สวัสดีครับ พอดีฝนตกครับที่บ้าน กลิ่นอายของฝันมันเลยทำให้เกิด Flashback ไปถึงวันเวลาเก่าๆของเราสมัยมัธยมปลาย (ปัจจุบันเรียนและทำงานแล้ว) เราต้องขอบอกก่อนว่า มอปลายเราอยู่โรงเรียนที่มีห้างรายล้อมและติดกับ MRT สถานนีนึงครับ (ถ้าภาษาส่วนไหน วิบัติ ขอร้องอย่าดราม่านะครับ เราตั้งใจเอง เพราะมันได้น้ำเสียงที่ใช้พูดจริงๆ)
ขอเล่าย้อนไปตอนมอต้นสั้นๆนะครับ เรามาจากอีกโรงเรียนนึง ค่อนข้างเถื่อนและชนบทหน่อยๆ 555 ถ้าให้เห็นภาพก็คือ นร. ญ เอาอุทัยทิพย์มาแต้มปากทาแก้ม รองเท้าผ้าใบพละดำๆขาดๆ ใส่กางเกงวอร์มให้ลากพื้นปลายขาดๆรุ่ยๆ เด็กตีกัน อาจารย์ห้ามไม่ได้ ต้องเรียกจำรวจอย่างเดียว ประมาณนั้นครับ แต่เราก็รักโรงเรียนนะ เราอยู่ห้องคิงนะ บรรยากาศเพื่อนในห้องก็ดี อาจารย์ชอบส่งเราไปแข่งขันกับรร.ใน สพฐ.เขต 2 ไม่ขอบอกว่าวิชาอะไรนะครับ เพราะกลัวมีเพื่อนมาอ่านแล้วรู้จริงๆ เราตั้งใจเรียน ขึ้นรับเกียรติบัตรบ่อยมาก ด้วยความหวังว่า จะได้ย้ายรร.ไปอยู่ในที่ๆดีกว่า เด็กดีตั้งใจเรียนมีคุณภาพกว่า จนจบมอสามครับ เราก็ไปสมัครสอบสองที่ ก็คือ โรงเรียนมอปลายติด MRT ตรงนั้น กับอีกรร.ขึ้นต้นด้วยสตรีลงท้ายด้วยเลข 2 ครับ (เดาไม่น่ายากปะ 5555 อ่านกระทู้เราเสร็จ อาจจะหิวข้าว เพราะต้องใช้สมองเดาเยอะหน่อยนะ) ตอนประกาศผลก็ติดทั้งสองที่เลย แต่ก็ขอเลือกโรงเรียนที่ติด MRT ตรงนั้น เหตุผลเพราะว่าเดินทางไปสะดวกกว่า แต่ที่สำคัญกว่าคือ เรามี first impression ตอนวันไปสมัครสอบครับ บรรยากาศน่าอยู่ เด็กหน้าตาดูดีมีกะตังมาเรียน แล้วที่สำคัญสุดๆๆๆเลยคือ ผู้ชายหล่อมาก 5555555555 ผู้หญิงเราก็มองครับ มองอย่างเดียวแต่ไม่บริโภค
เราก็เลือกสายศิลป์ภาษานี่แหละ แล้วในห้องเป็นนักเรียนภาษาตะวันตกแบ่งกันครึ่งๆ นร.ทุกคนไม่ว่าจะเด็กเก่าหรือใหม่ต้องมาเรียนปรับพื้นฐานหมดครับ ตอนนั้นเพื่อนๆยังไม่รู้หรอกว่าเราเป็น เราก็แอ๊บอะเนอะ มีสาวๆมาขอเบอร์ขอเฟส แต่หน้าเราก็ไม่ได้ฮอตขนาดนั้นนะ แต่ปิดเทอมอยู่อะ การได้ไว้ผมยาวกว่ารองทรง หน้าม้ายาวสักหน่อย เป็นความรู้สึกที่ exotic และคิดว่า "เออ แค่นี้กุก็หล่อแล้วปะว้ะ อยากไว้ยาวๆอีกนานๆ" แต่พอเปิดเทอมไป ก็ต้องเริมตัดเกรียนแล้วอะ 5555 กระทั่งต้องทำบัตรนร. เขาก็ไล่ไปตัดทรง นร. ให้ตัดรองทรงก็ไม่ได้นะ คือ...