เคยแต่นั่งอ่านกระทู้ของคนอื่น ไม่เคยคิดว่าจะมาตั้งกระทู้ซะเอง มันอาจจะเหมือนเรื่องเพ้อเจ้อนะ แต่ไม่รู้สิ --- เผื่อว่ากระทู้นี้จะไปบังเอิญให้เขาคนนั้นได้อ่าน...
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนเราอยู่ ม.6 ก็ใช้ชีวิตแบบเด็กเตรียมแอดทั่วไป ไปเรียน-กลับบ้านมีอยู่แค่นั้น นั่งรถเมล์ต้นสายลงสุดสายไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาตลอด 3 ปีตั้งแต่ม.4-ม.6 จนมาวันนึงเราก็มาขึ้นรถเมล์ตอนเช้าที่อู่ตามปกติ (ตี5ครึ่ง) เราได้เจอกับคนๆนึง ณ ตอนนั้นที่เจอมันมีความรู้สึกแบบว่าสตั้นอะ คือก็ไม่ได้หล่อมาก (แต่เราคิดว่าหล่อนะ 55555) เราหยุดมอง ละสายตาไม่ได้เลย ปกติเราขึ้นรถเมล์เวลานี้ตลอดขึ้นที่อู่เลย คนที่ขึ้นส่วนใหญ่เวลานี้ก็จะมีหน้าเดิมๆคนเดิมๆ คือเราชอบสังเกตุอะ เราเลยพอจำหน้าได้ในบางคนนะ คือเราก็มองแหละว่าเค้าจะขึ้นรถสายไหน เพราะที่อู่นี้จะมีรถเมล์อยู่ 3 สาย จนพอเราขึ้นรถเมล์ปรากฎว่าเค้าขึ้นสายเดียวกันกับเรา และตอนลงคือลงสุดสายเหมือนกัน ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรนะ คิดแค่ว่าก็แค่เพื่อนร่วมทาง แต่ในใจก็แอบหวังอยากเจออีกนะ มันมีความรู้สึกอะไรในใจก็ไม่รู้ วันนั้นไปเรียนนี่แบบยิ้มทั้งวัน ในหัวมีแต่หน้าเค้าคนนั้น 55555
จนผ่านมาได้อาทิตย์กว่าๆเราก็ได้เจอกับเค้าคนนั้นอีก ที่เดิมเลยค่ะ อู่รถเมล์ แต่คราวนี้เค้าใส่เสื้อช็อป ตอนนั้นเราไม่รู้หรอกว่าเป็นช็อปของม.อะไร แต่ในใจนี่คิดไปละ อยากจะเข้าม.เดียวกันกับที่พี่เค้าเรียนจัง 555555 เพ้อเจ้อมากตอนนั้น
แต่หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกกเลย เวลาผ่านไปจนเราติดโควต้าของมหาลัยแห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยจนลืมเรื่องของพี่คนนั้นไปแล้วแหละ แล้วมีอยู่วันนึงเรากับเพื่อนไปเดินห้าง แล้วจะไปซื้อสมุดอาร์ตที่B2S ก็เดินเลือกซื้อของปกติแหละ แล้วทีนี้มีผู้ชาย2คนเดินผ่านตรงที่เรายืนดูของอยู่ (ม.เดียวกันเพราะคนนึงในนั้นใส่เนกไทม.เรา) คนนึงในนั้นเรารู้สึกคุ้นหน้ามากเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน เราเลยทำเนียนเดินผ่านไปผ่านมาเพื่อมองหน้าชัดๆ ---- ใช่เลยค่ะ พี่คนนั้นที่เจอที่อู่รถเมล์ ตอนนั้นเราใจเต้นแรงไม่คิดว่าจะได้เจอเค้าอีก ไม่คิดว่าเราได้อยู่มหาลัยเดียวกันกับพี่เค้าจริงๆ
