สุดคืออารมณ์ของเขา เกินสิ่งใดบนโลกจะต้านทานไหว และสิ่งที่เราทบทวนขึ้นมาได้ ก็ทำให้เราว่างอะไรหลายๆอย่างลง เราวางความเป็นตัวตน ไม่ไปหึงหวงเขา ไม่พยายามจนตัวไม่มีความสุข ถึงวันที่จะคบกันจริงไม่ต้องทำไปจนตายหรอ แล้วเราก็หาจุดยืนของตัวเองเจอ ตอนนั้นเรามีความสุขมาก แฮปปี้ เขาจะไม่สนใจเรา เราก็เฉยๆ ให้เท่าที่เป็นตัวเรา จะให้เขาคุยกับคนอื่นตรงหน้า ก็ไม่ได้เจ็บปวดมากมาย เหมือนว่าเราต่างคนต่างถอยออกมาคนละครึ่งเพื่อให้มองเห็นอะไรๆได้ชัดขึ้น ได้ทั้งทองดูตัวเอง และมองดูตัวเขาไปพร้อมๆกัน เราจุดยืนนี้ว่า "ที่ปรึกษา" แต่แล้วเขาก็กลับมาค่ะ ครั้งนี้ดูจริงจังกว่าทุกครั้ง เรารับรู้ถึงความรู้สึกได้ว่าทุกอย่างในครั้งนี้มาจากใจจริงๆ และแล้วก้เป็นอีกครั้งที่เราปฏิเสธเขาไปเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันค่ะ ถามว่ารักเขาไหม เรารักค่ะ และก็ยังเป็นคนสำคัญของเรามากๆด้วย แต่ถ้าจะให้รักแบบคนรัก คบกับใจกลับบอกว่า 'เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้' แล้วยิ่งมองไปเจอคนที่เข้ามาหาเขา ดีกว่าเราเยอะมาก เขาไม่ต้องเหนื่อยใจเหมือนเวลาที่ต้องอยู่กับเราแน่ๆ เราคิดแบบนั้นนะ แล้วตัวเราเองก็ไม่อยากเห็นเขาเหนื่อยใจเพราะเราเหมือนกัน เขาเป็นคนที่เราแคร์ เราจึงไม่อยากเห็นเขาเป็นอย่างอื่นไปนอกจากเห็นเขามีความสุข คิดเสมอว่าถ้ามีรักครั้งใหม่ จะรักให้มากว่าเก่า ทำให้ดีกว่าเก่า แต่ใจเราที่ให้เขาไป ในความรู้สึกเรามันแทบไม่ถึงครึ่งของครั้งเก่า หรือเรากลัวที่จะเจ็บตัวจากความรักมากเกินไป ตอนนี้เขาก็เริ่มเปิดใจกับคนที่เข้ามาแล้วค่ะ ตอนนี้ก็เลยรู้สึกอารมณ์เหมือนลูกหมาเปียกฝน เศร้าๆ เหงาๆ ชีวิตสีเทาไม่สดใสเท่าไหร่ เลือกแล้วต้องยอม ก็เจ็บพอประมาณ แต่ก็ไม่เคยร้องไห้กับเรื่องสักครั้ง มีคนเคยบอกว่า "ที่ไม่ร้องไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ มันเจ็บเท่าเดิม แต่เราแค่เข้มแข็งขึ้น" ขอมาระบายความรู้สึกเท่านี้ล่ะค่ะ ใครมีประสบการญ์คล้ายกันก็แชร์ได้นะคะ อยากรู้ความรู้สึกหลายๆคนจริงๆ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้