หน้ามันเลวและหัวหลิมมาก เราจำไม่ได้ว่ากี่วันหลังจากเปิดเทอม วันนั้นครึ้มฟ้าครึ้มฝน แล้วห้องเรียนเราก็ชั้น 6 ชั้น 7 ยิ่งสูงบรรยากาศยิ่งดีมากอะ ต้องเข้าแถวหน้าห้อง เวลาเข้าแถวมองออกไปก็เห็นตึกในเมือง (ก็ไม่เมืองขนาดนั้น แต่เมืองกว่าที่ที่เราเคยอยู่ตอนมอต้น) ก็ชื้นใจเพราะไม่ต้องไปตากแดดหน้าเสาธง อยู่ๆพอเพลงมาร์ชขึ้น เด็กก็เริ่มออกมาเรียงแถวหน้าห้อง เพื่อนคนนึงก็เข้ามาวางกระเป๋าในห้อง วันนั้นมันผมยาว เเบบเหมือนไว้ตอนปิดเทอมและยังไม่ได้ตัด มันดำอยู่นะ แต่ก็หล่ออะ 5555 เอาเป็นว่าหล่อไม่หล่อไม่รู้แต่เราคนนั้นก็คือ Crush คนแรกและคนเดียวของเราตลอดทั้งช่วงเวลาสามปีมอลปายนะ 555555 เราไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อนตอนปรับพื้นฐาน ตอนนั้นมันวางกระเป๋าและก็มาทักเรา "นายๆชื่ออะไร เราชื่อ XXX เราชอบเพื่อนนาย" ตอนนั้นไม่ได้อะไรนะ แต่แบบอิห่า ทักกรุเพื่อ ชอบเพื่อนก็ไปบอกเพื่อนเราปะว้ะ จำได้ว่าเวลามันพูด หน้ามันแป๊ะยิ้ม ตาตี่ๆ แต่จมูกโด่งนะ อิอิ ตอนนั้นเราก็เริ่มปิ๊งๆนะ เราเป็นเด็กหลังห้อง เพราะเป็นเด็กใหม่ ไม่ชอบนั่งหน้าห้อง ไม่รู้จักใคร การนั่งหลังห้องมีข้อดีคือ แอบหลับง่ายสบายๆ แอบเล่นอะไรใต้โต๊ะได้ แต่เหตุผลที่อยากทำให้เรานั่งหลังห้องตลอดไปคือ เราได้แอบมองคนที่เราชอบทั้งวัน 555555555555555 มันเป็นความรู้สึกดีๆที่แบบ แกร๊ ไม่มี Crush ในห้องเดียวกัน แกไม่มีทางรู้สึกหรอกว่ามันฟินแค่ไหน ตลอดทั้งช่วงเวลามอสี่ เราก็คุยกับมันบ้างนะ แต่มันเป็นสมาชิกในห้องที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ชอบเล่นกีฬาลูกบอลที่โยนเข้าห่วง ตากแดดจนตัวดำ เพื่อนผู้ชายมันเยอะ ใครก็ว่ามันหน้าม่อ และที่สำคัญมันเกลียดเกย์และกระเทยมาก เราจำได้เลือนลางว่าตอนมอสี่เรากับมันแทบไม่ได้คุยกัน มันจะเข้าหาเราก็ต่อเมื่อมันต้องการจะจีบเพื่อนเรา 5555555 อิห่า ขอด่าอีกรอบ
ปิดเทอมมอสี่ เราเริ่มดูแลตัวเอง มีไปทิ้งประวัติกับโมเดิลลิ่งบ้าง แต่ไม่เคยมีที่ไหนติดต่อกลับมาเลย 5555555555555 เอาเถิดดดดด เราไว้ผมยาวได้ตอนเปิดเทอม เพราะเราเลิกเรียนรด.กะทันหัน เราจำวันนั้นได้ (ตอนมอสี่นะ เรียนรอดอไปได้ 2เดือนกว่า) เพื่อนข้างๆเราคุยกัน ตอนนั้นจะเลิกแล้ว แบบอีกนิดนึง แล้วเพื่อนข้างๆก็แมร่งพูดเป็นต่อยหอย ทหารเขาก็ไม่ปล่อย คือแบบ มรืงงเงียบสักแปรบเถอะ อยากกลับบ้านแล้ว บ้านไกลและหิวมาก แล้วทหารมันก็เดินมาหาเรา มาว่าเราว่าคุยไม่หยุดและเตะตูดเรา เราจำได้แม่น เราเคืองมาก เคืองทุกคนทั้งอิเพื่อนสองคนนั้น และทหาร กลับบ้านไปวันนั้นโยนชุดรด.ทิ้ง บอกแม่ว่าไม่เรียนแล้วนะ แม่ถามว่าทำไม เราเลยบอกไป ก็ทหารมันเตะตูด ไม่ชอบ.....