แต่หลังจากรู้ว่าได้อยู่มหาลัยเดียวกันก็จริง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราไม่ได้เจอพี่เค้าอีกเลยหลายเดือนมากๆ จนมาเจออีกครั้ง---ที่เดืมค่ะ อู่รถเมล์ คราวนี้เราอยากรู้ว่าพี่เค้าเรียนคณะอะไรเลยลองเดินตามค่ะ 555555 ยอมรับเลยว่าบ้ามาก โรคจิตชัดๆ แล้วเหมือนพี่เค้าจะรู้ตัวว่ามีคนเดิมตามเค้าหันมามองทางเราเป็นพักๆเลยค่ะ5555 แล้วก็ได้รู้ว่าพี่เค้าเรียนวิศวะ รู้แค่นั้นแหละค่ะ ไม่ได้ทำอะไรต่อ แล้วก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกนาน มีอยู่อีกครั้งเจอที่โรงอาหาร เราก็ทำได้แค่นั่งมองพี่เค้าแหละค่ะ ทุกครั้งที่เจอกันเราก็ทำได้แค่มองตาม ในแต่ละครั้งที่ได้เจอก็เว้นช่วงนานมาก เราไม่ได้พยายามไปอยู่ในที่ๆที่คิดว่าจะเจอพี่เค้าเลย ทุกครั้งที่เจอเราเลยดีใจมากเพราะมันเหมือนบังเอิญเจอ และทุกครั้งที่เจอข้างในมันหวิวๆแปลกๆ บางครั้งก็ใจเต้นแรงมาก
มีครั้งนึงที่เรากลับบ้านแล้วกำลังตัดสินใจว่าจะขึ้นมอไซค์วินหรือรอสองแถวเข้าบ้านดี ใจก้อยากประหยัดจะขึ้นสองแถวแต่ว่าสองแถวสายนี้เนี่ยคนเยอะ คนแน่นมาก นั่งวินก็สบายไม่ต้องเบียดใครแต่แพง ระหว่างที่ตัดสินใจสองแถวก็มาพอดีเลยตัดสินใจขึ้นสองแถวก็ได้ --- คนเยอะตามคาดค่ะ แทบจะไม่เหลือที่ให้ยืน เหลอแค่ที่ให้ห้อยได้แค่ข้างนอกอะค่ะ แต่!! ข้างๆเราที่ยืนห้อยอยู่คือพี่คนนั้นค่ะ!!!!! เราตกใจมากไม่คิดว่าจะเจอพี่เค้า (ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวยด้วย สภาพหนังหน้าไม่พร้อมมากๆ T^T) แถมยังได้อยู่ใกล้ๆขนาดนี้อีก ตอนนั้นใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาเลย ดีใจสุดๆ >< แล้วที่ทำให้ตกใจไปมากกว่านั้นคือ พี่เค้าลงสองแถวสุดสายที่เดียวกันกับเราค่ะ !!! ตกใจตรงที่มันจะบังเอิญไปมั้ย ที่เค้ามาอยู่ในละแวกใกล้ๆกับเราแบบนี้ ดีใจมากเดินเข้าบ้านนี้ยิ้มมาตลอดทางเลยค่ะ
จนล่าสุดเมื่อ2วันก่อน เราได้เจอพี่เค้าอีกครั้งที่อู่รถเมล์ จนสุดสายเราลงขึ้นสองแถวซึ่งพี่เค้าก็ขึ้นค่ะ เราเลือกนั่งด้านในสุด พี่เค้ายืนอยู่ข้างนอกค่ะ เหมือนเดิมค่ะคือทำได้แค่แอบมอง ไม่กล้ามองนานเดี๋ยวเค้าจะรู้ตัว จนมีช่วงที่หันไปมองแล้วไปสบตากับพี่เค้าพอดี หันหนีแทบไม่ทันเลยค่ะ เขินมาก --- จนลงสองแถว ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าทำได้แค่แอบมองแค่นั้นแหละค่ะ ในใจนี่อยากรู้จักแทบแย่ บางทีก็คิดนะว่ามันแค่บังเอิญแหละ แต่บังเอิญเจอกันแบบนี้ บังเอิญได้เรียนที่เดียวกับพี่เค้า บังเอิญว่าบ้านอยู่แถวๆเดียวกัน จะว่าแอบชอบพี่เค้าก็ได้ค่ะ มันจะมีความบังเอิญไหนทำให้ได้พูดกับพี่เค้ามั้ยก็ไม่รู้ ได้รู้จักชื่อก็ยังดี
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าสมมุตว่าพี่บังเอิญได้เข้ามาอ่าน เค้าคิดว่าพี่น่าจะจำหน้าเค้าได้บ้าง เด็กบ้าคนนึงที่เคยเดินตามพี่...อยากจะให้รู้แค่ว่าเค้าแอบชอบพี่ แค่นั้นแหละค่ะ ^^ 
ถ้ามันคือเรื่องบังเอิญ??
