"มีเงินเก็บเท่าไหร่พอ?" ของคนรวย-คนชั้นกลาง-คนจน

สังเกตมาหลายกระทู้เกี่ยวกับคำถามประมาณว่า เงินเดือนเท่านั้นพอมั้ย?
เช่นสมมติว่าเงินเดือนจำนวน 30,000 บาทเนี่ย พอไหม? น้อยไปไหม?

ดราม่ามักจะเกิดเมื่อ...

- มีเสี่ยซ้อรวยๆ ทั้งหลายในพันทิปมาตอบว่าไม่พอ เค้าต้องมีร้อยล้านพันล้านถึงจะพอ
- ในขณะที่หลายกระทู้บางคนไม่มีแม้จะกิน เป็นหนี้บัตรเครดิต มีปัญหาทางบ้าน แต่เสี่ยจะเงียบ ไม่มาตอบวิธีแก้ไข (เพราะอ้างว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับกรู)
- แต่พอบางกระทู้ คนตั้งแอบมีความภูมิใจลึกๆ บ้างล่ะ ว่าเราก็สูงกว่าเพื่อนๆ นะ อยากจะมาถามสร้างความมั่นใจเพิ่ม
- เสี่ยๆ ที่บอกไม่เกี่ยวข้องอะไรกับใครเมื่อตะกี้ ก็จะรีบมาตอบสกัดดาวรุ่ง
- ไม่รู้ว่าอยากจะอวดว่ารวยกว่าคนอื่นเค้า หรืออยากจะแกล้งคนที่ต่ำกว่าเพื่อความสบายใจ?
- พอสบโอกาสโพสบอกว่าชั้นมีสิบล้านร้อยล้าน ก็จะมาเนียนตอบทันทีตั้งกะรีพลายแรกๆ (ใครไม่ได้ทำก็ไม่ต้องร้อนตัวนะ)
- เพราะถ้าอยากจะอ้างว่านี่เรื่องจริง ก็สังคมชั้นเป็นแบบนั้นนี่ ก็ควรเกริ่นแต่แรกด้วยว่าชั้นเป็น 5% หรือ 1% ของคนในประเทศนี้ไปเลย จะได้เคลียร์ๆ
- เพราะยังไงก็เป็นข้อมูลที่เอามาอ้างอิงกับ 95% ที่เหลือไม่ได้ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
- "ไม่มีขนมปังกินเหรอ งั้นก็กินเค้กสิ"
- ดูยังไงๆ บริบทของหลายๆ กระทู้ที่ตั้งก็เป็นแค่ 95% ของสังคมไทยอยู่แล้ว
- เลยไม่เข้าใจว่าจะมาพูดบอกว่า "เนี่ย ชั้นยังจนอยู่ ต่ำกว่าคนรวยระดับ Top 100 ของประเทศนี้ตั้งเยอะ" กับ 95% ที่เหลือ เพื่ออะไร?
- หรืออยากจะได้ยินคนอื่นตอบว่า นั่นสิครับ "ในโลกของ 5% นั้น คุณแค่ก็พวกชนชั้นล่างๆ เป็นคนกระจอกจังเลยนะครับเนี่ย" จะได้มีกำลังใจหาเงินเพิ่มอีก
- ทีนี้พอคนรวยโผล่ คนจนก็หมั่นไส้ จบลงที่การทะเลาะกัน เพราะแต่ละฝ่ายก็อ้างสิทธิในการโพสในที่สาธารณะ
- ถ้าแค่อยากรู้ค่าครองชีพของสังคม ตำแหน่งที่เรายืนอยู่ บางทีข้อมูลเก่าๆ (เช่น http://pantip.com/topic/32911853) ก็ช่วยให้คลายกังวลได้

.

.

ครับ แกล้งเขียนแรงๆ ยาวๆ ไปข้างบนให้เกิน 8 บรรทัด ไปงั้นแหล่ะ
เผื่อฟลุกมีดราม่าสำหรับคนที่อ่านไม่ถึงบรรทัดนี้

ทีนี้ตัดอารมณ์และความรู้สึกออกไป สิ่งที่อยากเขียนจริงๆ อยู่ต่อจากนี้ครับ
สำหรับคนที่สงสัย กังวล อยากจะทราบว่า "มีเงินเก็บเท่าไหร่พอ?"
อยากให้ลองเปรียบเทียบกับโลกวิทยาศาสตร์/คณิตศาสตร์ที่ว่า "มีความรู้วิทยาศาสตร์/คณิตศาสตร์แค่ไหนถึงจะพอ"

- ทีนี้เราน่าจะมองเห็นภาพมากขึ้นว่า ความรู้บางอย่างก็จำเป็น ต้องใช้ สำคัญ และบางอย่างก็เกินตัวไปจริงๆ
- ถ้าชีวิตเราพอใจกับการบวกลบคูณหารเลข ใช้ในชีวิตประจำวันได้แล้วไม่มีปัญหา
- แต่ถ้าอยากเก๋า เบื่อการบวกเลขแล้ว อยากเรียนรู้สิ่งแปลกๆ ใหม่ๆ เพิ่มขึ้น ก็เริ่มจะเรียนรู้การยกกำลัง แคลคูลัส ฟิสิกส์ ควอนตัม หลุมดำ มิติที่ 11 ฯลฯ ไปเรื่อยๆ
- จะเห็นว่ามีจุดที่เราไม่เข้าใจ มึนงง คิดตามไม่ทัน ไม่เข้าใจว้อยยย
- และเริ่มอิจฉานักวิทยาศาสตร์/คณิตศาสตร์คนอื่นๆ ที่ดันเข้าใจศัพท์ยากๆ?
- ลองย้อนกลับมาถามตัวเองว่า เราอยากจะปิดห้อง อดข้าวอดน้ำ ตัดขาดเพื่อน ครอบครัวและสังคมรอบนอก นั่งทรมานคิดวิเคราะห์เพื่อหาคำตอบแบบเค้าไหม?
- หรือจะพอใจว่าแค่นี้ก็โอเคแล้วนะ เข้าใจเยอะพอแล้วนะ ลองไปหาอย่างอื่นทำดูบ้าง
- เงินก็น่าจะคล้ายๆ กัน
- ถ้ายังคูณเลขไม่เป็น หรือยิ่งถ้าบวกไม่เป็นยิ่งแล้วใหญ่ ก็ต้องเหนื่อยทำความเข้าใจกับมันให้ได้ อย่าบ่น อย่าท้อ
- หากแก้ไม่ออกจริงๆ ออกมาสูดอากาศ หาวิธีคิดใหม่ๆ ดูบ้าง
- วันนึงผ่านความยากลำบากแล้ว เราจะคูณเลขเก่งเองแหล่ะ
- หรือถ้าวันนึงเราแก้สมการฟูเรียร์-ลาปาสไม่ได้ แล้วอยากรู้ไอเดียวิธีการแก้ เลยมาถามคนในเน็ต
- คำตอบแบบไหนที่คิดว่ามีประโยชน์กับตัวเองที่สุดครับ?