กลับมาเปิดเทอมมอห้า สำหรับเรามอห้าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดมากๆแล้วอะ เราเริ่มมองมันมากขึ้น 5555 มันก็เริ่มคุยกันมากขึ้น แต่จำไม่ได้จริงๆว่าเริ่มคุยกันอะไรยังไงตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ตอนนั้นมีเอ็มเอสเอ็น บีบียังไม่มา จำได้ว่าดูมันออนทุกวัน ตั้งสเตตัสแอบรักเป็นภาษาอังกฤษบ่อยๆ ใครถามว่าแอบชอบใครก็จะบอกว่า ตั้งไปเรื่อย เอิ่กๆ คือเราก็จะอยู่กับกลุ่มเพื่อนผู้ ญ มันก็จะอยู่กับเพื่อนผช. มันชอบ ผญ. ตอนมอห้าเทอมหนึ่ง ทุกครั้งที่มันคุยกับเรา มันก็จะชอบพูดถึง Crush ของมันที่ไปแลกเปลี่ยน ตปท. แล้วมันก็จะบอกว่า ต่อให้เขาไป ตปท. มันก็ยังชอบเขาอยู่ คือ พูดบ่อยมาก พูดแบบนี้ พูดตัลหลอด จนขี้เกียจฟัง มันชอบมาเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับเรา เราก็จะยิ้มๆแล้วไล่ ในใจคือ อย่าเล่น...คิดมาก ไอที่แอบชอบก็เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ชอบมาแซวมาแตะเนื้อต้องตัวคือ เราคิดไปไกลมาก มีช่วงนึงเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น คุยทางเอ็ม มันชอบถามการบ้านว่า ไอนู่นทำไง ไอนี่ทำไง เราก็เต็มใจตอบดิ่ ก็ชอบเขาขนาดนั้น 5555555 วันไหนมันไปไปโรงเรียน บางทีมันก็บอกก่อน ถ้าเราหยุดได้เราก็จะหยุด เพราะไม่มีกำลังใจจะไป 555 ช่วงเวลาที่ฟินๆ ก็อาจจะเป็นตอนเพื่อนสนิทมันไม่มารร. และเพื่อนสนิทเราก็ไม่มา 555555555555 คือ ก็จะหาทางไปนั่งข้างกันจนได้ ส่วนใหญ่จะเป็นมันที่มานั่งข้างเรา แล้วเราชอบนั่งโต๊ะหลังห้องตลอดอะ ทำอะไรไม่มีใครเห็นจริงๆ บางทีมันก็ชอบเอามือมันมาวางบนขาเรา บางทีก็แอบจับมือกันใต้โต๊ะ อาจารย์พูดอะไร สมองเราไม่ประมวลผลหรอก มีแต่คำว่ามีความสุขลอยอยู่บนหัว (นี่พิมพ์ไป ยิ้มไป วัยทำงานแล้วก็ยังเพ้อเป็น) แต่เราจะเป็นคนไม่รุกอะ หมายถึง ต่อให้เราชอบแค่ไหน เราก็จะไม่พูด เราจะรอให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายชอบเราจริงๆ เราค่อยบอกกลับไป มันโทรมาบ่อยมากตอนเย็นๆ เราดีใจนะที่มันโทรมา ทุกครั้งที่เห็นชื่อว่ามันเป็นคนโทรมา มันมีกำลังใจที่จะทำอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย แต่บทสนทนาก็จะซ้ำเดิมทุกวัน มันชอบเข้าเรื่องคุยเกี่ยวกับผญ ของมันตลอด ชอบพูดถึงว่า มันชอบสาวออฟฟิศ แต่งตัวฟิ๊ตๆ นมโตๆ มันก็ตลกดี เรากับมันสนิทแบบพูดกู จนวันนึง เราจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรนะ มันโทรมา เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงจริงจัง มันพูดว่า "กูชอบว่ะ" (แล้วต่างฝ่ายก็เงียบกันไปพักใหญ่) สักพักมันก็หัวเราะ บอกว่า ควายยยย กูล้อเล่น...คือ โกรธนะ เกือบบอกรักกลับไปแล้ว แต่พอเล้อเล่นมาแบบนี้ เคืองอยู่ พอมีครั้งแรกก็มีครั้งที่สองและที่สามตามมา มันก็จะพูดบ้างว่า คิดถึง...