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนเราอยู่ ม.6 ก็ใช้ชีวิตแบบเด็กเตรียมแอดทั่วไป ไปเรียน-กลับบ้านมีอยู่แค่นั้น นั่งรถเมล์ต้นสายลงสุดสายไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาตลอด 3 ปีตั้งแต่ม.4-ม.6 จนมาวันนึงเราก็มาขึ้นรถเมล์ตอนเช้าที่อู่ตามปกติ (ตี5ครึ่ง) เราได้เจอกับคนๆนึง ณ ตอนนั้นที่เจอมันมีความรู้สึกแบบว่าสตั้นอะ คือก็ไม่ได้หล่อมาก (แต่เราคิดว่าหล่อนะ 55555) เราหยุดมอง ละสายตาไม่ได้เลย ปกติเราขึ้นรถเมล์เวลานี้ตลอดขึ้นที่อู่เลย คนที่ขึ้นส่วนใหญ่เวลานี้ก็จะมีหน้าเดิมๆคนเดิมๆ คือเราชอบสังเกตุอะ เราเลยพอจำหน้าได้ในบางคนนะ คือเราก็มองแหละว่าเค้าจะขึ้นรถสายไหน เพราะที่อู่นี้จะมีรถเมล์อยู่ 3 สาย จนพอเราขึ้นรถเมล์ปรากฎว่าเค้าขึ้นสายเดียวกันกับเรา และตอนลงคือลงสุดสายเหมือนกัน ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรนะ คิดแค่ว่าก็แค่เพื่อนร่วมทาง แต่ในใจก็แอบหวังอยากเจออีกนะ มันมีความรู้สึกอะไรในใจก็ไม่รู้ วันนั้นไปเรียนนี่แบบยิ้มทั้งวัน ในหัวมีแต่หน้าเค้าคนนั้น 55555
จนผ่านมาได้อาทิตย์กว่าๆเราก็ได้เจอกับเค้าคนนั้นอีก ที่เดิมเลยค่ะ อู่รถเมล์ แต่คราวนี้เค้าใส่เสื้อช็อป ตอนนั้นเราไม่รู้หรอกว่าเป็นช็อปของม.อะไร แต่ในใจนี่คิดไปละ อยากจะเข้าม.เดียวกันกับที่พี่เค้าเรียนจัง 555555 เพ้อเจ้อมากตอนนั้น
แต่หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกกเลย เวลาผ่านไปจนเราติดโควต้าของมหาลัยแห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยจนลืมเรื่องของพี่คนนั้นไปแล้วแหละ แล้วมีอยู่วันนึงเรากับเพื่อนไปเดินห้าง แล้วจะไปซื้อสมุดอาร์ตที่B2S ก็เดินเลือกซื้อของปกติแหละ แล้วทีนี้มีผู้ชาย2คนเดินผ่านตรงที่เรายืนดูของอยู่ (ม.เดียวกันเพราะคนนึงในนั้นใส่เนกไทม.เรา) คนนึงในนั้นเรารู้สึกคุ้นหน้ามากเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน เราเลยทำเนียนเดินผ่านไปผ่านมาเพื่อมองหน้าชัดๆ ---- ใช่เลยค่ะ พี่คนนั้นที่เจอที่อู่รถเมล์ ตอนนั้นเราใจเต้นแรงไม่คิดว่าจะได้เจอเค้าอีก ไม่คิดว่าเราได้อยู่มหาลัยเดียวกันกับพี่เค้าจริงๆ