ตามด้วย กูล้อเล่นตลอด จนเราชินอะ ขอแค่ได้คุยกับมันก็รู้สึกดีมากแล้วอะ ไม่ได้หวังอะไรมากกว่านั้นในตอนนั้น เป็นอย่างนั้นแทบทุกวัน คุยกันบ่อยจนเกินลิมิต อยู่โรงเรียนถ้าวันไหนไม่ได้นั่งข้างกัน ก็นั่งมองหน้ากัน บางทีก็ทำหน้ากวนตีนใส่ใจ เวลาถ้าเรามองไป แล้วมันมองมา มันก็ทำปากมุบมิบ "มองทำคว-ไร" เราก็แอบคิดเล่นในใจบ่อยๆไงว่า เออ ก็กุชอบคว- กูเลยมอง 55555555555555 ไม่ๆ ตอนนั้นใสๆ จิตใจไม่ dirty แบบทุกวันนี้ มีวันนึงมันก็โทรมาแซวมาล้อเล่นเหมือนเคย ว่า ชอบว่าคิดถึงและปิดท้ายด้วยล้อเล่นตลอด จนเราแบบละเหี่ยใจ เลยถามว่า ตอบเราจริงๆได้ปะ ว่าสรุปแล้วคิดยังไง...น้ำเสียงมันก็จริงจังขึ้นมาทันทีว่า กูเกลียดเกย์และกระเทย แต่กับกูรู้สึกดี แต่ไม่ใช่หญิง กุชอบไม่ได้.....ตอนนั้นเราเข้าใจดีเลย ถ่องแท้และเจ็บจึ๊ก เพราะกายภาพเราเป็นชายใช่ปะ เลยชอบไม่ได้ เศร้าไปหลายวันนะ แต่ก็ไม่ได้โกรธกัน ไปโรงเรียนก็คุยกันเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเข้าแถว ยันกลับบ้านก็มองมันตลอด ฝังใจจนบางทีเก็บไปฝันอะ แต่เป็นฝันที่แบบมันเศร้า จนไม่อยากคิดต่อ แต่แบบทุกครั้งที่เศร้าอะเนอะ อิคนดราม่าก็จะตอกย้ำด้วยเองด้วยเพลงเศร้าอะ เราชอบเพลงแนวกรู๊ฟไรเดอร์งี้ Tattoo Color งี้ Playground งี้ ตอนนั้นก็บ้าฟังเพลงของ Friday มากแบบ เพลงใกล้ไป ไม่ก็เพลงปฏิเสธอย่างไรของลิปตา คือมันใช่มาก (พูดถึงความรักอะเนอะ ไงก็ต้องมีเพลงเข้าไปเกี่ยวข้อง มันแบบเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้คนสองคนที่รู้สึกดีๆต่อกันมากขึ้นจริงๆนะ) กลับไปบ้านตอนเย็นคุยเอ็มกัน มันก็ชอบส่งเพลงฝรั่งมา ตอนนั้นมันชอบ Greenday แบบชอบเองแล้วมายัดเยียดให้เราอยากชอบฟังแบบมันด้วย แต่เราไม่ชอบเพลงฝรั่ง เพลงแรกที่มันส่งมาคือ เพลง Wake me up when September ends ....ตอนนั้นเราแปะเพลงนี้บนไฮไฟว์เราด้วย 555555555 ไม่ได้ฟังเพราะชอบเพลง แต่ฟังเพราะชอบคนส่ง ฟังไปฟังมาจนกระทั่งเริ่มหันมาฟังเพลงฝรั่งมากขึ้น เราจำได้ว่า เพลงที่เราส่งกลับไปคือ เพลง แอบส่งตาซึ้งๆ (
https://www.youtube.com/watch?v=Q8Bq7YqEX24) ลิ้งนี้เลย แทบจะท่องลิ้งได้ 555555555555 ฟังตั้งแต่มอสี่อะนะ จนทุกวันนี้ยังฟัง เอ็มวีเป็นอะนิเมะ น่ารักดี วิวสามหมื่นบนวิดีโอ คือของเราสักหมื่นวิว 55555555 แต่ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ มันเป็น nostalgia ที่บอกไม่ถูก มันเหมือนจะมีความสุข แต่มันก็เศร้ามากๆ เป็นเพลงเดียวที่ทำให้เราร้องไห้ได้....
มอปลายคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเรา....จริงไหม?
สวัสดีครับ พอดีฝนตกครับที่บ้าน กลิ่นอายของฝันมันเลยทำให้เกิด Flashback ไปถึงวันเวลาเก่าๆของเราสมัยมัธยมปลาย (ปัจจุบันเรียนและทำงานแล้ว) เราต้องขอบอกก่อนว่า มอปลายเราอยู่โรงเรียนที่มีห้างรายล้อมและติดกับ MRT สถานนีนึงครับ (ถ้าภาษาส่วนไหน วิบัติ ขอร้องอย่าดราม่านะครับ เราตั้งใจเอง เพราะมันได้น้ำเสียงที่ใช้พูดจริงๆ)
ขอเล่าย้อนไปตอนมอต้นสั้นๆนะครับ เรามาจากอีกโรงเรียนนึง ค่อนข้างเถื่อนและชนบทหน่อยๆ 555 ถ้าให้เห็นภาพก็คือ นร. ญ เอาอุทัยทิพย์มาแต้มปากทาแก้ม รองเท้าผ้าใบพละดำๆขาดๆ ใส่กางเกงวอร์มให้ลากพื้นปลายขาดๆรุ่ยๆ เด็กตีกัน อาจารย์ห้ามไม่ได้ ต้องเรียกจำรวจอย่างเดียว ประมาณนั้นครับ แต่เราก็รักโรงเรียนนะ เราอยู่ห้องคิงนะ บรรยากาศเพื่อนในห้องก็ดี อาจารย์ชอบส่งเราไปแข่งขันกับรร.ใน สพฐ.เขต 2 ไม่ขอบอกว่าวิชาอะไรนะครับ เพราะกลัวมีเพื่อนมาอ่านแล้วรู้จริงๆ เราตั้งใจเรียน ขึ้นรับเกียรติบัตรบ่อยมาก ด้วยความหวังว่า จะได้ย้ายรร.ไปอยู่ในที่ๆดีกว่า เด็กดีตั้งใจเรียนมีคุณภาพกว่า จนจบมอสามครับ เราก็ไปสมัครสอบสองที่ ก็คือ โรงเรียนมอปลายติด MRT ตรงนั้น กับอีกรร.ขึ้นต้นด้วยสตรีลงท้ายด้วยเลข 2 ครับ (เดาไม่น่ายากปะ 5555 อ่านกระทู้เราเสร็จ อาจจะหิวข้าว เพราะต้องใช้สมองเดาเยอะหน่อยนะ) ตอนประกาศผลก็ติดทั้งสองที่เลย แต่ก็ขอเลือกโรงเรียนที่ติด MRT ตรงนั้น เหตุผลเพราะว่าเดินทางไปสะดวกกว่า แต่ที่สำคัญกว่าคือ เรามี first impression ตอนวันไปสมัครสอบครับ บรรยากาศน่าอยู่ เด็กหน้าตาดูดีมีกะตังมาเรียน แล้วที่สำคัญสุดๆๆๆเลยคือ ผู้ชายหล่อมาก 5555555555 ผู้หญิงเราก็มองครับ มองอย่างเดียวแต่ไม่บริโภค
เราก็เลือกสายศิลป์ภาษานี่แหละ แล้วในห้องเป็นนักเรียนภาษาตะวันตกแบ่งกันครึ่งๆ นร.ทุกคนไม่ว่าจะเด็กเก่าหรือใหม่ต้องมาเรียนปรับพื้นฐานหมดครับ ตอนนั้นเพื่อนๆยังไม่รู้หรอกว่าเราเป็น เราก็แอ๊บอะเนอะ มีสาวๆมาขอเบอร์ขอเฟส แต่หน้าเราก็ไม่ได้ฮอตขนาดนั้นนะ แต่ปิดเทอมอยู่อะ การได้ไว้ผมยาวกว่ารองทรง หน้าม้ายาวสักหน่อย เป็นความรู้สึกที่ exotic และคิดว่า "เออ แค่นี้กุก็หล่อแล้วปะว้ะ อยากไว้ยาวๆอีกนานๆ" แต่พอเปิดเทอมไป ก็ต้องเริมตัดเกรียนแล้วอะ 5555 กระทั่งต้องทำบัตรนร. เขาก็ไล่ไปตัดทรง นร. ให้ตัดรองทรงก็ไม่ได้นะ คือ...