แต่หลังจากรู้ว่าได้อยู่มหาลัยเดียวกันก็จริง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราไม่ได้เจอพี่เค้าอีกเลยหลายเดือนมากๆ จนมาเจออีกครั้ง---ที่เดืมค่ะ อู่รถเมล์ คราวนี้เราอยากรู้ว่าพี่เค้าเรียนคณะอะไรเลยลองเดินตามค่ะ 555555 ยอมรับเลยว่าบ้ามาก โรคจิตชัดๆ แล้วเหมือนพี่เค้าจะรู้ตัวว่ามีคนเดิมตามเค้าหันมามองทางเราเป็นพักๆเลยค่ะ5555 แล้วก็ได้รู้ว่าพี่เค้าเรียนวิศวะ รู้แค่นั้นแหละค่ะ ไม่ได้ทำอะไรต่อ แล้วก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกนาน มีอยู่อีกครั้งเจอที่โรงอาหาร เราก็ทำได้แค่นั่งมองพี่เค้าแหละค่ะ ทุกครั้งที่เจอกันเราก็ทำได้แค่มองตาม ในแต่ละครั้งที่ได้เจอก็เว้นช่วงนานมาก เราไม่ได้พยายามไปอยู่ในที่ๆที่คิดว่าจะเจอพี่เค้าเลย ทุกครั้งที่เจอเราเลยดีใจมากเพราะมันเหมือนบังเอิญเจอ และทุกครั้งที่เจอข้างในมันหวิวๆแปลกๆ บางครั้งก็ใจเต้นแรงมาก
มีครั้งนึงที่เรากลับบ้านแล้วกำลังตัดสินใจว่าจะขึ้นมอไซค์วินหรือรอสองแถวเข้าบ้านดี ใจก้อยากประหยัดจะขึ้นสองแถวแต่ว่าสองแถวสายนี้เนี่ยคนเยอะ คนแน่นมาก นั่งวินก็สบายไม่ต้องเบียดใครแต่แพง ระหว่างที่ตัดสินใจสองแถวก็มาพอดีเลยตัดสินใจขึ้นสองแถวก็ได้ --- คนเยอะตามคาดค่ะ แทบจะไม่เหลือที่ให้ยืน เหลอแค่ที่ให้ห้อยได้แค่ข้างนอกอะค่ะ แต่!! ข้างๆเราที่ยืนห้อยอยู่คือพี่คนนั้นค่ะ!!!!! เราตกใจมากไม่คิดว่าจะเจอพี่เค้า (ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวยด้วย สภาพหนังหน้าไม่พร้อมมากๆ T^T) แถมยังได้อยู่ใกล้ๆขนาดนี้อีก ตอนนั้นใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาเลย ดีใจสุดๆ >< แล้วที่ทำให้ตกใจไปมากกว่านั้นคือ พี่เค้าลงสองแถวสุดสายที่เดียวกันกับเราค่ะ !!! ตกใจตรงที่มันจะบังเอิญไปมั้ย ที่เค้ามาอยู่ในละแวกใกล้ๆกับเราแบบนี้ ดีใจมากเดินเข้าบ้านนี้ยิ้มมาตลอดทางเลยค่ะ
จนล่าสุดเมื่อ2วันก่อน เราได้เจอพี่เค้าอีกครั้งที่อู่รถเมล์ จนสุดสายเราลงขึ้นสองแถวซึ่งพี่เค้าก็ขึ้นค่ะ เราเลือกนั่งด้านในสุด พี่เค้ายืนอยู่ข้างนอกค่ะ เหมือนเดิมค่ะคือทำได้แค่แอบมอง ไม่กล้ามองนานเดี๋ยวเค้าจะรู้ตัว จนมีช่วงที่หันไปมองแล้วไปสบตากับพี่เค้าพอดี หันหนีแทบไม่ทันเลยค่ะ เขินมาก --- จนลงสองแถว ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าทำได้แค่แอบมองแค่นั้นแหละค่ะ ในใจนี่อยากรู้จักแทบแย่ บางทีก็คิดนะว่ามันแค่บังเอิญแหละ แต่บังเอิญเจอกันแบบนี้ บังเอิญได้เรียนที่เดียวกับพี่เค้า บังเอิญว่าบ้านอยู่แถวๆเดียวกัน จะว่าแอบชอบพี่เค้าก็ได้ค่ะ มันจะมีความบังเอิญไหนทำให้ได้พูดกับพี่เค้ามั้ยก็ไม่รู้ ได้รู้จักชื่อก็ยังดี
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้