หน้ามันเลวและหัวหลิมมาก เราจำไม่ได้ว่ากี่วันหลังจากเปิดเทอม วันนั้นครึ้มฟ้าครึ้มฝน แล้วห้องเรียนเราก็ชั้น 6 ชั้น 7 ยิ่งสูงบรรยากาศยิ่งดีมากอะ ต้องเข้าแถวหน้าห้อง เวลาเข้าแถวมองออกไปก็เห็นตึกในเมือง (ก็ไม่เมืองขนาดนั้น แต่เมืองกว่าที่ที่เราเคยอยู่ตอนมอต้น) ก็ชื้นใจเพราะไม่ต้องไปตากแดดหน้าเสาธง อยู่ๆพอเพลงมาร์ชขึ้น เด็กก็เริ่มออกมาเรียงแถวหน้าห้อง เพื่อนคนนึงก็เข้ามาวางกระเป๋าในห้อง วันนั้นมันผมยาว เเบบเหมือนไว้ตอนปิดเทอมและยังไม่ได้ตัด มันดำอยู่นะ แต่ก็หล่ออะ 5555 เอาเป็นว่าหล่อไม่หล่อไม่รู้แต่เราคนนั้นก็คือ Crush คนแรกและคนเดียวของเราตลอดทั้งช่วงเวลาสามปีมอลปายนะ 555555 เราไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อนตอนปรับพื้นฐาน ตอนนั้นมันวางกระเป๋าและก็มาทักเรา "นายๆชื่ออะไร เราชื่อ XXX เราชอบเพื่อนนาย" ตอนนั้นไม่ได้อะไรนะ แต่แบบอิห่า ทักกรุเพื่อ ชอบเพื่อนก็ไปบอกเพื่อนเราปะว้ะ จำได้ว่าเวลามันพูด หน้ามันแป๊ะยิ้ม ตาตี่ๆ แต่จมูกโด่งนะ อิอิ ตอนนั้นเราก็เริ่มปิ๊งๆนะ เราเป็นเด็กหลังห้อง เพราะเป็นเด็กใหม่ ไม่ชอบนั่งหน้าห้อง ไม่รู้จักใคร การนั่งหลังห้องมีข้อดีคือ แอบหลับง่ายสบายๆ แอบเล่นอะไรใต้โต๊ะได้ แต่เหตุผลที่อยากทำให้เรานั่งหลังห้องตลอดไปคือ เราได้แอบมองคนที่เราชอบทั้งวัน 555555555555555 มันเป็นความรู้สึกดีๆที่แบบ แกร๊ ไม่มี Crush ในห้องเดียวกัน แกไม่มีทางรู้สึกหรอกว่ามันฟินแค่ไหน ตลอดทั้งช่วงเวลามอสี่ เราก็คุยกับมันบ้างนะ แต่มันเป็นสมาชิกในห้องที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ชอบเล่นกีฬาลูกบอลที่โยนเข้าห่วง ตากแดดจนตัวดำ เพื่อนผู้ชายมันเยอะ ใครก็ว่ามันหน้าม่อ และที่สำคัญมันเกลียดเกย์และกระเทยมาก เราจำได้เลือนลางว่าตอนมอสี่เรากับมันแทบไม่ได้คุยกัน มันจะเข้าหาเราก็ต่อเมื่อมันต้องการจะจีบเพื่อนเรา 5555555 อิห่า ขอด่าอีกรอบ
ปิดเทอมมอสี่ เราเริ่มดูแลตัวเอง มีไปทิ้งประวัติกับโมเดิลลิ่งบ้าง แต่ไม่เคยมีที่ไหนติดต่อกลับมาเลย 5555555555555 เอาเถิดดดดด เราไว้ผมยาวได้ตอนเปิดเทอม เพราะเราเลิกเรียนรด.กะทันหัน เราจำวันนั้นได้ (ตอนมอสี่นะ เรียนรอดอไปได้ 2เดือนกว่า) เพื่อนข้างๆเราคุยกัน ตอนนั้นจะเลิกแล้ว แบบอีกนิดนึง แล้วเพื่อนข้างๆก็แมร่งพูดเป็นต่อยหอย ทหารเขาก็ไม่ปล่อย คือแบบ มรืงงเงียบสักแปรบเถอะ อยากกลับบ้านแล้ว บ้านไกลและหิวมาก แล้วทหารมันก็เดินมาหาเรา มาว่าเราว่าคุยไม่หยุดและเตะตูดเรา เราจำได้แม่น เราเคืองมาก เคืองทุกคนทั้งอิเพื่อนสองคนนั้น และทหาร กลับบ้านไปวันนั้นโยนชุดรด.ทิ้ง บอกแม่ว่าไม่เรียนแล้วนะ แม่ถามว่าทำไม เราเลยบอกไป ก็ทหารมันเตะตูด ไม่ชอบ.....กลับมาเปิดเทอมมอห้า สำหรับเรามอห้าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดมากๆแล้วอะ เราเริ่มมองมันมากขึ้น 5555 มันก็เริ่มคุยกันมากขึ้น แต่จำไม่ได้จริงๆว่าเริ่มคุยกันอะไรยังไงตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ตอนนั้นมีเอ็มเอสเอ็น บีบียังไม่มา จำได้ว่าดูมันออนทุกวัน ตั้งสเตตัสแอบรักเป็นภาษาอังกฤษบ่อยๆ ใครถามว่าแอบชอบใครก็จะบอกว่า ตั้งไปเรื่อย เอิ่กๆ คือเราก็จะอยู่กับกลุ่มเพื่อนผู้ ญ มันก็จะอยู่กับเพื่อนผช. มันชอบ ผญ. ตอนมอห้าเทอมหนึ่ง ทุกครั้งที่มันคุยกับเรา มันก็จะชอบพูดถึง Crush ของมันที่ไปแลกเปลี่ยน ตปท. แล้วมันก็จะบอกว่า ต่อให้เขาไป ตปท. มันก็ยังชอบเขาอยู่ คือ พูดบ่อยมาก พูดแบบนี้ พูดตัลหลอด จนขี้เกียจฟัง มันชอบมาเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับเรา เราก็จะยิ้มๆแล้วไล่ ในใจคือ อย่าเล่น...คิดมาก ไอที่แอบชอบก็เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ชอบมาแซวมาแตะเนื้อต้องตัวคือ เราคิดไปไกลมาก มีช่วงนึงเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น คุยทางเอ็ม มันชอบถามการบ้านว่า ไอนู่นทำไง ไอนี่ทำไง เราก็เต็มใจตอบดิ่ ก็ชอบเขาขนาดนั้น 5555555 วันไหนมันไปไปโรงเรียน บางทีมันก็บอกก่อน ถ้าเราหยุดได้เราก็จะหยุด เพราะไม่มีกำลังใจจะไป 555 ช่วงเวลาที่ฟินๆ ก็อาจจะเป็นตอนเพื่อนสนิทมันไม่มารร. และเพื่อนสนิทเราก็ไม่มา 555555555555 คือ ก็จะหาทางไปนั่งข้างกันจนได้ ส่วนใหญ่จะเป็นมันที่มานั่งข้างเรา แล้วเราชอบนั่งโต๊ะหลังห้องตลอดอะ ทำอะไรไม่มีใครเห็นจริงๆ บางทีมันก็ชอบเอามือมันมาวางบนขาเรา บางทีก็แอบจับมือกันใต้โต๊ะ อาจารย์พูดอะไร สมองเราไม่ประมวลผลหรอก มีแต่คำว่ามีความสุขลอยอยู่บนหัว (นี่พิมพ์ไป ยิ้มไป วัยทำงานแล้วก็ยังเพ้อเป็น) แต่เราจะเป็นคนไม่รุกอะ หมายถึง ต่อให้เราชอบแค่ไหน เราก็จะไม่พูด เราจะรอให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายชอบเราจริงๆ เราค่อยบอกกลับไป มันโทรมาบ่อยมากตอนเย็นๆ เราดีใจนะที่มันโทรมา ทุกครั้งที่เห็นชื่อว่ามันเป็นคนโทรมา มันมีกำลังใจที่จะทำอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย แต่บทสนทนาก็จะซ้ำเดิมทุกวัน มันชอบเข้าเรื่องคุยเกี่ยวกับผญ ของมันตลอด ชอบพูดถึงว่า มันชอบสาวออฟฟิศ แต่งตัวฟิ๊ตๆ นมโตๆ มันก็ตลกดี เรากับมันสนิทแบบพูดกู จนวันนึง เราจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรนะ มันโทรมา เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงจริงจัง มันพูดว่า "กูชอบว่ะ" (แล้วต่างฝ่ายก็เงียบกันไปพักใหญ่) สักพักมันก็หัวเราะ บอกว่า ควายยยย กูล้อเล่น...คือ โกรธนะ เกือบบอกรักกลับไปแล้ว แต่พอเล้อเล่นมาแบบนี้ เคืองอยู่ พอมีครั้งแรกก็มีครั้งที่สองและที่สามตามมา มันก็จะพูดบ้างว่า คิดถึง...ตามด้วย กูล้อเล่นตลอด จนเราชินอะ ขอแค่ได้คุยกับมันก็รู้สึกดีมากแล้วอะ ไม่ได้หวังอะไรมากกว่านั้นในตอนนั้น เป็นอย่างนั้นแทบทุกวัน คุยกันบ่อยจนเกินลิมิต อยู่โรงเรียนถ้าวันไหนไม่ได้นั่งข้างกัน ก็นั่งมองหน้ากัน บางทีก็ทำหน้ากวนตีนใส่ใจ เวลาถ้าเรามองไป แล้วมันมองมา มันก็ทำปากมุบมิบ "มองทำคว-ไร" เราก็แอบคิดเล่นในใจบ่อยๆไงว่า เออ ก็กุชอบคว- กูเลยมอง 55555555555555 ไม่ๆ ตอนนั้นใสๆ จิตใจไม่ dirty แบบทุกวันนี้ มีวันนึงมันก็โทรมาแซวมาล้อเล่นเหมือนเคย ว่า ชอบว่าคิดถึงและปิดท้ายด้วยล้อเล่นตลอด จนเราแบบละเหี่ยใจ เลยถามว่า ตอบเราจริงๆได้ปะ ว่าสรุปแล้วคิดยังไง...น้ำเสียงมันก็จริงจังขึ้นมาทันทีว่า กูเกลียดเกย์และกระเทย แต่กับกูรู้สึกดี แต่ไม่ใช่หญิง กุชอบไม่ได้.....ตอนนั้นเราเข้าใจดีเลย ถ่องแท้และเจ็บจึ๊ก เพราะกายภาพเราเป็นชายใช่ปะ เลยชอบไม่ได้ เศร้าไปหลายวันนะ แต่ก็ไม่ได้โกรธกัน ไปโรงเรียนก็คุยกันเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเข้าแถว ยันกลับบ้านก็มองมันตลอด ฝังใจจนบางทีเก็บไปฝันอะ แต่เป็นฝันที่แบบมันเศร้า จนไม่อยากคิดต่อ แต่แบบทุกครั้งที่เศร้าอะเนอะ อิคนดราม่าก็จะตอกย้ำด้วยเองด้วยเพลงเศร้าอะ เราชอบเพลงแนวกรู๊ฟไรเดอร์งี้ Tattoo Color งี้ Playground งี้ ตอนนั้นก็บ้าฟังเพลงของ Friday มากแบบ เพลงใกล้ไป ไม่ก็เพลงปฏิเสธอย่างไรของลิปตา คือมันใช่มาก (พูดถึงความรักอะเนอะ ไงก็ต้องมีเพลงเข้าไปเกี่ยวข้อง มันแบบเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้คนสองคนที่รู้สึกดีๆต่อกันมากขึ้นจริงๆนะ) กลับไปบ้านตอนเย็นคุยเอ็มกัน มันก็ชอบส่งเพลงฝรั่งมา ตอนนั้นมันชอบ Greenday แบบชอบเองแล้วมายัดเยียดให้เราอยากชอบฟังแบบมันด้วย แต่เราไม่ชอบเพลงฝรั่ง เพลงแรกที่มันส่งมาคือ เพลง Wake me up when September ends ....ตอนนั้นเราแปะเพลงนี้บนไฮไฟว์เราด้วย 555555555 ไม่ได้ฟังเพราะชอบเพลง แต่ฟังเพราะชอบคนส่ง ฟังไปฟังมาจนกระทั่งเริ่มหันมาฟังเพลงฝรั่งมากขึ้น เราจำได้ว่า เพลงที่เราส่งกลับไปคือ เพลง แอบส่งตาซึ้งๆ (https://www.youtube.com/watch?v=Q8Bq7YqEX24) ลิ้งนี้เลย แทบจะท่องลิ้งได้ 555555555555 ฟังตั้งแต่มอสี่อะนะ จนทุกวันนี้ยังฟัง เอ็มวีเป็นอะนิเมะ น่ารักดี วิวสามหมื่นบนวิดีโอ คือของเราสักหมื่นวิว 55555555 แต่ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ มันเป็น nostalgia ที่บอกไม่ถูก มันเหมือนจะมีความสุข แต่มันก็เศร้ามากๆ เป็นเพลงเดียวที่ทำให้เราร้องไห้ได้....